II SA/Wr 274/01

Sygn. akt 4 II SA/Wr 274/2001 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA del. do WSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędziowie: NSA del. do WSA Jolanta Sikorska NSA del. do WSA Tadeusz Kuczyński Protokolant: apl. prok. Anna Szymanik po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonego postanowienia. Decyzją z dnia [...]r. znak [...] Starosta L. uznał skarżącą M. K. za osobę bezrobotną z dniem [...] r. i odmówił jej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższa decyzja zawierała pouczenie, iż stronie przysługuje odwołanie do Wojewody D. w terminie 14 dni od dnia otrzymania tej decyzji, za pośrednictwem organu I instancji. Decyzję tę skarżąca odebrała osobiście w dniu [...] r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Odwołanie od powyższej decyzji M. K. złożyła w dniu [...] r. W piśmie tym - oprócz merytorycznych zarzutów - podniosła, iż w dniu [...]r. zgłosiła się do Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy na rozmowę, przedstawiając wszystkie swoje dokumenty. Kierowniczka poinformowała ją, że ma się zgłosić w dniu [...]r. W tym dniu zgłosiła się na rozmowę, podczas której zwrócono jej dokumenty i poinformowano, że nie może otrzymać zasiłku. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda D. na podstawie art. 134 kpa stwierdził, że odwołanie skarżącej od wyżej wymienionej decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 129 § 2 kpa. W uzasadnieniu wskazując na datę odebrania przez skarżącą decyzji organu I instancji i na datę złożenia odwołania stwierdzono, że został uchybiony termin do wniesienia odwołania, bowiem upłynął on z dniem [...] r., przy czym strona nie wniosła prośby o przywrócenie terminu. Na powyższe postanowienie M. K. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania oraz merytoryczne zarzuty stawiane decyzji organu I instancji. Odnosząc się do przyczyn uchybienia terminu do złożenia odwołania podała - podobnie jak w odwołaniu - iż w dniu [...]r. zgłosiła się do Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy przedstawiając swoją sytuację i prosząc o pomoc. Kierowniczka wysłuchała ją, kazała zostawić dokumenty i zgłosić się w dniu [...]r. Zapytała wówczas Kierowniczkę, czy ma też składać odwołanie pisemne, ponieważ wyznaczona na [...] r. data spotkania będzie po terminie 14 dni do złożenia odwołania. Kierowniczka odpowiedziała jej, że nie ma składać pisemnego odwołania, gdyż ona sprawę rozpatrzy. W dniu [...] r. zwrócono jej jednak dokumenty wraz z informacją, że jej sprawa została załatwiona negatywnie. W tym samym dniu napisała odwołanie uważając, że termin do jego wniesienia minął nie z jej winy. Podniosła, że jest osobą chorą, ma małe dziecko i męża, który ma niskie dochody. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaskarżone postanowienie i argumenty zawarte w jego uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Podkreślić przede wszystkim trzeba, iż przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest jedynie kwestia uchybienia przez skarżącą terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty L. z dnia [...] r. znak [...], a nie merytoryczna ocena tej decyzji. Podnoszone zatem przez skarżącą zarzuty będące w istocie merytoryczną polemiką z wyżej wymienioną decyzją nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem nie dotyczą jej przedmiotu. W tym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do oceny decyzji merytorycznie rozpoznającej sprawę, a jedynie do oceny zgodności z prawem postanowienia Wojewody D. stwierdzającego uchybienie terminu do złożenia odwołania. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - a więc między innymi wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. W przypadku stwierdzenia przez organ odwoławczy we wstępnym postępowaniu, że odwołanie złożone zostało z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia, zobowiązany jest on w trybie art. 134 kpa do wydania postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, przy czym postanowienie to ma charakter ostateczny. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt wniesienia przez skarżącą odwołania od decyzji Starosty L. po upływie ustawowego 14 - dniowego terminu przewidzianego do jego wniesienia zgodnie z art. 129 § 2 kpa. Składając odwołanie po terminie skarżąca jednak - oprócz merytorycznych zarzutów - podniosła, iż w dniu [...]r. zgłosiła się do Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy na rozmowę, przedstawiając wszystkie swoje dokumenty. Kierowniczka poinformowała ją, że ma się zgłosić w dniu [...]r. W tym dniu zgłosiła się na rozmowę, podczas której zwrócono jej dokumenty i poinformowano, że nie może otrzymać zasiłku. Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 58 w związku z art. 59 § 2 kpa skarżąca mogła zwrócić się do Wojewody D. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, przy czym podanie o przywrócenie terminu mogła wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny jego uchybienia, dopełniając jednocześnie uchybionej czynności. Mając na względzie, że z treści złożonego po terminie odwołania wynikało, iż skarżąca zdając sobie sprawę z upływu terminu podawała przyczyny jego uchybienia, organ odwoławczy powinien był wezwać skarżącą o oświadczenie, czy podając w odwołaniu powody złożenia go po terminie wnosi ona o przywrócenie uchybionego terminu. Nie czyniąc tego organ odwoławczy nie wyjaśnił należycie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, naruszając w ten sposób art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa i w rezultacie co najmniej przedwcześnie zastosował normę prawną określoną w art.134 kpa, stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie można bowiem wykluczyć, że gdyby podane w odwołaniu powody uchybienia zostały rozpoznane w ramach wniosku o przywrócenie terminu, to mogłoby zapaść inne rozstrzygnięcie. Tak więc przed wydaniem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ powinien był ustalić, czy zawarte w piśmie skarżącej powody uchybienia terminu stanowią wniosek o jego przywrócenie, a jeżeli tak, należało najpierw rozpoznać ten wniosek. Dopiero w razie stwierdzenia braku podstaw do przywrócenia uchybionego terminu, organ mógł wydać postanowienie stwierdzające uchybienie przedmiotowego terminu. Podnieść w tym miejscu wypada, że w myśl art. 58 § 3 kpa przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest niedopuszczalne, co tym bardziej obligowało organ do wnikliwego rozpatrzenia stanowiska strony. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania, to jest art. 7 i art. 77 kpa, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - orzeczono jak w sentencji.