II SA/Wr 2757/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 10 października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego p o s t a n a w i a : I. odmówić wnioskowi o przywrócenie terminu do wniesienia skargi; II. odrzucić skargę. Decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 10 października 2003 r. utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o przyznaniu J. M. zasiłku stałego wyrównawczego w kwocie 226,26 zł. Decyzję zawierającą prawidłowe pouczenie o przysługujących środkach zaskarżenia doręczono skarżącemu w dniu 4 listopada 2003r. /dowód doręczenia wraz z podpisem J. M., w aktach sprawy/, co oznacza, że termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał w dniu 4 grudnia 2003r. Mimo tego skargę wniesiono listem poleconym nadanym w Urzędzie Pocztowym w W. w dniu 11 grudnia 2003 r., a zatem z uchybieniem obowiązującego terminu. Do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uchybionego według wnioskodawcy z powodu ciężkiego nawrotu choroby i brakiem możliwości wykupienia leków dołączono: 1) zaświadczenie specjalistycznego Szpitala – Oddział Neurochirurgii w W. z dnia 10 grudnia 2003r., z którego wynika, że przebywał on w ww. szpitalu od 2 listopada 2002r. do 10 grudnia 2003r.; 2) kartę informacyjną z leczenia szpitalnego w Specjalistycznym Szpitalu – Oddział Neurochirurgii w W., z której wynika, że przebywał w ww. szpitalu od 2 listopada 2002r. do 15 listopada 2002r.; 3) Kartę porady specjalistycznej z dnia 26 listopada 2003r.; 4) orzeczenie o stopniu niepełnosprawności nr [...], odebrane w dniu 1 września 2003r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 i 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/ w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1271/, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z przytoczonych unormowań wynika, że podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku swojej winy w uchybieniu terminu. Wprawdzie z zaświadczenia z dnia 10 grudnia 2003r. /noszącego wyraźnie ślady poprawek/ wynika, że wnioskodawca przebywał w szpitalu od 2 listopada 2002r. do 10 grudnia 2003r. /tzn. ponad 13 miesięcy/, jednakże fakt osobistego odbioru decyzji i pokwitowania tegoż przez J. M. w dniu 4 listopada 2003r. w miejscu zamieszkania wskazuje, że odbierając decyzję w domu mógł dokonać w terminie wymaganej czynności lub przynajmniej podjąć stosowne kroki do jej dokonania, tym bardziej, że z przedłożonego zaświadczenia nie wynika by istniały w tym czasie po jego stronie jakiekolwiek przeciwwskazania medyczne do podejmowania takich działań. Ze względu na bieg terminu do wniesienia skargi /od 5 listopada 2003r. do 4 grudnia 2003r./, o braku winy skarżącego nie mogą świadczyć wydarzenia, które nastąpiły przed tym okresem /pobyt w szpitalu od 2 do 15 listopada 2002r./ oraz zgłoszenie się po poradę specjalistyczną w dniu 26 października 2003r. Z powyższego wynika, że J. M. nie uprawdopodobnił braku swojej winy, tzn. nie uwiarygodnił stosowną argumentacją swojej staranności w dbałości o własne sprawy. Przedstawione zaświadczenia lekarskie nie potwierdzają braku winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu, a fakt, że w okresie, objętym według przedstawionego zaświadczenia leczeniem brał czynny udział w postępowaniu administracyjnym /wszczął postępowanie, wniósł odwołanie od decyzji, odbierał związaną z tym korespondencję/ pozwala sądzić, że niewniesienie skargi w przypisanym terminie wynikał z braku jego należytej staranności. Uwzględniając powyższe, wnioskowi o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało odmówić na podstawie art. 86 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające, powołanej wyżej. W konsekwencji, skargę jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające.