II SA/Wr 276/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. S.W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi D.W. i M.W. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 285/05 postanawia: odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W sprawie, postanowieniem z dnia 14 stycznia 2015 r., przyznane zostało D.i M. W. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we Wrocławiu, na pełnomocnika skarżących został wyznaczony adw. S.W. Na obecnym etapie postępowania, postanowieniem z dnia 5 listopada 2015 r., Sąd odrzucił kolejne zażalenie wniesione osobiście przez skarżących. Pełnomocnik w związku z tym, pismem z dnia 20 listopada 2015 r., ponownie wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia zażalenia z wnioskiem o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu za powyższą czynność i oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku wnioskodawcy i zasad ustalania wynagrodzenia dla niego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zastosowanie mają przepisy § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). W § 18 ust. 1 pkt 2 wymienione zostały enumeratywnie czynności podejmowane w drugiej instancji, za które przewidziane są stawki minimalne dla adwokata z urzędu. Do tych czynności należą: sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjny, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz czynności w postępowaniu zażaleniowym. Powyższa regulacja (§ 18 ust. 2 pkt 1 lit. d) wyraźnie wymienia postępowanie zażaleniowe. Postępowanie to natomiast wszczęte zostaje dopiero w wyniku skutecznego wniesienia zażalenia. W niniejszej sprawie ten środek zaskarżenia nie został wniesiony. W istocie, nie oznacza to, że brak jest podstawy prawnej do zasądzenia wynagrodzenia za opinię o braku podstaw do wniesienia zażalenia – przepis § 5 ww. rozporządzenia stanowi, że wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w rozporządzeniu ustala się przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju. Jednocześnie jednak należy mieć na uwadze wytyczne, jakimi należy się kierować zasądzając opłatę za zastępstwo prawne, które zostały uregulowane w § 2 ust. 1, to jest niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Mając zatem na uwadze powyższe, w realiach przedmiotowej sprawy zasądzenie wynagrodzenia za złożone pismo z 20 listopada 2015 r., zatytułowane jako "Opinia o braku podstaw do wniesienia zażalenia", byłoby nieuzasadnione. Zwrócić należy uwagę, że w sprawie skarżący, z pominięciem ustanowionego dla nich pełnomocnika, wnoszą kolejne zażalenia na postanowienia o odrzuceniu poprzednich zażaleń. Złożona opinia, która na marginesie ogranicza się wyłącznie do oświadczenia pełnomocnika, iż nie widzi podstaw do wniesienia zażalenia i krótkiego streszczenia sprawy, jest już piątym w niniejszej sprawie tego rodzaju pismem wniesionym na skutek odrzuconego zażalenia skarżących. Stanowi też wyłącznie powielenie treści poprzednich opinii. Pełnomocnik otrzymał za ww. opinie wynagrodzenie już trzykrotnie w kwocie po 120 zł, podwyższonej o stawkę VAT 23%. W powyższych okolicznościach trudno zakwalifikować pismo z 20 listopada 2015r. jako pomoc prawną, która jest w sprawie niezbędna. Dokonana przez wnioskodawcę czynność na obecnym etapie postępowania nie przyczynia się też do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, która została już prawomocnie zakończona, akta administracyjne zwrócone do organu, a samo postępowanie sądowe prowadzone jest już tylko na skutek kolejnych pism osobiście składanych przez stronę skarżącą. W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji, na podstawie przepisów powołanego wyżej rozporządzenia oraz art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.