II SA/Wr 2785/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz – spr. po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. i M. Ł. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych POSTANAWIA odrzucić skargę. Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji o wstrzymaniu robót budowlanych przy budowie garażu w N., przy ulicy [...] i nałożeniu na inwestorów obowiązku przedłożenia dokumentów oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowienie I instancji wydano na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. E. W. i M. Ł. pouczono o prawie składania zażalenia. Inwestorzy wnieśli zażalenie, po rozpatrzeniu którego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie I instancji. Składając do Sądu akta administracyjne, organ II instancji przedłożył swoją decyzję z dnia 10 marca 2004 r., nr [...], którą, opierając się na przepisie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: najpierw odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Tę właściwość ocenić jednak należy nie według stanu z chwili orzekania, ale według stanu prawnego z okresu wniesienia skargi. W tamtym okresie obowiązywały przepisy ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Według art. 16 ust.1 pkt 2 ustawy o NSA, Sąd orzekał w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służyło zażalenie, albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Dodać można, iż tak samo uregulowana jest możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień, według przepisu art. 3 § 2 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżone postanowienie, wydane w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych nowelą z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 718), nie rozstrzygało sprawy samowoli budowlanej co do istoty i nie kończyło postępowania. Wskazuje na to treść przepisów art. 48 ust. 5 i art. 49 Prawa budowlanego. Na postanowienie to nie służy zażalenie. Przepisy ustawy – Prawo budowlane, gdy przewidują możliwość złożenia zażalenie na postanowienie, wyraźnie tę możliwość wskazują (np. art. 49 ust. 1, art. 50 ust. 5). W tej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak właściwości sądu administracyjnego powoduje, iż niedopuszczalne jest nie tylko badanie merytorycznej zasadności skargi, ale także badanie ewentualnej bezprzedmiotowości postępowania sądowego. Ta ostatnia uwaga zamieszczona została z powodu wydania przez zaskarżony organ aktu opartego o art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.