II SA/Wr 2789/02

Dnia 2 czerwca 2005r.| Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie NSA WSA /del./ Protokolant - Andrzej Wawrzyniak - Bogumiła Skrzypczak - Grażyna Staniszewska /sprawozdawca/ - Magdalena Domańska-Byskosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2005r. sprawy ze skargi Z.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie nieregularnego krajowego zarobkowego przewozu osób I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz Z. Ś. kwotę 100 /słownie: sto/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. nie orzeka w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji. Sygn. akt 4 II SA/Wr 2789/02 2 Uzasadnienie. Decyzją z dnia [...]. Marszałek Województwa D. wydał Z. Ś. zezwolenie na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób - przewozy nieregularne. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta L. wydał Z. Ś. zezwolenie na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób -przewozy regularne. W ramach przewozów regularnych Z. Ś. posiadał uzgodniony z Urzędem Marszałkowskim Województwa D. rozkład jazdy autobusów. Rozkład jazdy przewidywał wykonanie czterech kursów na trasie L. –C. oraz na trasie powrotnej. Rozkład jazdy podany został do publicznej wiadomości. Przewoźnik pobierał opłaty za przejazd w formie biletów. W związku z uzyskaniem przez urząd Marszałkowski Województwa D. informacji, że przewoźnik - Z. Ś. wykonuje przewozy niezgodnie z warunkami zezwolenia na przewozy regularne, gdyż wykonuje kursy autobusami niezgodnie z ustalonym rozkładem jazdy i z przekroczeniem ilości ustalonych kursów, organ administracyjny podjął czynności zmierzające do ustalenia sposobu wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozów regularnych i nieregularnych. Następnie organ administracyjny wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia Z. Ś. zezwolenia na wykonywanie nieregularnych przewozów osób. W trakcie postępowania administracyjnego przesłuchano w charakterze świadków szereg osób, które korzystały z usług przewoźnika - Z. Ś., nadto przesłuchano stronę. W wyniku przeprowadzonych czynności dowodowych, decyzją z dnia [...] r. Marszałek Województwa D. cofnął Z. Ś. zezwolenie na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób - przewozy nieregularne. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że posiadając zezwolenie na nieregularny przewóz osób, Z. Ś. mógł wykonywać przewozy w czasie i na warunkach wzajemnie uzgodnionych pomiędzy przewoźnikiem i klientem, w szczególności wycieczki zakładowe, turystyczne, przewozy pracownicze, szkolne, a także pielgrzymki, zjazdy, zloty itp. Tymczasem - w ocenie organu I instancji - strona na trasie L. – C. wykonywała przewozy regularne, tj. przewozy te wykonywane były w określonych dniach tygodnia, godzinach, stałych odstępach czasowych, korzystała podczas przejazdów z przystanków autobusowych, Sygn. akt 4 II SA/Wr 2789/02 3 W orzeczeniu organ administracyjny nie uzasadnił dlaczego uznał, że Z. Ś. naruszył warunki zezwolenia na przewozy nieregularne, a nie -ewentualnie- naruszył warunków zezwolenia na przewozy regularne (chociaż taka sugestia w sprawie się pojawiła), a w związku z czym jakie przesłanki zadecydowały o cofnięciu zezwolenia na przewozy nieregularne, w sytuacji gdy | strona mogła wykonywać przewozy regularne (oczywiście na określonych warunkach). W tym sensie decyzja organu I instancji i utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji noszą cechy dowolności. Zaskarżone decyzje administracyjne wydane zostały z naruszeniem art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania (art. 7k.p.a.). Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawa aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Realizacja prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Według art. 77 par. l k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego, rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. A przez pojęcie dowodu należy rozumieć " środek dowodowy, a zatem ten środek, który umożliwia dowodzenie, a więc pozwala na przekonanie się o istnieniu lub nieistnieniu oznaczonych faktów, a tym samym o prawdziwości względnie nieprawdziwości twierdzeń o tych faktach "(W. Siedlecki, Postępowanie cywilne, Warszawa 1972, s. 301) Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracyjny w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą rozstrzygnięcia sprawy. Pominięcie ustalenia faktu mającego znaczenie dla sprawy stanowi naruszenie art. 7 i 77 par. l.(B. Adamiak Kodeks postępowania administracyjnego Komentarza, 6 wydanie, wydawnictwo S.H. Beck. Warszawa 2004). Podstawową zasadą postępowania dowodowego jest zasada swobodnej oceny dowodów (art. 80). Zasada ta nie oznacza jednak, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według swego widzimisię: swoją ocenę w tej mierze Sygn. akt 4 II SA/Wr 2789/02 4 obowiązany jest oprzeć na przekonywujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu. Końcowym etapem postępowania jest wydanie decyzji administracyjnej, której jednym z elementów jest uzasadnienie. Uzasadnienie decyzji winno zawierać v swej treści elementy, o których mowa w art. 107 par. 3 k.p.k. oraz być naturalną konsekwencją prawidłowo zastosowanych przez organ przepisów at. 7, 77 i 80 k.p.a. Zaskarżona decyzja organu II instancji oraz utrzymana przez nią decyzja organu I instancji powyższych wymogów nie spełniają. W sprawie nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, organ rozstrzygając sprawę pominął okoliczności stanu faktycznego, które działaniom strony mogą nadawać odmienne znaczenie, jednocześnie organ w żaden sposób nie ustosunkował się do faktu pominięcia tychże okoliczności. W tym stanie rzeczy decyzje zostaj ą uchylone. Na podstawie art. 145 par. l pkt l c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 135, póz. 1270 z póz. zm.) uwzględniając skargę, orzeczono jak w sentencji. Zaskarżona decyzja dotyczyła odmowy przyznania uprawnień, co do zasady oznacza, że nie podlega wykonaniu.