II SA/Wr 28/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cisek (spr.), Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008r. sprawy ze skargi A.O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wykonanej zabudowy pawilonem handlowym działki [...] w [...] oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J.G. decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 104 kpa oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), nakazał A. O. dokonać rozbiórki samowolnie dokonanej zabudowy pawilonem handlowym, działki nr [...] w K. , przy ul. K. . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podkreślił, że podczas przeprowadzonego postępowania administracyjnego, na podstawie zgromadzonych dokumentów, oględzin przeprowadzonych w dniu 4 października 2006r. oraz rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 16 kwietnia 2007r. ustalono, iż A. O. w 2005r. dobudował do istniejących obiektów na działce nr [...] pawilon handlowy, zlokalizowany na działce nr [...], pełniący funkcję mydlarni. Obiekt został zrealizowany bez pozwolenia na budowę, w sposób niezgodny z obowiązującymi warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ I instancji ustalił, iż dobudowany pawilon handlowy (mydlarnia) ma wymiary 3,59 m x 6,09 m x 2,5 m. Obiekt jest posadowiony w odległości 1 metra od granicy działki sąsiedniej nr [...]. Na takie usytuowanie przedmiotowej mydlarni nie wyrażają zgody właściciele działki nr [...]. Organ podkreślił, że lokalizacja spornej mydlarni sprzeczna jest z wymaganiami dotyczącymi zabudowy i zagospodarowania działki budowlanej, wynikającymi z przepisów § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm). Obiekt został posadowiony w odległości mniejszej, niż 3 m od działki sąsiedniej. Od powyższej decyzji, pismem z dnia 9 lipca 2007 r., odwołanie wniósł A. O. . Odwołujący się zarzucił sprzeczność w treści decyzji organu I instancji, polegającą na wskazaniu w sentencji rozstrzygnięcia działki nr [...], na której zlokalizowany jest pawilon handlowy podlegający rozbiórce, a w uzasadnieniu – działki nr [...], na której posadowiony jest ten pawilon, co uniemożliwia wykonanie zaskarżonej decyzji. Odwołujący zarzucił również rozstrzygnięciu organu I instancji sprzeczność innych ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, że pawilon handlowy został postawiony bez wymaganej zgody, a jego rozbudowa (modernizacja) wymagała wydania pozwolenia na budowę. Nadto zarzucono zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 powoływanego wyżej rozporządzenia, polegające na jego błędnym zastosowaniu, poprzez przyjęcie, że pawilon handlowy odpowiada definicji budynku i dlatego winien zostać posadowiony w odległości co najmniej 3 m od granicy działki. Stawiając powyższe zarzuty odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu odwołujący się podkreślił, iż nakaz rozbiórki, który zawarto w sentencji zaskarżonej decyzji, dotyczy pawilonu handlowego posadowionego na działce nr [...] w K. . Natomiast z treści uzasadnienia tej decyzji wynika, że nakaz rozbiórki dotyczy pawilonu handlowego posadowionego na działce nr [...]. Zachodzi zatem taka sprzeczność między treścią decyzji a jej uzasadnieniem, która uniemożliwia jej wykonanie. Wskazanie dwóch numerów działek prowadzi do wniosku, że na każdej z nich zlokalizowany jest pawilon handlowy, zaś zaskarżona decyzja w sentencji dotyczy działki nr [...], a w uzasadnieniu do działki nr [...]. W przekonaniu odwołującego się, wbrew poczynionym przez organ I instancji ustaleniom faktycznym, pawilon handlowy nie został posadowiony bez zgody właściwego organu. W aktach sprawy, na wniosku strony skierowanym do Burmistrza Miasta Karpacza, widnieje odręczny zapis w przedmiocie wyrażenia przez ten organ zgody na posadowienie wiaty handlowej. Następnie planowana rozbudowa tejże wiaty, polegająca między innymi na wypełnieniu ścian, wbrew ustaleniom organu nie wymagała wydania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia robót budowlanych zgodnie z treścią art. 30 ustawy – Prawo budowlane. W ocenie odwołującego się, w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na podstawie którego organ przyjął, że wzniesiony przez stronę pawilon handlowy odpowiada definicji budynku i jako taki winien zostać posadowiony w odległości nie mniejszej aniżeli 3 m od granicy działki. Zdaniem skarżącego charakter budowli wzniesionej przez stronę nie odpowiada wymogom budynku, a jedynie budowli w postaci wiaty (altany), która podlegała modernizacji w drodze robót budowlanych, niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa zarówno pod względem rozstrzygnięcia merytorycznego, jak również w zakresie poprawności zastosowanych przepisów, na podstawie których ją wydano. Organ podkreślił, że bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt realizacji rozbudowy pawilonu handlowego (mydlarnia) na nieruchomości oznaczonej numerem działki – [...] w sposób samowolny, bez dopełnienia obowiązków nakazanych przez ustawę – Prawo budowlane, w postaci uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Obowiązek taki nakłada na inwestora przepis art. 28 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ustawy – Prawo budowlane. Zdaniem organu rozbudowywany obiekt należy zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy – Prawo budowlane, to jest taki, który jest przeznaczony do czasowego użytkowania, w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidzianym do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. W świetle art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, budowa tymczasowych obiektów, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy podlega jedynie zgłoszeniu. Mając jednak na uwadze, że przedmiotowy obiekt istnieje od 2005r, a więc dłużej niż 120 dni jego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. W myśl art. 3 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane, przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nakaz rozbiórki nie będzie miał zastosowania jedynie w przypadku, gdy wykaże się, że samowolna budowa jest zgodna z przepisami w sprawie warunków technicznych, a zwłaszcza z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Analiza materiału zgromadzonego w aktach sprawy dowodzi, iż inwestor naruszył przepisy techniczno-budowlane realizując obiekt w odległości 1 m od granicy działki sąsiedniej nr [...]. Jakkolwiek przepisy dotyczące warunków technicznych dopuszczają sytuowanie obiektu bezpośrednio przy granicy działki, to zaistniały stan faktyczny narusza przepisy powoływanego rozporządzenia. Zgodnie z przepisem § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jeżeli na sąsiedniej działce: bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Ponieważ budynek na sąsiedniej działce znajduje się w odległości 3,40 m od granicy działki, nie jest możliwe doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, gdyż jego usytuowanie koliduje z § 12 powoływanego rozporządzenia, który określa minimalne odległości obiektu budowlanego od granicy działki. Wbrew twierdzeniu odwołującego się przedmiotowy obiekt podlega regulacji § 12 ust. 4 pkt 2 wskazanego wyżej rozporządzenia, albowiem odpowiada definicji budynku. Zgodnie z dyspozycją § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli naziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2007 r. A. O. wniósł o uchylenie powyższej decyzji organu II instancji. Skarżący zarzucił temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i przez to przyjęcie, że w niniejszej sprawie dla postawienia przez skarżącego mydlarni wymagane jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy tymczasem wzniesiona przez skarżącego mydlarnia stanowi budynek gospodarczy w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, który nie wymaga wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący zarzucił również powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do uznania, że rozporządzenie to będzie miało zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem postawiona przez skarżącego mydlarnia jest budowlą spełniającą funkcje użytkowe budynków, co jest sprzeczne ze stanem faktycznym. Nadto skarżący zarzucił rozstrzygnięciu organu II instancji naruszenie art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie, a tym samym podjęcie decyzji o rozbiórce postawionej przez skarżącego mydlarni, z uwagi na jej zbudowanie bez pozwolenia na budowę, gdy tymczasem jej budowa nie wymagała takiego pozwolenia, albowiem stanowiła ona wyjątek przewidziany art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że zgodnie z wszelkimi ustaleniami poczynionymi w sprawie, nie jest możliwym zakwalifikowanie postawionej przez skarżącego mydlarni za budynek, którego budowa wymagała pozwolenia na budowę. Biorąc pod uwagę charakter spornych zabudowań, które w istocie stanowią rodzaj parterowych zabudowań gospodarczych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane i dla których nie jest potrzebna decyzja o pozwoleniu na budowę. Skoro nie mają one charakteru budynku, którego wzniesienie jest wymagane jedynie po uzyskaniu pozwolenia, nie jest również możliwe zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy rozstrzygając w tej sprawie błędnie dokonał wykładni § 2 pkt 1 tegoż rozporządzenia, przez co poszerzył zakres jego zastosowania. Przyjął bowiem, że mydlarnia skarżącego stanowi budynek spełniający funkcje użytkowe budynków, tymczasem za taką budowlę przedmiotowe zabudowanie nie może być uznane. W przekonaniu skarżącego wykładnia wskazanego przepisu jest nieprawidłowa obejmuje zbyt szeroki katalog budynków. Nie można bowiem stwierdzić, ze parterowe zabudowania gospodarcze spełniają jakiekolwiek funkcje użytkowe budynków, tym samym wymogi przewidziane w powoływanym rozporządzeniu nie odnoszą się do spornej mydlarni, a wobec tego sposób i miejsce jej posadowienia nie stanowi naruszenia wymagań wskazanych w tym rozporządzeniu. Mając na uwadze powyższe skarżący podkreślił, że przedmiotowa mydlarnia została postawiona zgodnie z obowiązującymi przepisami, albowiem nie jest wymagana decyzja o pozwoleniu na budowę, jak również wymagania, co do miejsca jej wzniesienia nie są ograniczone żadnymi przepisami prawa. Z tych względów, organ odwoławczy rozstrzygając niniejszą sprawę niesłusznie przyjął, że decyzja nakazująca rozbiórkę mydlarni była właściwa. Tym samym dopuścił się on naruszenia przepisu prawa materialnego, a to art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, poprzez jego zastosowanie i podtrzymanie decyzji nakazującej rozbiórkę. Postawiona przez skarżącego mydlarnia jest obiektem budowlanym, który z uwagi na swój charakter, a w szczególności sposób wybudowania i przeznaczenie nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, a także nie musi spełniać wymagań przewidzianych w wyżej wskazanym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał zajmowane dotychczas w sprawie stanowisko. W piśmie procesowym z dnia 4 kwietnia 2008 r. uczestnik postępowania Krzysztof Komarnicki wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz, 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej u.p.s.a.). Zakres kontroli działalności administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego, zarówno decyzje administracyjne uchybiające prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotknięte wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydane bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywołanej powyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, do stwierdzenia nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdzenia, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z przepisem art. 28 ustawy – Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy. Niespornym w niniejszej sprawie jest, że skarżący dobudował do istniejących obiektów na działce nr [...] pawilon handlowy, zlokalizowany na działce nr [...], pełniący funkcję mydlarni i że na wzniesienie tego pawilonu nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na budowę w rozumieniu art. 28 ustawy – Prawo budowlane. W przekonaniu organu odwoławczego przedmiotowy obiekt należy zakwalifikować, jako tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy – Prawo budowlane, stanowiący "pawilon sprzedaży ulicznej", który nie jest na trwałe połączony z gruntem. Ponieważ obiekt ten istnieje od 2005 r. (tj. dłużej niż 120 dni), w świetle art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, jego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 28 tejże ustawy. Nadto organ wskazywał, że z uwagi na lokalizację przedmiotowego obiektu w stosunku do budynku na działce sąsiedniej, obiekt ten wzniesiono z naruszeniem przepisu § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący z kolei utrzymywał, iż wzniesiony przez skarżącego obiekt jest budynkiem gospodarczym w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, który nie wymaga wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący również podkreślał, że skoro wzniesiony przez niego obiekt nie ma charakteru budynku, którego wzniesienie jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu pozwolenia na budowę, nie podlega on również wymaganiom, o jakich mowa w powoływanym rozporządzeniu. Wskazać należy, że zgodnie przepisem art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500m2 powierzchni działki. Przytaczana regulacja prawna tworzy zamknięty katalog wyjątków od zasady, że roboty budowlane można rozpocząć tylko wtedy, jeśli dysponuje się ostateczną decyzja o pozwoleniu na budowę. Jako wyjątek od ogólnej reguły wyrażonej w art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, zwolnienia te nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Do określonej w omawianym przepisie kategorii obiektów należą zdaniem Sądu budynki o charakterze pomocniczym, które z żadnej strony nie przylegają do innych budynków (szopy, kurniki itp.). Przedmiotowy obiekt dobudowano zaś do istniejącego wcześniej budynku, który jest własnością skarżącego. Wobec powyższego, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wzniesiony przez skarżącego obiekt nie stanowi wyjątku, o którym stanowi się w przepisie art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Przedmiotowy obiekt można było zakwalifikować, jako tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu przepisu art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo budowlane. W świetle powoływanego przepisu budowa tymczasowych obiektów, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy podlega jedynie zgłoszeniu. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy dokumentów wynika jednak, że przedmiotowy obiekt istnieje od 2005 r. Powyższy fakt nie musi wyłączać tymczasowego charakteru przedmiotowego obiektu. Stąd za wątpliwą należy uznać tezę organu odwoławczego, że skoro przedmiotowy obiekt istnieje dłużej, niż 120 dni to tym samym jego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Jeżeli bowiem określony obiekt w momencie jego wznoszenia spełnia wszelkie wymogi określone w definicji ustawowej to jego budowa nie wymaga pozwolenia a jedynie zgłoszenia (por. art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane). Tak więc nawet gdybyśmy zakwalifikowali przedmiotowy obiekt jako tymczasowy w rozumieniu przepisu art. 29 ust. 1 pkt 12, czy jako obiekt gospodarczy (jak tp wywodzi skarżący) to nie wymagałby on co prawda pozwolenia na budowę ale podlegałby jednak zgłoszeniu, zgdonie z treścią przepisu art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak wynikas z akt sprawy skarżący takiego zgłoszenia również nie dokonał. Oznacza to, że konieczne byłoby w takiej sytuacji zastosowanie dyspozycji art. 49b Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią ustępu 1 powoływanego przepisu właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W świetle ustępu 2 nakaz rozbiórki nie będzie miał zastosowania jedynie w przypadku, gdy wykaże się, że samowolna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Tak więc treść przytaczanego przepisu jest w zasadzie analogiczna z treścią art. 48 Prawa budowlanego. Wbrew twierdzeniom skarżącego przedmiotowy obiekt podlega wymogom przewidzianym w rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z przepisem § 2 ust.1 powoływanego rozporządzenia, jego przepisy stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli naziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. Cały pawilon handlowy wraz z rozbudową stanowi niewątpliwie całość techniczno-użytkową. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, którą Sąd w całości podziela, obiektami budowlanymi są również tymczasowe obiekty budowlane niepołączone na trwale z gruntem, a ich wznoszenie stanowi budowę obiektu budowlanego (por. m.in. wyrok NSA z 31 sierpnia 2005 r., OSK 1922/04, niepubl.). Zgodnie z przepisem § 12 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Przepis § 12 ust. 4 pkt 2 tego rozporządzenia stanowi wyjątek od zasady, zgodnie z którą, jeżeli bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Ponieważ budynek na sąsiedniej działce znajduje się w odległości 3,40 m od granicy działki i posiada on zarówno otwory okienne, jak i drzwiowe, nie jest możliwe doprowadzenie przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem w rozumieniu art. 48 § 1 ustawy – Prawo budowlane. Usytuowanie przedmiotowego obiektu narusza bowiem § 12 cytowanego rozporządzenia, który określa minimalne odległości obiektu budowlanego od granicy działki. W przedstawionych powyżej okolicznościach faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny – uznał, iż zaskarżona decyzja podjęta została w sposób odpowiadający prawu i zgodnie z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.