II SA/Wr 2811/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska /sprawozdawca/, Sędzia NSA Bogumiła Skrzypczak, Asesor WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego i prawa do świadczenia przedemerytalnego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Wojewoda D., po rozpoznaniu odwołania T. Z. od decyzji Starosty Powiatu w Ś. z dnia [...]r. nr [...] odmawiającej przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego i prawa do świadczenia przedemerytalnego, decyzją z dnia [...]r. [...], na podstawie art. 37 j ust. 1 oraz art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tj. Dz.U. z 2001r. Nr 6 poz. 56 ze zm./ w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17.12.2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz ustawy o odmowie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy Trójstronnej do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich Komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół /Dz.U. z 2001r. Nr 154, poz. 1793/ i art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Postanowieniem z dnia [...]r. [...]Wojewoda D. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 oraz art. 150 § 1 kpa wznowił na wniosek T. Z. postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...]r. [...]. Decyzją z dnia [...]r. [...]Wojewoda D., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 151 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 37 j ust. 1 oraz art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tj. Dz.U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 ze zm./, odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej. W decyzji zawarto pouczenie o prawie wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. Skargę na powyższą decyzję wniósł T. Z.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Sąd odrzuca skargę jeżeli jest niedopuszczalna /art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Jednym z warunków dopuszczalności skargi, w świetle art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm./ - obowiązującego w dniu jej wniesienia, było wyczerpanie środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosił prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należało rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługiwał żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie /art. 34 ust. 2 w/w ustawy/. W niniejszej sprawie nie został spełniony warunek o którym mowa w przepisie art. 34 ust. 1 cyt. ustawy. Skarżący bowiem wniósł skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. [...]wydaną w pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy należało uznać, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalną z powodu niewyczerpania środków odwoławczych. Z tego też względu skargę odrzucono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie sprawy zauważyć trzeba, iż skarżący powinien od decyzji z dnia [...]r. wnieść odwołanie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, gdyż zostało już spóźnione na skutek błędnego pouczenia.