II SA/Wr 283/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi S.N. i A.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących kwotę 474 (czterysta siedemdziesiąt cztery) zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy W. na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm.) oraz art. 104, art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 kpa odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości położonej w G., oznaczonej numerem działki 20, stanowiącej własność I. i S.O.. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wnioskiem z dnia 21 września 2011 r. skarżący S.N. i A.N. wystąpili o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyżej wskazaną decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...] r., powołując się na przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Przywołując następnie treść tego przepisu i art. 151 § 1 kpa oraz stwierdzając, że w sprawie tej zostało wydane przez Wójta Gminy W. postanowienie z dnia [...] r. o wznowieniu postępowania, bowiem powinność zbadania przyczyn wznowienia aktualizuje się po wydaniu postanowienia wznawiającego postępowanie, organ I instancji wywodził, że przymiot strony w prowadzonym postępowaniu zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami posiadali jedynie właściciele nieruchomości I. i S.O.. Wójt Gminy W. podniósł, że w toku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, iż przeprowadzony podział nie oddziałuje na sytuację prawną właścicieli działki sąsiedniej nr 19, to jest skarżących S.N. i A.N., oraz że niniejszy podział nie pozbawia działki nr 19 dostępu do drogi, gdyż posiada ona bezpośredni dostęp do drogi gminnej. W opinii organu, przedmiotowy podział jest wykonaniem prawa własności, polegającym na wydzieleniu działek granicami przebiegającymi wewnątrz nieruchomości i czynność ta nie ma wpływu na granice dzielonego gruntu. W odwołaniu złożonym od tej decyzji S.N. i A.N. wnieśli o jej zmianę poprzez uchylenie decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Kwestionowanej decyzji zarzucili błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że decyzja w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości dotyczy jedynie działki nr 20, w sytuacji, gdy granice między działkami 13, 19 i 20 są sporne, co powoduje niemożność ustalenia, czy proponowany podział dotyczy jedynie działki nr 20, czy też obejmuje swoim zakresem inne działki, stanowiące własność innych podmiotów. Zarzucili też błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że granice działek nr 20 i 13 są ustalone, w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do ich przebiegu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wznowieniowym, a zatem przy jej wydaniu zastosowanie miał rozdział 12 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przywołując następnie uregulowania zawarte w tym rozdziale oraz poglądy doktryny postępowania administracyjnego i orzecznictwo sądowoadministracyjne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło, że postanowienie o wznowieniu postępowania jest wyłącznie aktem wszczynającym postępowanie co do przyczyn wznowienia postępowania (ustalenia czy rzeczywiście występują) i co do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Ocena przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem tego postanowienia jest niedopuszczalna. Dlatego też badanie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa może nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy organ II instancji stwierdził, że we wniosku o wznowienie postępowania S.N. i A.N. powołali się na podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Wnioskodawcy są właścicielami działki nr 19, położonej w G., sąsiadującej z działką nr 20, stanowiącą własność I. i S.O., której podział na działki nr 20/1 i 20/2 został zatwierdzony decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...] r. Wskazując, że podstawę prawną tej decyzji stanowił przepis art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz powołując się na uregulowania zawarte w tym przepisie, a także w art. 97 ust. 1 i 2, art. 4 pkt 3a cytowanej ustawy i w § 3 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz.U. Nr 268, poz. 2663), Kolegium wywiodło, że weryfikacja twierdzeń wnioskodawców jest w istocie badaniem przesłanek wznowienia, co powinno nastąpić po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, przy czym kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie ma kwestia ustalenia kręgu stron postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego, podstawowym zagadnieniem istotnym z punktu widzenia oceny legalności rozstrzygnięcia organu I instancji jest ustalenie, czy wniosek o wznowienie wskazanego wyżej postępowania pochodzi od strony w rozumieniu art. 28 kpa, czy też nie. Rozważając powyższą kwestię Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywodziło, że w przypadku postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości przymiot strony przysługuje wyłącznie osobie, która posiada tytuł prawny do nieruchomości, co wynika z art. 97 ustawy o gospodarce nieruchomościami i jest potwierdzone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Tym samym stroną postępowania podziałowego byli wyłącznie właściciele dzielonej nieruchomości, a wnioskodawcy, jako osoby nie posiadające tytułu prawnego do działki nr 20, nie mogli być uznani za stronę w rozumieniu art. 28 kpa. Brak jest przy tym przepisu powszechnie obowiązującego, który dawałby podstawę do przyjęcia, aby decyzja zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości wywołała zmiany w sferze prawnej właścicieli nieruchomości sąsiednich. Wyjątek stanowi sytuacja, w której w wyniku podziału utraciliby oni dostęp do drogi publicznej, ale w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] r. sytuacja taka nie występuje. Powołując się następnie na uregulowania zawarte w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości, Kolegium stwierdziło, że dokonując podziału danej nieruchomości ustalenie granic nieruchomości podlegającej podziałowi następuje według danych zawartych w dokumentach – w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków. Granice do podziału przyjmuje się w takim kształcie, jaki wynika ze stanu prawnego ujawnionego w tych dokumentach, a ustalanie przebiegu granicy w razie powstania sporu następuje w postępowaniu w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości. Czynności ustalania przebiegu granicy nieruchomości zostały uregulowane w rozdziale 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, zaś czynności przyjęcia granic nieruchomości w § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości. Wobec powyższego – w opinii organu odwoławczego – nie zasługuje na uwzględnienie zarzut odwołujących się, że skoro granice działek 19, 13 i 20 są sporne, podziału działki nr 20 nie można było dokonać. Przede wszystkim jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że wnioskodawcy nie byli stronami postępowania podziałowego. Na powyższą decyzję S.N. i A.N. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili obrazę prawa procesowego, to jest: - art. 153 w związku z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – poprzez nieuwzględnienie w toku postępowania administracyjnego na etapie badania przymiotu strony skarżących, sporu granicznego istniejącego pomiędzy skarżącymi a małżeństwem O., mimo jednoznacznego zobowiązania do zbadania wskazanego elementu w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wydanego w sprawie II SA/Wr 266/12, powielonego następnie w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wydanego w sprawie II SA/Wr 315/14, mimo, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest kontynuacją postępowania, w którym powołane wyroki zostały wydane, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 28 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez odmówienie uczestnictwa w postępowaniu podmiotom, których interesu prawnego postępowanie dotyczy; - art. 10 § 1 kpa – poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym polegające na braku umożliwienia skarżącym wypowiedzenia się co do dowodów i materiałów zebranych w postępowaniu odwoławczym. W obszernych motywach skargi, rozwijając podniesione zarzuty, wywodzono w szczególności, że istnienie sporu granicznego dotyczącego działek 13, 19 i 20 pociąga za sobą daleko idące konsekwencje, bowiem powoduje niepewność co do przebiegu granic i co do prawidłowości oznaczenia dzielonej nieruchomości. W przedmiotowej sprawie granice działki nr 20 na styku z działkami nr 19 i 13 są przedmiotem sporu. Żadna z tych działek nie została oznaczona w terenie, nie wiadomo więc, gdzie faktycznie działki te się znajdują i jaki jest przebieg ich granic. Tym samym brak jest możliwości dokonania jakiegokolwiek podziału działki nr 20, bez uprzedniego dokonania rozgraniczenia, stanowiącego w tym wypadku prejudykat, ponieważ może to naruszać prawa skarżących albo Gminy W.. W opinii skarżących, podział nieruchomości nr 20 będzie możliwy i prawidłowo dokonany dopiero po ustaleniu przebiegu działek nr 13, 19 i 20, a być może też innych. W związku z nieznanym przebiegiem granicy pomiędzy działką nr 19 i 20 niemożliwe jest ustalenie powierzchni działek powstałych ewentualnie w wyniku podziału. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. Polemizując z zarzutami podniesionymi w skardze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podniosło w szczególności, że nie każde naruszenie art. 10 § 1 kpa skutkuje uchyleniem decyzji poddanej kontroli sądu. Zarzut naruszenie tego przepisu może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, a więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem podlegała uwzględnieniu. Kontroli Sądu podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości. Zaskarżona decyzja i utrzymana przez nią w mocy decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] r. nr [...] zostały podjęte po wznowieniu przez Wójta Gminy W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...] r. nr [...]. Skarżący jako podstawę wznowienia przywoływali art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy skarżącym S.N. i A.N., będącym właścicielami działki nr 19, położonej w G., przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia podziału sąsiedniej nieruchomości położonej w G., oznaczonej numerem działki 20, stanowiącej własność I. i S.O.. W postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości krąg stron co do zasady wyznacza art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.). Zgodnie z tą regulacją podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. Stosownie do art. 7 kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 10 § 1 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wedle art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie z art. 80 kpa, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W rozpatrywanej sprawie już dwukrotnie zapadały wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – z dnia 11 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 266/12 i z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 315/14. Odnosiły się one do rozważanej spornej kwestii, jednak definitywnie jej nie rozstrzygały. Wyrok z dnia 11 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 266/12 zapadł w sprawie ze skargi S.N. i A.N. na postanowienie w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości. Wyrok ten dotyczył jedynie kwestii formalnych związanych ze wznowieniem i na jego podstawie nie można wywodzić, że skarżącym przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości. W powyższym orzeczeniu Sąd stanął na stanowisku, że rozważania w kwestii posiadania przez skarżących przymiotu strony nie powinny być prowadzone przed wszczęciem postępowania wznowieniowego, lecz jedynie przy badaniu podstawy wznowienia po wszczęciu tego postępowania (art. 151 kpa). Zdaniem Sądu, wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości dotyczących kwestii czy skarżący byli stroną w postępowaniu o podział nieruchomości nr 20 dokonać można po wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o podziale nieruchomości. Sąd podkreślił, że kwestia przymiotu strony, w sytuacji gdy wniosek o wznowienie opiera się na art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jest badana po wszczęciu postępowania wznowieniowego. Zatem nie można przyjąć – jak to uczynili skarżący – że organ I instancji przyznał skarżącym przymiot strony w postępowaniu podziałowym, a organ II instancji pogorszył ich pozycję – odmawiając im tego przymiotu dopiero na etapie postępowania administracyjnego odwoławczego. Jednakże w toku ponownego postępowania administracyjnego na ewentualnym etapie badania przymiotu strony skarżących, organy winny mieć na względzie spór graniczny pomiędzy skarżącymi a I. i S.O., na który powołują się skarżący, a który mógłby rzutować na prawa podmiotowe skarżących i mieć wpływ na ich interes prawny w sprawie podziału działki. Wyrok z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 315/14, podobnie jak poprzedni wyrok, dotyczył również jedynie kwestii formalnych i na jego podstawie także nie można wywodzić, że skarżącym przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości. Z treści motywów tego wyroku – oddalającego skargę S.N. – wynika, że na etapie postępowania drugoinstancyjnego Kolegium prawidłowo uznało, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nie ustalono, a następnie nie rozstrzygnięto kwestii, które jako pierwsze winien organ pierwszej instancji rozstrzygnąć: przymiot stron postępowania, a także terminowość złożenia podania o wznowienie postępowania. Podkreślono przy tym, że w poprzednim wyroku sąd przekazał organowi pierwszej instancji konkretne wytyczne, do których organ ten ma obowiązek się dostosować i ma to znaleźć odzwierciedlenie w motywach jego orzeczenia. Powyższe wyroki nie przesądzały, że skarżącym S.N. i A.N. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia podziału położonej w G. działki nr 20, stanowiącej własność I. i S.O., jednak nakazywały organom administracyjnym zbadać, czy spór graniczny, na który powołują się skarżący, zachodzący pomiędzy nimi a I.O. i S.O., mógłby rzutować na prawa podmiotowe skarżących i mieć wpływ na ich interes prawny w sprawie podziału działki. Powyższa kwestia, chociaż była przedmiotem rozważań organów obu instancji, nie została należycie wyjaśniona zarówno w decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r. nr [...], jak i w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...]. Skoro bowiem nowo wyznaczona granica pomiędzy działkami nr 20/1 i 20/2 przebiega od granicy pomiędzy dotychczasową działką nr 20 i działką nr 12/5 do punktu granicznego nr 18 (szkic przebiegu punktów granicznych), to w sytuacji gdy między innymi usytuowanie punktu granicznego nr 18 jest sporne, nie można wykluczyć, że dokonany podział w rzeczywistości dotyczy również należącej do skarżących działki nr 19, bo nie wiadomo, czy wspomniany punkt graniczny znajduje się w miejscu przyjętym w decyzji podziałowej, czy też w innym, a miejsce przyjęte w decyzji podziałowej jako punkt graniczny tym punktem nie jest i w rzeczywistości znajduje się na działce skarżących. To w konsekwencji powoduje brak pewności co do tego, czy przedmiotowy podział dotyczy tylko działki nr 20, czy też dotyczy również działki nr 19. Powyższe sprawia, że skarżącym mógł przysługiwać status strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia podziału przedmiotowej nieruchomości, gdyż postępowanie to mogło naruszać ich interes prawny jako właścicieli nieruchomości faktycznie objętej przedmiotowym podziałem. Jeżeli w szczególności usytuowanie punktu granicznego nr 18 jest inne niż na znajdującym się w aktach administracyjnych szkicu przebiegu punktów granicznych, to ma to znaczenie dla określenia nie tylko granicy działki nr 20 z działką nr 19, czy też – po podziale działki nr 20 – granic działek nr 20/1 i 20/2 z działką nr 19, ale także granicy pomiędzy działkami nr 20/1 i 20/2, która przebiegając od granicy pomiędzy dotychczasową działką nr 20 i działką nr 12/5 do punktu granicznego nr 18 uległaby zmianie w zależności od usytuowania punktu nr 18. Dopóki zatem nie jest jednoznacznie ustalony rzeczywisty przebieg granic przedmiotowych działek, a w szczególności usytuowanie punktu granicznego nr 18, nie wiadomo, czy nowo wyznaczona granica pomiędzy działkami nr 20/1 i 20/2 nie znajduje się w rzeczywistości częściowo na działce nr 19. To zaś niewątpliwie naruszałoby interes prawny skarżących jako właścicieli działki, na której usytuowany jest punkt, od którego wytyczono nową granicę. Przed rozstrzygnięciem kwestii, czy skarżącym przysługuje w przedmiotowej sprawie przymiot strony, konieczne jest więc ustalenie prawidłowego przebiegu granic przedmiotowych działek, a zwłaszcza, gdzie w rzeczywistości usytuowany jest punkt graniczny nr 18. W sytuacji, gdy granice działek nr 19, 13 i 20 są sporne, to podziału działki nr 20 nie można było dokonać przed ustaleniem ich rzeczywistego przebiegu. Fakt, że skarżący nie uczestniczyli w postępowaniu podziałowym, w realiach tej konkretnej sprawy nie sprawia, że ich interes prawny nie mógł zostać naruszony w tym postępowaniu. Spór graniczny, na który powołują się skarżący, zachodzący pomiędzy nimi a I.O. i S.O., mógł zatem rzutować na prawa podmiotowe skarżących i mieć wpływ na ich interes prawny w sprawie podziału przedmiotowej działki. W tym stanie rzeczy należy dojść do wniosku, że decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia podziału działki nr 20 położonej w G., stanowiącej własność I. i S.O., naruszała interes prawny skarżących S.N. i A.N., gdyż została podjęta przed jednoznacznym ustaleniem granic dzielonej nieruchomości i w rezultacie mogła obejmować również działkę skarżących. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa co do zasady zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że naruszenie tego przepisu może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, a więc wykaże istnienie związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Niemniej jednak w realiach niniejszej sprawy nie można wykluczyć, że gdyby organ II instancji w pełni dochował wymogów wynikających z uregulowań zawartych w omawianym przepisie, to wydałby decyzję, która uwzględniałaby wszystkie istotne okoliczności zachodzące w rozpatrywanej sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę uznać trzeba, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały podjęte z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, a przede wszystkim art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.