II SA/Wr 2839/01

Sygn. akt II SA/Wr 2839/2001 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lipca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia NSA Asesor WSA Protokolant Mieczysław Górkiewicz Julia Szczygielska Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Anna Biłous po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi E. G. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia organu I instancji w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalno- usługowego przy ul. C.-M. we W. oddala skargę Sygn. akt IISA/Wr 2839/2001 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent W., działając na podstawie art. 152 § 2 k.p.a. odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego przy ul. C. nr [...] - M. [...]-[...] we W . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że T. Ś. - współwłaściciel nieruchomości przy ul. O. [...], przylegającej bezpośrednio do terenu spornej inwestycji, złożył kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji z dnia [...]r. Nr [...]. Zdaniem organu, wbrew argumentom wniosku, w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja z dnia [...] r. Nr [...] ustalająca na rzecz E. G. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji. Pomimo, że w sprawie dotyczącej warunków zabudowy i zagospodarowania terenu toczy się wznowione postępowanie administracyjne, nie oznacza to jednak, że decyzja z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest ważna. Tym samym roboty budowlane prowadzone są na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzedzonej nadal ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednocześnie podkreślenia wymaga fakt, iż czynności merytoryczne podjęte przed wydaniem pozwolenia na budowę nadal organ uznaje za prawidłowe i w pełni zgodne z dyspozycją art. 35 ustawy - Prawo budowlane. W ocenie organu pierwszej instancji nie istnieją jakiekolwiek okoliczności sprawy leżące po strome organu wydającego pozwolenie na budowę, które mogłyby wskazywać na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Nr [...] w wyniku wznowionego postępowania. Okolicznością taką nie jest także fakt uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji Nr [...] z dnia [...]r. odmawiającej uchylenia dotychczasowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadal w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w związku z czym i pozwolenie na budowę jest ważne, co oznacza, że nie można odmówić inwestorowi korzystania z uzyskanego pozwolenia. Na powyższe postanowienie T. Ś. wniósł zażalenie, nie zgadzając się z motywami wyrażonymi w jego uzasadnieniu. W odpowiedzi na zażalenie, inwestorka - E. G. wniosła o nieuwzględnienie zażalenia, wskazując przy tym, że w obecnym stanie rzeczy inwestycja jest już zrealizowana, tym samym nie ma podstaw do uchylenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sygn. akt II SA/Wr 2839/2001 3 Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda D. uchylił zaskarżone postanowienie Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...]r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy skazał, że zgodnie z art. 152 K.p.a. podstawą wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia konkretnej decyzji w wyniku wznowionego postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie wznowione zostało zarówno postępowanie dotyczące decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, jak i decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. udzielającej pozwolenia na budowę dla tejże inwestycji. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, może istnieć prawdopodobieństwo uchylenia bądź decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bądź decyzji o pozwoleniu na budowę. W przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Prezydent W. już dwukrotnie wydał decyzje ( z dnia [...]r i z dnia [...]r. ) stwierdzające, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa lecz odmawia się jej uchylenia ze względu na fakt, iż w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Decyzje te zostały uchylone rozstrzygnięciami Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. ( z dnia [...]r i z dnia [...]r.)i przekazane do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Na podstawie powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja z dnia [...] r.o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może zawierać pewne wady skutkujące jej uchyleniem. Dodatkowo, w piśmie z dnia [...] r. inwestorka podnosi nową okoliczność w sprawie, a mianowicie informuje o zrealizowaniu inwestycji. Skoro w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego wykonanie omawianej inwestycji, a ponadto organ pierwszej instancji nie przeprowadził w tym zakresie stosownego postępowania wyjaśniającego, to tym samym Wojewoda D. uchylił zaskarżone postanowienie celem przeprowadzenia na powyższe okoliczności stosownego postępowania wyjaśniającego. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda D., działając na podstawie art 113 § 1 i § 3 K.p.a. i art. 123 K.p.a., sprostował oczywistą omyłkę w postanowieniu a dnia [...]r. Nr [...]. Sygn. akt II SA/Wr 2839/01 4 W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. G. wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody D . Skarżąca podnosi bowiem, że Wojewoda rozpoznając sprawę naruszył zasadę dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Niezależnie od powyższego, wstrzymanie wykonania decyzji winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych, a okoliczności uzasadniające prawdopodobieństwo uchylenia wyraźnie wskazane. Tymczasem organ drugiej instancji nie podaje przyczyn, dla których decyzja mogłaby być uchylona, ograniczając się tylko do stwierdzenia, że "może zawierać pewne wady skutkujące jej uchyleniem". W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sady administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z § 2 powołanego przepis, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Kontrola sadów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czynią to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu lub czynności. A zatem kontrola sprawowana przez sądy administracyjne działalności administracji publicznej opiera się na podstawie kryterium legalności. Oparcie jej na innych kryteriach, np. celowości czy też słuszności, jest niedopuszczalne. Należy przy tym wskazać, stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270), że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd obowiązany jest zbadać sprawę niezależnie od podniesionych zarzutów i zakresu żądań zawartych w skardze. Sygn. akt II SA/Wr 2839/01 5 W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpatrzeniu przez właściwe wojewódzkie sady administracyjne na podstawie przepisów niniejszej ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżone postanowienie Wojewody D. wydane zostało w oparciu o art. 152 i art. 138 § 2 w związku z art. 123 i art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 152 K.p.a. organ administracji publicznej, właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Tak więc podstawą wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, a więc wówczas gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o uchyleniu decyzji. W wyroku z dnia 2 września 1998 r., sygn. akt IV SA 2311/96 LEX nr 43803, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 lub art. 159 §1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie i nie poparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w powołanej wyżej tezie wyroku. W istocie zgodzić się trzeba z tym zarzutem skargi, który wskazuje na brak wykazania w sposób dostateczny przez Wojewodę D., iż istnieje w przekonaniu tego organu prawdopodobieństwo uchylenia kwestionowanej decyzji. Samo bowiem stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jakoby decyzja Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji mogła zawierać pewne wady skutkujące jej uchyleniem, jest stwierdzeniem zbyt ogólnikowym i lakonicznym, które nie wyjaśnia podstaw takiego twierdzenia. Sygn. akt II SA/Wr 2839/01 6 Niemniej jednak zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody D. należy uznać za prawidłowe i nie naruszające przepisów prawa, gdyż druga ze wskazanych, przez organ odwoławczy, przyczyn uchylenia zaskarżonego postanowienia Prezydenta W. z dnia [...]r. odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...]r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę jest w pełni zasadna. Otóż zgodnie z art 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję ( postanowienie) w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Takie okoliczności, w przekonaniu Sadu, zaistniały w rozpoznawanej sprawie, bowiem dopiero na etapie wniesienia zażalenia inwestor podniósł zarzut zrealizowania inwestycji a więc wskazał okoliczności nowe i nie badane przez organ pierwszej instancji w trakcie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. W takim przypadku organ odwoławczy ma tylko kompetencje kasacyjne, gdyż w przeciwnym razie, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości lub w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, nie mieści się to w jego kompetencji. Zgodnie z treścią art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe. W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd badając prawidłowość zaskarżonego postanowienia nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa, które mogły mieć wpływ na wynik wydanego rozstrzygnięcia. Z powyższych więc względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.