II SA/Wr 2842/03

Dnia 4 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: S. NSA Henryk Ożóg Sędziowie: S. NSA Andrzej Wawrzyniak S. NSA Bogumiła Skrzypczak (sprawozdawca) Protokolant: Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2004 roku sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...]roku Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania; 1. u c h y l a zaskarżone postanowienie; 2. z a s ą d z a od Rektora Uniwersytetu W. na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (słownie: dziesięć złotych) tytułem kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Uzasadnienie. Decyzją z dnia [...]roku Kierownik Studium Doktoranckiego Fizyki Uniwersytetu W. skreślił A. B. z listy uczestników Studium. A. B. pismem z dnia [...]roku zwrócił się do Rektora do Spraw Naukowych Uniwersytetu W. z prośbą o wyegzekwowanie praw do nauki i prowadzenia badań naukowych, zarzucając między innymi, że decyzja o skreśleniu z listy doktorantów jest nieważna, gdyż zawiera błędne pouczenie o sposobie odwołania. Kierownik Studium Doktoranckiego postanowieniem z dnia [...] roku (Nr [...]) – powołując się na art. 123 § 1, w związku z art. 111 § 1 kpa – zmienił pouczenie zawarte w poprzedniej decyzji w ten sposób, że w miejsce wskazanego w decyzji organu właściwego do rozpoznania odwołania wskazał Rektora Uniwersytetu W., a jednocześnie w postanowieniu tym zawarł pouczenie, że służy od niego odwołanie w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia. Postanowienie zostało skarżącemu doręczone w dniu [...]roku. A. B. pismem z dnia [...]roku, które wpłynęło do sekretariatu prorektorów w dniu [...]roku, podtrzymał zarzuty zawarte w piśmie z dnia [...]roku, nadal kwestionując zasadność decyzji o skreśleniu z listy doktorantów. Rektor Uniwersytetu W. postanowieniem z dnia [...]roku (Nr [...]) – wydanym na podstawie art. 134 i art. 38 § 3 Kpa – stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy wskazał, że bieg terminu do wniesienia odwołania wynosił 14 dni od daty doręczenia postanowienia z dnia [...]roku i upłynął w dniu [...]roku. Odwołanie jednak zostało wniesione w dniu [...]roku, a zatem z uchybieniem terminu. Postanowienie to zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucono naruszenie art. 128, 129 § 2 i 134 kpa. W szczególności skarżący twierdził, że pismo z dnia [...]roku stanowiło odwołanie od decyzji w sprawie skreślenia z listy uczestników Studium Doktoranckiego. Dalsze pisma wnoszone w tej sprawie stanowiły jedynie uszczegółowienie odwołania. Zarzucał też, że zmiana pouczenia o sposobie odwołania od tej decyzji nie wpływa na skuteczność zaskarżenia samej decyzji. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i powołał się na swoją wcześniejszą argumentację. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zmn.) do rozpoznania skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 roku – właściwy obecnie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) sądy administracyjne powołane zostały do badania legalności decyzji, niektórych postanowień i innych aktów organów administracyjnych. W związku z tym kontrolą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi objęta jest zgodność z prawem materialnym zaskarżonych aktów administracyjnych, a także badanie zgodności tych aktów pod względem formalnym, a więc badanie, czy w postępowaniu administracyjnym nie nastąpiło takie naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, które miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie organ administracyjny naruszył przepisy o postępowaniu administracyjnym w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Rektor Uniwersytetu W. w postanowieniu z dnia [...] roku stwierdził niedopuszczalność odwołania z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia. Jednocześnie organ liczył początek biegu tego terminu od dnia doręczenia skarżącemu postanowienie organu I instancji z dnia [...] roku w sprawie sprostowania pouczenia o sposobie zaskarżenia decyzji o skreśleniu z listy doktorantów. Stanowisko Rektora jest jednak błędne, gdyż w sprawie nie istniały podstawy do przyjęcia, że bieg terminu do wniesienia odwołania winien być liczony według metody przyjętej w zaskarżonym postanowieniu. W sprawie tej nie jest sporne, że skarżący pismem z dnia [...]roku zakwestionował decyzję o skreśleniu z listy uczestników studium doktoranckiego. W piśmie tym wprawdzie zawarł stwierdzenie, że decyzja zawiera błędne pouczenie dotyczące organu właściwego do rozpoznania odwołania, jednakże okoliczność ta nie ma decydującego znaczenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pismo z dnia [...]roku stanowiło odwołanie od decyzji Kierownika Studium Doktoranckiego Fizyki z dnia [...] roku o skreśleniu skarżącego listy uczestników studiów doktoranckich. W piśmie tym bowiem skarżący wyraził niezadowolenie z treści decyzji. Pismo to zawierało zatem takie przesłanki, o jakich mowa w art. 128 kpa. W takiej sytuacji rzeczą organu było dokonanie oceny, czy pismo z dnia [...]roku zostało wniesione w ustawowym terminie do wniesienia odwołania, unormowanym w art. 129 § 2 kpa i wydanie stosownego orzeczenia, będącego następstwem wniesienia odwołania. Nie można natomiast zgodzić się z organem, że zawarty w piśmie z dnia [...] roku akapit dotyczący błędnego wskazania organu właściwego do rozpoznania odwołania stanowił, w rozumieniu art. 111 § 1 kpa, wniosek o sprostowanie decyzji o skreśleniu z listy doktorantów. Brzmienie tego pisma przeczy takiej koncepcji, gdyż nie został w nim zawarty wyraźny wniosek o sprostowanie pouczenia zawartego w decyzji. Zgodnie z art. 111 § 1 kpa, sprostowanie decyzji w tym trybie odbywa się na wniosek strony. Jeżeli zatem brak jest takiego wniosku – organ nie może domniemywać, że taki wniosek został zgłoszony. W konsekwencji tryb wskazany w tym przepisie, jak też w § 2 art. 111 - nie może mieć zastosowania. Niezależnie od powyższego za przedstawionym poglądem przemawia również i to, że skarżący pismem z dnia [...]roku wniósł odwołanie od decyzji w sprawie skreślenia z listy doktorantów. Oznacza to, że nie oczekiwał sprostowania decyzji w części dotyczącej sposobu odwołania. W takiej sytuacji zawarty w odwołaniu zarzut dotyczący nieprawidłowego pouczenia o sposobie odwołania się mógłby być co najwyżej uznany za wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, gdyby na skutek błędnego pouczenia odwołanie nie zostało wniesione w terminie. Kwestia ta jednak dotychczas nie została rozstrzygnięta przez organ administracyjny. Niezależnie więc od tego, że w następstwie wniesienia przez skarżącego pisma z dnia [...]roku organ I instancji wydał postanowienie o sprostowaniu pouczenia o sposobie odwołania – organ odwoławczy nie miał podstaw do uznania, że termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg od dnia doręczenia skarżącemu postanowienia z dnia [...]roku. 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania zaczął bowiem biec od dnia doręczenia skarżącemu decyzji z dnia [...]roku. Rektor Uniwersytetu W. przedwcześnie zatem stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu i dlatego jest ono niedopuszczalne. Nie zostały bowiem wykazane w zaskarżonym postanowieniu takie okoliczności, które dawałyby podstawę do przyjęcia, że odwołanie z dnia [...]roku zostało wniesione po upływie terminu wynikającego z art. 129 § 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w związku z tym stwierdza, że organ administracyjny naruszył przepisy o postępowaniu administracyjnym w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zmn.) zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobowiązany – zgodnie z art. 200 cyt. ustawy - zasądzić na rzecz skarżącego koszty postępowania. W tej sprawie poniesione przez skarżącego koszty były ograniczone jedynie do wpisu od skargi. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.