II SA/Wr 285/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A.P. na wezwanie Urzędu Miejskiego we W. Wydział Środowiska i Rolnictwa z dnia [...] Nr [...] do niezwłocznego usunięcia odpadów na terenie posesji położonej we Wrocławiu przy ul. K i J (oznaczonej geodezyjnie jako dz. [...] i [...] obręb B.) p o s t a n a w i a: odrzucić skargę A.P. wniósł skargę na pismo Urzędu Miejskiego W. Wydział Środowiska i Rolnictwa z dnia [...] nr [...] wzywające go do niezwłocznego usunięcia odpadów na terenie posesji położonej we W. przy ul. [...] nr [...] i [...] nr [...](oznaczonej geodezyjnie jako dz. nr [...] i [...]AM [...] obręb [...]). Skarżący podaje, że takie działanie Urzędu Miasta W. uniemożliwia mu działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu handlu częściami samochodowymi, w wyniku zaś tego działania nastąpiły czynności mające charakter naruszenia stanu prawnego w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna Zgodnie z art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach ( art. 3 § 3 u.p.p.s.a). Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 1) u.p.p.s.a sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.s.a.). Ustosunkowując się do wskazanej skargi A. P., stwierdzić należy, iż zaskarżone przez niego do sądu administracyjnego pismo Urzędu Miejskiego W. Wydział Środowiska i Rolnictwa z dnia [...] nr [...] wzywające do niezwłocznego usunięcia odpadów na terenie posesji położonej we W. przy ul. [...] nr [...] i [...] nr [...](oznaczonej geodezyjnie jako dz. nr [...] i [...]AM [...] obręb [...]) - nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który określają wymienione na wstępie przepisy art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Warto zaznaczyć, że przepis art. 63 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r o odpadach ( Dz.U Nr 62, poz. 628 ze zm.) wskazany przez organ jako podstawa prawna wystosowanego do skarżącego wezwania nie wskazuje choćby pośrednio na istnienie kompetencji organu do wydawania decyzji administracyjnej ( jak też i innej podlegającej zaskarżeniu do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego prawnej formy działania administracji publicznej). W najnowszej literaturze przedmiotu wskazuje się zaś, iż nie można domniemywać kompetencji do wydawania decyzji administracyjnych. W przepisach prawa jako podstawie wydawania decyzji musi nastąpić wskazanie wprost bądź choćby pośrednio, że dane sprawy załatwiane mają być decyzją administracyjną, bądź też wprost albo przynajmniej pośrednio, że do załatwiana danych spraw stosuje się k.p.a., bądź procedurę administracyjną ( tak między innymi Krystian M. Ziemski: "Indywidualny akt administracyjny jako forma prawna działania administracji", Wydawnictwo Naukowe U AM, Poznań 2005, str.312-313). Marginalnie dodać tylko należy, że w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. (Dz. U. 01.62.628 ze zm.) o odpadach w jej art. 34 przewidziany jest wprawdzie instrument prawny, który nazwać można decyzją interwencyjną, jeżeli odpady znajdują się w miejscu, które nie jest przeznaczone ani do ich składowania, ani do ich magazynowania. Wtedy też wójt (burmistrz, prezydent miasta) jest zobowiązany wydać decyzję administracyjną nakazującą posiadaczowi ich usunięcie, wskazując w decyzji na sposób jej wykonania. Jednakże gdyby nawet przyjąć w rozpoznawanej sprawie tak daleko idące założenie (w oparciu o dominującą z kolei w orzecznictwie sądów administracyjnych koncepcję domniemania istnienia decyzji administracyjnej), że wskazane wezwanie zawiera minimum elementów, które pozwalałoby uznać je za - decyzję administracyjną wydawaną przez Prezydenta Miasta W. w trybie art. 34 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach to i tak zachodziłaby tutaj niedopuszczalność skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na brak wyczerpania środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, w postaci odwołania do organu wyższej instancji, a które to odwołanie mimo braku stosownego pouczenia ze strony organu w tej sytuacji przysługiwałoby skarżącemu. Nadmienić tu także trzeba, iż wprawdzie jak wynika to z akt sprawy, w szczególności pisma skarżącego z dnia 2 listopada 2007 r. / k. 59 akt. /, w którym to na kolejne już wezwanie Sądu skarżący ostatecznie precyzuje, iż przedmiotem złożonej przez niego skargi jest jedynie opisane wyżej pismo (wezwanie) Urzędu Miejskiego we W. Wydział Środowiska i Rolnictwa z dnia [...] nr [...] , nie zaś ewentualna bezczynność Prezydenta Miasta W. w sprawie wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie objętym treścią wezwania. Jednakowoż niewątpliwa zdaniem Sądu okoliczność braku dopuszczalności skargi do tutejszego Sądu na wskazane pismo, nie pozbawia zarazem skarżącego możliwości stosowania środka zwalczania bezczynności Prezydenta Miasta W. w postaci skargi na bezczynność tego organu do tutejszego Sądu, oczywiście po uprzednim wyczerpaniu administracyjnego trybu przewidzianego art. 37 kpa, zwłaszcza, iż jak wynika to z akt rozpoznawanej sprawy skarżący zwrócił się już z wnioskiem o usunięcie takiej bezczynności do organu pierwszej instancji (vide : wezwanie wzywające Prezydenta Miasta W. do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie aktu zgodnego z prawem). W związku z powyższym Sąd działając na podstawie art.58 § 1 pkt.1 u.p.p.s.a orzekł jak w sentencji.