II SA/Wr 2851/03

\Naczelny Sąd Administracyjny we Wrocławiu następującym w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Anna Stec, , Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym skargi S. J. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 16 maja 2002 r. sygn. akt II SA/Wr 528/03 p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Prawomocnym postanowieniem z dnia 16.05.2002 r. - sygn. akt II SA/Wr 528/03 - Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu odrzucił skargę S. J. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego w sprawie (art. 101 ust. l ustawy z 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym) a nadto nie zachował warunków przewidzianych art. 34 ust.3 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Postanowieniem z dnia 18.11.2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę o wznowienie w/w postępowania - z uwagi na niesprecyzowanie podstaw wniosku. Pismem z dnia 23.12.2003 r. S. J. ponownie wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem NSA z 16.05.2002 r. - odrzucającym wskazaną wyżej skargę. Skarżący podniósł, że Sąd odrzucając jego skargę nie przedstawił ustawowych dowodów na naruszenie obowiązków z ustawy o NSA w zaskarżeniu przedmiotowej w sprawie uchwały Rady Miejskiej W. z 17.05.1996 r. Postanowieniem z dnia 19.04.2004 r. sygn. akt 3 II SA/Wr 2851/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę o wznowienie postępowania stwierdzając, że skarga nie została ona oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia postępowania. Skarżącego pouczono o przysługującym środku zaskarżenia, terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 24.05.2004 r. S. J. wnioskował o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania w sprawie o sygn. II SA/Wr 528/2001. Wskazał, że sąd administracyjny nie wykonał ustawowych obowiązków, złamał konstytucyjną zasadę zaufania obywatela do władzy sądowniczej, nie udzielił stronie informacji, orzekając poza rozprawą pozbawił stronę możności działania i prawa do ustnego sprecyzowania podstaw prawnych uzasadniających wniosek o wznowienie postępowania, pozbawił też stronę prawa do adwokata "z urzędu". Skarżący wskazał następnie (pismo z 28.05.2004 r.), że kolejny wniosek o wznowienie postępowania jest korzystniejszy od skargi kasacyjnej. Wezwany do jednoznacznego sprecyzowania (w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania) czy wnosi koleją skargę o wznowienie postępowania zakończonego odrzuceniem skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 528/2001 czy też jest to skarga kasacyjna na postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania a nadto czy domaga się przyznania prawa pomocy - skarżący oświadczył (w piśmie z 8.06.2004 r.), iż składa nowy wniosek o wznowienie postępowania - w miejsce wniosku z 23.12.2003 r. - i powołał jako nową w sprawie okoliczność wyrok Sądu Najwyższego z 16.04.2004 r. (I CK 291/03). Zarzucał też, że dokonana przez sąd interpretacja przepisów o wznowieniu postępowania działa na niekorzyść strony i wskazał, że braki formalno-prawne uzupełni na rozprawie, ustnie do protokołu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga o wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem, z istoty swej ma zatem charakter wyjątkowy i dlatego też przepisy regulujące tę instytucje prawną interpretowane muszą być w sposób ścisły. Zgodnie z przepisem art. 270 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) można żądać wznowienia postępowania (które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem) tylko w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy. Przepisy art. 271-273 przewidują zaś następujące ustawowe podstawy wznowienia: - zgodnie z art. 271 można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe; w myśl art. 272 § l można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją umową międzynarodową lub z ustawą na podstawie którego zostało wydane orzeczenie; stosownie zaś o treści art. 273 §§ 1-3 można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa; 3) w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu; 4) w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (...). W niniejszej sprawie skarżący domagając się wznowienia postępowania nie powołuje żadnej z wyżej wymienionych podstaw. Ustawową przesłanką wznowienia postępowania nie jest w szczególności zarzut złamania - w ocenie strony - przez sąd konstytucyjnej zasady zaufania obywatela do władzy sądowniczej, nie udzielenie stronie informacji, orzekanie poza rozprawą i tym samym pozbawienie strony możności sprecyzowania ustnie podstaw prawnych uzasadniających wniosek o wznowienie postępowania. Zwrócenia uwagi wymaga przy tym dodatkowo, że zarzuty te zdają się dotyczyć postępowania w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania, wniesionej pismem z 23.12.2003 r., tymczasem strona domaga się rozpoznawanym wnioskiem wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym odrzuceniem skargi na uchwałę Rady Miejskiej W. Charakteru ustawowej przesłanki wznowienia nie ma też wyrok Sądu Najwyższego - przywołany przez stronę jako nowa okoliczność ponownie złożonego wniosku o wznowienie postępowania. Z treści przepisów art. 277, art. 279 i art. 280 § l ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie tymczasem wynika, że skarga o wznowienie powinna zostać wniesiona w prawem przewidzianym terminie (3 miesięcy od dowiedzenia się przez stronę o podstawie wznowienia) jak i że musi zawierać określoną ustawą podstawę wznowienia i sąd w pierwszej kolejności bada - na posiedzeniu niejawnym - czy skarga wniesiona została w terminie i czy opiera się na ustawowej przesłance wznowienia, gdy zaś któryś z tych wymogów ten nie jest spełniony - sąd zobligowany jest do odrzucenia skargi. Wyznaczenie rozprawy następuje natomiast tylko o ile nie ma podstaw do odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie przyjąć zatem należy, jak już wyżej wskazano, że skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia postępowania a nadto brak danych pozwalających na ocenę ewentualnego zachowania terminu do jej wniesienia. Z tych względów, zgodnie przepisami art. 160 i art. 280 § l, zdanie drugie, ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi - postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym - orzeczono jak w sentencji.