II SA/Wr 2864/01

Sygn. akt 4 II SA/Wr 2864/2001 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: S. NSA Jolanta Sikorska Sędziowie: S. NSA Bogumiła Skrzypczak (sprawozdawca) S. NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant: Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2004 roku sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego; - o d d a l a skargę. Uzasadnienie. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. decyzją z dnia [...] roku odmówił przyznania S. B. dodatku mieszkaniowego stwierdzając, że na skutek niemożliwości przesłuchania córki skarżącej, a tym samym niemożliwości ustalenia, gdzie ta osoba zamieszkuje, nie jest także możliwe ustalenie, że zamieszkuje ona z matką. S. B. odwołała się od tej decyzji. W odwołaniu zarzuciła, że w jej mieszkaniu przy ul. G. [...]m. [...] we W. zameldowane są dwie osoby, co wynika z załączonego zaświadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] roku (Nr [...]) – powołując się na art. 138 § 1 pkt. 1, w zw. z art. 77 § 1 Kpa i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 1998 r. Nr 120 poz. 787 ze zmn.) – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w dniu [...]r. S. B. wystąpiła o przyznanie dodatku mieszkaniowego na zajmowane mieszkanie komunalne w budynku przy ul. G. [...] m. [...]. We wniosku podała, że lokal ten użytkuje wraz z córką M. K. W trakcie postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji pismem z dnia [...]r. wezwał córkę wnioskodawczyni M. K. do osobistego stawienia się w biurze MOPS w celu złożenia zeznań w sprawie faktycznego miejsca zamieszkania. Wezwanie to zostało odebrane za pokwitowaniem w dniu [...]r., jednak zainteresowana nie przybyła do biura organu. Z notatki służbowej z przeprowadzonej z wnioskodawczynią rozmowy w dniu [...]r. wynika, iż córka M. K. przebywa w mieszkaniu przy ul. G. [...] w soboty i niedziele. Natomiast wnioskodawczyni będąc formalnie przesłuchana z tym samym dniu stwierdziła, że jej córka M. K., będąc zameldowaną w lokalu przy ul. G. [...], przebywa w tym mieszkaniu około dwóch tygodni w miesiącu, zaś przez pozostały okres zamieszkuje wraz z mężem przy ul. P. [...]. W dniu [...]r. organ ponownie wezwał M. K. do zgłoszenia się w MOPS, jednak i na to wezwanie M. K. nie stawiła się do organu. Organ odwoławczy uznał, że w tej sytuacji nie można ustalić liczby osób faktycznie zamieszkujących w lokalu wnioskodawczyni. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że przepis art. 40 ust. 1 cyt. ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych stanowi, że przy rozstrzyganiu wniosków o przyznanie dodatku mieszkaniowego "przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osoby stale razem zamieszkujące". Złożone przez S. B. w dniu [...] roku zeznania nie potwierdzają faktu stałego zamieszkiwania M. K. w lokalu przy ul. G. [...]. Z uwagi na to, że córka wnioskodawczyni nie stawiła się na wezwanie organ przyjął, że nie można ustalić liczby osób zamieszkujących w lokalu przy ul. G. [...]. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że fakt zameldowania określonej osoby w lokalu mieszkalnym nie stanowi jednoznacznego dowodu potwierdzającego stałe zamieszkanie tej osoby w lokalu i prowadzenie wspólnego z główną lokatorką gospodarstwa domowego. Decyzja ta została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze nie zostały podniesione szczegółowe zarzuty, a jedynie stwierdzono, iż skarżąca odwołuje się od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymała w mocy decyzję odmawiająca przyznania dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi ma skargę wniosło o jej odrzucenie z powodu takich braków skargi, które powodują, iż skarga nie spełnia warunków określonych w art. 37 pkt. 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W przypadku jednak uznania przez Sąd, że skarga jest dopuszczalna organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie z powodów wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zmn.) do rozpoznania skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 roku – właściwy obecnie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) sądy administracyjne powołane zostały do badania legalności decyzji, niektórych postanowień i innych aktów organów administracyjnych. W związku z tym kontrolą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi objęta jest zgodność z prawem materialnym zaskarżonych aktów administracyjnych, a także badanie zgodności tych aktów pod względem formalnym, a więc badanie, czy w postępowaniu administracyjnym nie nastąpiło takie naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, które miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie organy administracyjne nie naruszyły wskazanych wyżej przepisów. W szczególności nie istnieją podstawy do uznania, że organy administracyjne na ruszyły przepisy ustawy z dnia 2 lipca 1994 roku o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U.z 1998 Nr 120 poz. 787 z późn. zmn.). Stosownie do treści ówcześnie obowiązującego art. 39 ust. 1 tej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mieszkającym w lokalach, do których mają tytuł prawny, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 150% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% w gospodarstwie wieloosobowym. Prawidłowe załatwienie wniosku skarżącej wymagało ustalenia, czy wnioskodawczyni zamieszkuje sama, czy też razem z inna osobą, jak twierdziła S. B. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że w lokalu przy ul. G. [...] m. [...] zamieszkuje skarżąca ze swoją córką. Przeczą bowiem temu zeznania skarżącej złożone w dniu [...]roku. Skarżąca zeznała bowiem, że jej córka przebywa w lokalu przy ul. G. [...] m. [...] przez dwa tygodnie, a w pozostałym czasie przebywa w mieszkaniu swojego męża. Trafnie zatem uznał organ, że w niniejszej sprawie nie można przyjąć, że w lokalu skarżącej zamieszkują dwie osoby. Stosownie bowiem do art. 40 ust. 1 cyt. ustawy przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osoby stale razem zamieszkujące. Z tych powodów ocena prawa do dodatku mieszkaniowego jest uzależniona od wysokości dochodów osób stale zamieszkujących w danym lokalu, jeżeli prowadzą one wspólne gospodarstwo domowe. Powyższych wniosków nie może zmienić zarzut skarżącej, że jej córka jest zameldowana w lokalu przy ul. G. [...] m. [...]. Trafnie bowiem wskazały organy administracyjne, że zameldowanie danej osoby w lokalu mieszkalnym nie jest tożsame z zasadą stałego zamieszkiwania w tym lokalu i wspólnego z wnioskodawczynią prowadzenia gospodarstwa domowego. Przepisy cytowanej ustawy nie uzależniają prawa do dodatku mieszkaniowego od faktu zameldowania danej osoby w lokalu lecz wymagają stałego wspólnego zamieszkiwania i wspólnego prowadzenia gospodarstwa domowego. Okoliczności te nie zostały jednak w sprawie wykazane, jeżeli chodzi o twierdzenie, że skarżąca zamieszkuje ze swoją córką. Jak już bowiem wyżej wskazano sama skarżąca zeznała, że córka przebywa w jej lokalu mieszkalnym jedynie przez dwa tygodnie w miesiącu. W związku z powyższym trafnie organy administracyjne uznały, że skarżąca nie wykazała, aby w jej lokalu mieszkały dwie osoby. Wbrew twierdzeniom skarżącej w tych okolicznościach nie ma w sprawie podstawy do uznania, że ocena prawa do dodatku mieszkaniowego powinna nastąpić przy założeniu, że w lokalu przy ul. G. zamieszkują stale dwie osoby. Niezależnie jednak od powyższych motywów Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że błędny jest pogląd organu, jakoby na skutek niestawiennictwa córki skarżącej organ nie mógł ustalić, gdzie ta osoba faktycznie zamieszkuje. Zgodnie bowiem z art. 88 Kodeksu postępowania administracyjnego organ może zastosować środki przymusu wobec osoby, która nie stawia się na wezwanie organu. W związku z tym w tej sprawie organ mógł nałożyć na córkę skarżącej grzywnę, gdyby w dalszym ciągu uznawał, że zeznania te są niezbędne do prawidłowego wyjaśnienia sprawy. Błędny pogląd organów administracyjnych nie miał jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia sprawy. Jak już bowiem wyżej wskazano, sama skarżąca przyznała, że jej córka nie zamieszkuje stale w przedmiotowym lokalu mieszkalnym. W związku z tym ewentualne zeznania córki nie mogłyby wpłynąć na ocenę ile osób zamieszkuje w spornym lokalu. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa. W związku z tym, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) skarga podlegała oddaleniu. Z tych powodów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.