II SA/Wr 290/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie Sędzia NSA Halina Kremis (spr.) Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Iwona Borecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2009r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A. we W. na decyzję Wojewody z dnia 7 kwietnia 2009r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Prezydent W., decyzją z dnia 3 października 2008 r., Nr [...], przywołując w podstawie prawnej art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. Ż. i Z.T. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno - usługowego z garażem podziemnym (z wyłączeniem przyłącza c. o.) przy ul. S. [...] we W. (działki nr [...], cz. dz. nr [...], [...], [...], [...], AM- 11, obręb G.). Od tej decyzji odwołania wniosły Spółdzielnia Mieszkaniowa A. oraz B. sp. z o.o. - jako zarządca nieruchomości położonej przy ul. S. [...] - [...]. Decyzją NR [...] z dnia 7 kwietnia 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu opisanych odwołań Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budo wlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia tych wymagań, a także zawartych w art. 32 ust. 4 ustawy (złożenie wniosku w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także złożenie oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) organ, w myśl art. 35 ust. 4 ustawy, nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analizując w postępowaniu odwoławczym, ponownie wniosek inwestora o udzielenie na jego rzecz pozwolenia na budowę należy uznać, że spełnione zostały warunki uzyskania pozwolenia na budowę. Przedstawiony projekt budowlany należy ocenić jako zgodny miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego północnej części obszaru Gajowice we Wrocławiu uchwalonym uchwałą nr XLI/2534/05 Rady Miejskiej W. z dnia 29 września 2005 r., opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z 2 grudnia 2005 r. Nr 241, poz.3763. Ustalenia dokonane przed organem pierwszej instancji wskazują, że działka budowlana, na której przewidziana jest inwestycja leży na obszarze oznaczonym w planie symbolem 4.MWU. - Zgodnie z planem miejscowym dla tego terenu przewidziano przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, z dopuszczeniem usług jako zabudowy uzupełniającej. Przeznaczenie budynku zgodne jest z tym zapisanym w planie. Zachowano także warunki dotyczące ukształtowania zabudowy. Posadowienie na gruncie budynku nastąpiło zgodnie z liniami określającymi nieprzekraczalne linie zabudowy, a które zostały wskazane w części graficznej planu miejscowego. Wysokość nowo projektowanej zabudowy mierzona od poziomu terenu do górnych krawędzi gzymsów nie jest większa niż 21 m. Nie daje się również stwierdzić by sprzeczne z planem było zastosowanie dachu o kształcie parabolicznym (w projekcie opisanym jako półkoliście-mansardowy). Należy zauważyć, ze plan miejscowy, w § 26 ust. 2 pkt 3 stanowi, że "dopuszcza się stosowanie dachów mansardowych". Z tak sformułowanego wyjątku, przy jednoczesnym braku określenia w części ogólnej planu -miejscowego, zbioru określającego typy dachów dopuszczalnych, zastosowany rodzaj dachu oceniony musi być jako zgodny z planem miejscowym. W ocenie organu projektowana zabudowa nie narusza także postanowień planu miejscowego odnośnie zapisanego w § 26 ust.2 pkt 5 obowiązku wprowadzenia akustycznych zabezpieczeń przed hałasem dla obiektów budowlanych usytuowanych od strony ulicy G. i ulicy S.. Należy mieć na uwadze, ze projektowany budynek lokalizowany jest na granicy nieruchomości, zgodnie z wyrysowaną w planie nieprzekraczalną linią zabudowy. Mając ten fakt na uwadze oraz to, że na parterze projektowanego budynku zlokalizowano lokale usługowe (co może być uważane zgodnie z § 10 pkt 3 planu miejscowego za jedną z form ochrony przed hałasem), a ponadto, że w projektowanym budynku planuje się zastosowanie (od strony ul. S.) okien o podwyższonym współczynniku izolacyjności akustycznej, należy uznać, ze wymóg planu wprowadzenia akustycznych zabezpieczeń przed hałasem został spełniony. Spełnione zostały także warunki ustalone dla zagospodarowania terenu, określone w § 26 ust. 3 planu miejscowego. Zieleń urządzona zajmuje więcej niż wymagane 20 % powierzchni działki. Zagwarantowano także 21 miejsc parkingowych, wobec wymaganych -jednego miejsca parkingowego na jedno mieszkanie (łącznie 19 mieszkań w budynku) i 2 miejsca parkingowe na 120 m powierzchni użytkowo — biurowej (przy współczynniku 15 miejsc postojowych na 1000 m2). W projekcie budowlanym uwzględniono również, że przez teren inwestora odbywać się będzie dojazd z ulicy S. do działek budowlanych położonych za nieruchomością inwestora. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a kwestionujących zgodność projektu budowlanego z planem miejscowym, należy zwrócić uwagę, że brak jest podstaw, by żądać od inwestora spełnienia innych warunków niż tych, które wynikają z planu miejscowego. Organ administracji architektoniczno - budowlanej nie dokonuje bowiem oceny zasadności przepisów planu miejscowego, bada wyłącznie samą zgodność projektu budowlanego z tym planem. Dlatego też, nie zasługuje na uwzględnienie pogląd stron odwołujących się, postulujący zwiększenie ilości miejsc parkingowych w stosunku do tych, które są wymagane w planie, ani żądanie, by miejsca dla obsługi lokali użytkowych przewidziane były na terenie działki. Nie może być uwzględniony także zarzut zaprojektowania zbyt wysokiego budynku, skoro o czym była już mowa wcześniej, plan miejscowy określa wyłącznie wysokość budynku do gzymsu, nie ogranicza natomiast wysokości budynku mierzonej do górnej krawędzi dachu, jak również kąta spadków połaci dachowych. Wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu z planu miejscowego nie wypływa obowiązek zaprojektowania ekranów akustycznych od strony ul. S.. Plan wymaga bowiem wprowadzenie akustycznych zabezpieczeń przed hałasem dla obiektów budowlanych, co, jak wyżej opisano, w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać za spełnione. Podnieść też trzeba, ze planowana inwestycja mieści się w granicach terenu wyznaczonym poprzez nieprzekraczalne linie zabudowy, dlatego też dla takiego obszaru nie ma zastosowania ogólny - wyznaczony dla wszystkich terenów objętych planem, wskaźnik zabudowy wynoszący do 1,8 (por. § 8 planu miejscowego). W związku z tym nie można uznać by wskaźnik zabudowy został przekroczony. Dalej organ zwraca uwagę, że projektant nie ma obowiązku umieszczania w projekcie budowlanym wyrysu i wypisu z planu ,miejscowego. Obowiązek taki nie wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). Zauważyć należy, że przepisy prawa miejscowego, do jakich należą miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 8 ustawy z-dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 71, ze zm.) są źródłem prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). W stosunku do źródeł prawa przyjmuje się domniemanie ich powszechnej znajomości. W tym celu akty te podlegają obowiązkowej publikacji w urzędowych publikatorach. Dane o publikacji planu miejscowego obowiązującego dla terenu, na którym ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem zostały podane na wstępie niniejszych rozważań. W tym kontekście niesłuszny jest zarzut, iż na dołączonym wypisie i wyrycie z planu miejscowego nie ma przedstawionych warunków, które obowiązują na terenie planowanej inwestycji (teren 4.MWU). Przechodząc do oceny projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, organ stwierdza, że w zakresie spełniania wymagań stawianych przez przepisy zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. Nr 75, póz. 690 ze zm.), należy zauważyć, że warunki te zostały zachowane. Analiza projektu budowlanego wskazuje, że odległości budynku od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi wynoszą ponad 4 m, czyli są większe od minimalnej, wymaganej dla sytuowania budynków ze ścianami z otworami okiennymi względem granicy działki (§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). Usytuowanie ciągu pieszo - jezdnego przy granicy z sąsiednimi działkami jest również dopuszczalne biorąc pod uwagę przepisy rozporządzenia. Zarzuty podniesione w odwołaniach stron skarżących w tym względzie nie będą zasługiwały na uwzględnienie. Dokonując dalszej oceny projektu zagospodarowania działki, należy stwierdzić, ze planowana inwestycja nie będzie w ponadnormatywny sposób wpływała negatywnie na zapewnienie naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach znajdujących się w budynkach położonych w sąsiedztwie. Stosownie do przepisu § 13 ust. 1 pkt 1 a i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, jak również powinny zostać zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, w myśl § 13 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. W myśl § 13 ust. 4 rozporządzenia, o których mowa w ust. 1 pkt1l, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. W rozpoznawanej sprawie projektowana zabudowa została uznana przez organ pierwszej instancji za zabudowę śródmiejską W ocenie Wojewody ocena organu pierwszej instancji w tej kwestii jest zasadna. W myśl § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków stenicznych przez zabudowę śródmiejską należy rozumieć, zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Ponieważ projektowana zabudowa znajduje się na obszarze, na którym w myśl ustaleń organu pierwszej instancji występuje wzajemne przenikanie się funkcji ogólnomiejskich i mieszkaniowych, głównie w zabudowie o charakterze śródmiejskim i kwartałowym w historycznie ukształtowanych strukturach funkcjonalnie - przestrzennych, należało uznać jej śródmiejski charakter. Zgodnie z wnioskami z analizy zapewnienia naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach znajdujących się zarówno w projektowanym budynku, jak i budynkach sąsiednich, projektowany budynek, po uwzględnieniu, iż zabudowa terenu ma charakter śródmiejski, nie będzie w sposób ponadnormatywny przesłaniał pomieszczeń w zabudowie sąsiedniej jak również nie będzie zacieniał tych pomieszczeń (por. projekt budowlany - s. 114 - 121). Podobnie istniejące, lub projektowane zabudowania w sąsiedztwie projektowanej zabudowy nie będą wywierać negatywnego wpływu w aspekcie zapewnienia naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach, które znajdą się w budynku projektowanym. Za niezasadny należy uznać podniesiony w odwołaniu zarzut, a wskazujący na obowiązek podpisania dokumentacji z analizy zapewnienia naturalnego oświetlenia przez projektanta. Należy wyjaśnić, ze wymagania co do projektu budowlanego określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). Zwrócić należy uwagę, ze podpisaniu przez projektanta podlegają część tytułowa projektu budowlanego oraz rysunki (por. § 3 i 4 rozporządzenia). Wskazać należy jednakże, że przepisy rozporządzenia wskazują jakie rysunki powinny znaleźć się w części rysunkowej projektu. W odniesieniu do projektu zagospodarowania terenu odpowiednie wymagania wynikają z § 8 ust. 3 rozporządzenia, natomiast w odniesieniu do projektu architektoniczno - budowlanego, wymagania co do rodzaju rysunków zostały zawarte w § 12 i 13 rozporządzenia. Przepisy te nie precyzują, by analiza w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń miała znaleźć się w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu bądź w części rysunkowej projektu architektoniczno - budowlanego. Z tego też względu, należy uznać za dopuszczalne, by przedmiotowa analiza miała postać odrębnego opracowania i w związku z tym nie wymagała odrębnego podpisu projektanta pod rysunkami tej analizy. Dla ścisłości organ podaje, że analiza naturalnego naświetlania w aspekcie nasłoneczniania została podpisana przez projektanta, takiego podpisu natomiast brak pod dokonaną analizą w aspekcie przesłaniania. Odnosząc się do kolejnego zarzutu stron odwołujących się, że w projekcie podane zostały imiona i nazwiska projektantów opracowujących wszystkie części projektu budowlanego oraz sprawdzających wraz z określeniem zakresu ich opracowania, specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych, co jest zgodne z § 3 rozporządzenia. W części tytułowej projektu, jak również na rysunkach wchodzących w jego skład podpisał się również K. S., którego uprawnienia zawodowe ani przynależność do izby właściwego samorządu zawodowego nie została udokumentowana. Brak ten (o ile w ogóle osoba ta posiada uprawnienia budowlane) nie może przesądzać o wadliwości projektu budowlanego. Wskazać bowiem trzeba, że opracowanie projektu budowlanego należy do obowiązków projektanta, którym w odniesieniu do przedłożonego projektu budowlanego jest G. P.. Jego podpis pod całym projektem, poszczególnymi rysunkami oraz oświadczeniem o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami, oznacza wzięcie odpowiedzialności za poprawność rozwiązań projektowych. Tym samym złożone przez K. S. podpisy pod całym projektem, poszczególnymi rysunkami oraz oświadczeniem o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami, które to podpisy złożone były zawsze obok podpisu projektanta, nie mają prawnego znaczenia przy ocenie kompletności projektu budowlanego. Udział tej osoby w opracowaniu projektu budowlanego, zapewne jako osoby pomocniczej (odbywającej praktykę zawodową) nie ma wpływu na prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego. W projekcie budowlanym zawarto także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany należy zatem ocenić jako prawidłowy i kompletny z punktu wymagań stawianych przez przepisy art. 34 Prawa budowanego jak też rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów Prawa budowlanego, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Projekt budowlany zawiera także dokumenty świadczące o zapewnieniu dostaw ciepła, wody i odbioru ścieków, energii elektrycznej oraz warunkach przyłączenia do tych sieci. Do projektu dołączono decyzję Zarządu Dróg i Komunikacji z dnia 6 września 2007, nr [...], zezwalającą na lokalizację zjazdów z drogi publicznej, jak również sam projekt budowlany zawiera uzgodnienie z zarządcą drogi w zakresie budowy zjazdów. Uzyskano także pozytywne uzgodnienie projektu budowlanego w zakresie sieci (opinia ZUDP z dnia 6 grudnia 2007 r.) Ponadto projekt został uzgodniony bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Kwestia zapewnienia drogi pożarowej, jako objęta uzgodnieniem, pozostaje poza właściwością tutejszego organu i nie podlega sprawdzeniu. Zarzut podniesiony w odwołaniach stron w tym względzie, nie mógł podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu. Inwestor złożył prawidłowo sporządzone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Spełnione tym samym zostały wszystkie przesłanki do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ pierwszej instancji obowiązany był zatem do wydania na rzecz inwestora wnioskowanej przez nich decyzji. Na ostateczną decyzję w sprawie skargę do sądu administracyjnego złożył uczestnik postępowania. W skardze wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Strona skarżąca zarzuciła skarżonej decyzji szeregu przepisów prawa materialnego- art. 5, 12 ust. 1 2 i 7, art. 20 ust. 1 pkt 1 pkt 1 i pkt. 1a Prawa budowlanego, a także przepisów wykonawczych do tej ustawy, a to § 12. 13 i 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także § 26 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części obszaru Gajowice we Wrocławiu. W motywach skargi strona podnosi, że osoba widniejąca na projekcie jako projektant nie posiada odpowiednich uprawnień, dokumentacja dotycząca nasłonecznienia nie została podpisana przez projektanta, w projekcie przewidziano zbyt małą ilość miejsc parkingowych, zbyt małą, zaprojektowaną ilość komórek lokatorskich, planowana inwestycja utrudni dostęp mieszkańców budynku należącego do strony skarżącej do terenów zielonych i placów zabaw. Wąski pas pieszo-jezdny nie zapewni mieszkańcom należnego bezpieczeństwa, brak dostępu do budynków pojazdów specjalnych, wysokość projektowanego budynku została zaniżona, a zaprojektowane gzymsy stanowią w rzeczywistości jedynie elementy architektoniczne, w projekcie zaplanowano dachy spadziste, co może grozić przechodniom opadającym śniegiem. Nie zapewniono należytej ochrony przed hałasem mieszkańcom budynku. Wybudowanie tak dużego budynku spowoduje wielkie zagęszczenie zabudowy rejonu, co pozostaje w sprzeczności z obowiązującym na terenie planem. Skarżący podnoszą, że wszyscy właściciele lokali położonych w budynku przy ul. S. 11-15, a przyjęty przez organy wykaz jest nieprawidłowy. W wyniku realizacji inwestycji wystąpi możliwość zakłócania> Do skargi dołączył się Zarządca Wspólnoty mieszkaniowej S. [...]-[...]. W doręczonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga jest uzasadniona, co musi doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Według art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej uppsa – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm prawa budowlanego. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Wedle art. 1 Prawa budowlanego ustawa ta, zwana dalej "ustawą", normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. Z kolei w 8 rozdziale określono kompetencje organów działających na podstawie tej ustawy stanowiąc, że do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego należy (między innymi) nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych, zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Dla prawidłowej realizacji wskazanych zadań ustawodawca zaopatrzył kompetentne organy w szereg uprawnień wynikających z poszczególnych przepisów omawianej ustawy. Jednym z takich przepisów jest art. 35 ustawy. Stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia tych wymagań, a także zawartych w art. 32 ust. 4 ustawy (złożenie wniosku w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także złożenie oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) organ, w myśl art. 35 ust. 4 ustawy, nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analizując wniosek inwestora o udzielenie na jego rzecz pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego należy uznać, że nie zostały spełnione warunki skutecznego uzyskania pozwolenia na budowę. Jak bowiem wcześniej wskazano, obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, jest (między innymi) sprawdzenie kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych wynika, że na k. 2 projektu budowlanego umieszczono "klauzulę zespołu projektowego". Zawiera ona oświadczenie złożone przez projektantów budynku mieszkalno-usługowego o dopuszczeniu pewnej tolerancji wymiarowej w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego. (vide wiersz 11 od góry tej karty). Następnie na tej samej karcie znajduje się tabela zawierająca następujące pozycje: branża i funkcja, imię i nazwisko – nr uprawnień, a na koniec pieczęć podpis i data. W specjalności "architektura" w poz. 2 został umieszczony mgr inż. arch. K. S., z informacją "opracował". W tym miejscu wskazać trzeba, że w myśl rozdziału 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r., Nr 83 poz.578 ze zm.) zatytułowanego Specjalności budowlane (§ 15) uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności uprawniają do sporządzania projektu zagospodarowania działki lub terenu, w zakresie danej specjalności, z kolei zaś w myśl § 16 ust. 1 uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej bez ograniczeń uprawniają do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym w zakresie: 1) sporządzania projektu architektoniczno-budowlanego w odniesieniu do architektury obiektu lub 2) kierowania robotami budowlanymi w odniesieniu do architektury obiektu. Z kolei stosownie do ustępu 2 przywołanego przepisu uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie uprawniają do projektowania obiektu budowlanego lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym w zakresie określonym w ust. 1 pkt 1 lub pkt 2, o kubaturze do 1.000 m3 na terenie zabudowy zagrodowej. Z dotychczasowych rozważań wynika, że pan mgr inż. arch. K. S., nie potwierdzając swoich uprawnień do projektowania w zakresie architektury, nawet w zakresie ograniczonym, nie mógł opracować nawet części projektu, co sugerują wpisy na jego drugiej stronie. Dodać jeszcze trzeba, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r., Nr 120 poz.1133 ze zm.) w rozdziale 2 "Wymagania dotyczące formy projektu budowlanego" w § 3 ust. 1. stanowi, że w projekcie budowlanym należy na stronie tytułowej zamieścić:1) nazwę, adres obiektu budowlanego i numery ewidencyjne działek, na których obiekt jest usytuowany; 2) imię i nazwisko lub nazwę inwestora oraz jego adres; 3) nazwę i adres jednostki projektowania; 4) imiona i nazwiska projektantów opracowujących wszystkie części projektu budowlanego, wraz z określeniem zakresu ich opracowania, specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych, oraz datę opracowania i podpisy. Tego wymogu normatywnego projekt nie spełnia. Już ta tylko okoliczność musi prowadzić do uchylenia skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Nie są to jednak jedne dostrzeżone przez sąd- na obecnym etapie postępowania- uchybienia jakich dopuściły się w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego kompetentne organy. Jak bowiem dalej wynika z akt sprawy, pierwsza decyzja uwzględniająca wniosek inwestora (z dnia 16 kwietnia 2008 r.) została uchylona przez Wojewodę decyzją z dnia 4 września 2008 r. z tej, między innymi przyczyny, że organ odwoławczy poniósł, iż w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nie wszystkie strony zostały zawiadomione i brały w tym postępowaniu udział. Zdaniem sądu ta nieprawidłowość nie ostała usunięta także w toku ponownego wydawania decyzji przez Prezydenta W.. Z rozdzielnika decyzji z dnia 3 października wynika, że orzeczenie doręcza się spółce B. z prośbą powiadomienia współwłaścicieli nieruchomości przy ul. S. [...]-[...] we W.. Ani z uzasadnienia decyzji ani z tego zapisu nie wynika dlaczego taki zapis w decyzji się znalazł. Jak wskazują akta, określając krąg stron w postępowaniu organ posiłkował się wypisem z rejestru gruntów datowanym na dzień 27 marca 2007. Data ta nie odpowiada ani dacie zawiadomienia o wszczęciu postępowania (2 kwietnia 2008 r.), ani, tym bardziej, dacie wydania decyzji ostatecznej. W aktach znajduje się także dokument nazwany "ustalenie stron postępowania analiza" (k. 2 i n akt adm. I szej instancji). Na k. 2/6 2/9 i 2/10, stanowiących załącznik do tej analizy umieszczono "wykaz właścicieli i władających", jednakże (zdaniem sądu) krąg podmiotów, które mają przymiot strony w rozumieniu Prawa budowlanego z tej analizy nie wynika. Nie ma bowiem czytelnej analizy tego dokumentu, a uzasadnienie obu decyzji nie zawiera w tej kwestii dostatecznego w rozumieniu art. 107 kpa, uzasadnienia. Przypomnieć bowiem należy, że w świetle art. 28 ust. 2 tej stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W tym kontekście należy także przywołać wyrok wsa w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 r., w sprawie IV SA/Wa 1750/07 (LEX nr 499943), gdzie sąd ten wyraził pogląd, który sąd w niniejszym składzie w całości podziela, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę (indywidualny interes prawny członka wspólnoty mieszkaniowej przyp. Sądu) może polegać np. na kwestii dopływu światła słonecznego do lokalu. Planowana budowa może bowiem być tak usytuowana, że naruszać będzie przepisy o dopływie światła słonecznego tylko w stosunku do jednego lokalu. Wobec uchylenia obu decyzji organy winny w toku ponownego rozpoznania sprawy ustalić prawidłowy krąg stron postępowania. Jeśli chodzi o kwestię czy projekt budowlany dotyczy budynku, usytuowanego w terenie zabudowy śródmiejskiej wskazać dalej trzeba na definicję legalną wspomnianego pojęcia, zawartą w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.).. Prawodawca zadecydował w tym przepisie, że mówiąc o zabudowie śródmiejskiej - należy przez to rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Jeśli organy uznają, że inwestycja znajduje się na obszarze stanowiącym faktyczne centrum dzielnicy miasta winny tę okoliczność ponad wszelką wątpliwość wykazać w uzasadnieniu decyzji, bowiem takie uznanie rodzi dla sąsiednich nieruchomości niebagatelne skutki w zakresie korzystania z ich nieruchomości. Reasumując, dostrzegając tak naruszenie prawa materialnego, w zakresie wskazanych wyżej przepisów ustawy Prawo budowlane, jak i przepisów wykonawczych do tej ustawy, a także naruszenia procedury administracyjnej w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania, kwestionowane decyzje nalazło uchylić po myśli art. art. 145 § 1 ppsa orzeczono jak na wstępie. Na mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że skutecznie zakwestionowana decyzja nie może być wykonana.