II SA/Wr 291/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 28 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminnej Spółdzielni " S. C." z siedzibą w M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminnej Spółdzielni "S. C." z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia (...) stycznia 2019 r., nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o przekazaniu w użytkowanie na czas nieoznaczony nieruchomości zabudowanej, a także ustalającej roczną opłatę za pozostający w jej użytkowaniu grunt ze znajdującymi się na nim zabudowaniami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Gminna Spółdzielnia "S. C." z siedzibą w M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia (...) stycznia 2019 r., nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o przekazaniu w użytkowanie na czas nieoznaczony nieruchomości zabudowanej, a także ustalającej roczną opłatę za pozostający w jej użytkowaniu grunt ze znajdującymi się na nim zabudowaniami. W skardze na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie jest wystarczające złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. W przedmiotowej sprawie strona wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie uzasadniła wniosku, ani nie powołała żadnych okoliczności wskazujących na wiążące się z wykonaniem decyzji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.