II SA/Wr 2918/00

Sygn. akt 3 II SA/ Wr 2918/2000 POSTANOWIENIE Dnia 23 stycznia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA Sędzia NSA del. do WSA Asesor WSA Protokolant Barbara Adamiak (sprawozdawca) Krystyna Anna Stec Bogumiła Kalinowska Katarzyna Dziok po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego J. S. postanawia: I. umorzyć postępowanie w sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym II. Zarządza zwrot połowy uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 5 złotych. Sygn. akt 3 II SA/Wr 2918/2000 2 Uzasadnienie Prezydent W. decyzją z [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. 1984, nr 32, poz. 174 ze zm.), odmówił wymeldowania J. S. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. G. [...] m. [...] we W. W uzasadnieniu wskazał, że na wniosek R. S. wszczęto, w trybie art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, postępowanie administracyjne w przedmiocie wymeldowania J. S. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. G. [...] m. [...] we W. Po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, a to przesłuchaniu stron, świadków i zebraniu informacji od zarządcy budynku, organ I instancji wydał decyzję orzekającą wymeldowanie J. S. z miejsca pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. W dniu [...] J. S. wniósł odwołanie od wydanej decyzji. Organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W sprawie ponownie przesłuchano J.S., potwierdził on, że nie wyprowadził się z domu i nie ma takiego zamiaru. Ze względu na charakter pracy nie bywa w miejscu zameldowania codziennie, ale po pracy zawsze wraca do domu. Na wezwanie tut. organu dostarczył zaświadczenie o zatrudnieniu poza W. (zaświadczenie w aktach sprawy). Wspólnie z bratem opłaca mieszkanie. Przesłuchano świadków: konkubinę J. S., jego brata i sąsiada. Zeznali oni zgodnie, że J. S. stale zamieszkuje w miejscu zameldowania, nie wyprowadził się z domu, a bywa w nim rzadko ze względu na charakter pracy. W myśl art. 15 ust. 2 ustawy wymienionej na wstępie właściwy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która: 1) utraciła uprawnienia do przebywania w lokalu i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo 2) bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. Oceniając ponownie uzupełniony materiał dowodowy należy stwierdzić, że w tej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 15 ust. 2 powołanej normy prawnej, które pozwoliłyby na wydanie decyzji w przedmiocie wymeldowania J. S. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. G. [...] m. [...] we W., przede wszystkim nie opuścił on dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu tego przepisu. Sygn. akt 3 II SA/Wr 2918/2000 3 R. S. wniósł od decyzji odwołanie, w którym zarzucił wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. J. S. nie mieszka w lokalu przy ul. G. [...]m. [...] we W. od 20 lat. Nie ma w nim rzeczy osobistych. Mieszka ze swoimi dziećmi i konkubiną w jej mieszkaniu przy ul. N. [...], obecnie przy ul. R. [...] K. S. zeznaje na korzyść J. S. kierując się solidarnością braterską. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. 1984, nr 32, poz. 174 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że organ I instancji, decyzją z dnia [...], wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy wskutek uchylenia wcześniejszej decyzji tego organu z dnia [...] (Nr [...]) przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] ([...]), odmówił wymeldowania J. S. z pobytu stałego w lokalu przy ul. G. [...] m. [...], nie dając wiary twierdzeniom jego ojca –R.S., że syn nie mieszka w tym lokalu, lecz w mieszkaniu swojej konkubiny – K.S., przy ul. L. R. [...]. Organ pierwszej instancji uznał także za niewiarygodnej złożone w poprzednim postępowaniu - w [...], zeznanie mieszkającej obok, w mieszkaniu Nr [...], W.N., siostry R. S. (korzystającej ze wspólnego przedpokoju dla obu mieszkań Nr [...] i [...]), iż J.S. nie mieszka od dwudziestu lat w lokalu przy ul. G. [...]m. [...], a przychodzi tylko raz lub dwa razy w miesiącu odwiedzić brata – K.S., mieszkającego z ojcem, przy czym przychodzący J. S. wywołuje awantury. Za nieistotne uznano także zeznanie mieszkającego na niższym piętrze M. H., który zeznał, że nie zna i nie widuje J.S., a inne wiadomości o nim ma od R. S. Na podstawie zgodnych zeznań K. S. (mieszkającego razem z bratem J. i ojcem R. w lokalu Nr [...]), konkubiny J. S. i sąsiada z lokalu Nr [...] – R. P., organ pierwszej instancji ustalił, że J. S. nie opuścił lokalu Nr [...], w którym mieszka z bratem i ojcem, Bracia mają tu umeblowany i urządzony pokój, który opłacają, J. S. nie ma zamiaru opuszczenia tego lokalu. Ze względu na charakter pracy (wyjazdy poza W. - do K. i K.) nie bywa w tym lokalu codziennie, lecz po pracy wraca tu. Nie wyprowadził się do mieszkania K.S., która z dwojgiem dzieci zajmuje jednopokojowy lokal. Na podstawie tych dowodów organ pierwszej instancji uznał, że brak przesłanek ustawowych, określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji Sygn. akt 3 II SA/Wr 2918/2000 4 ludności dowodach osobistych, do wydania decyzji administracyjnej o wymeldowaniu J. S. z pobytu stałego w lokalu przy ul. G. [...] m. [...], skoro J. S. nie opuścił tego lokalu trwale. Odwołujący się od tej decyzji R. S. podtrzymuje twierdzenie, że jego syn - J. nie mieszka w przedmiotowym lokalu, ale od dwudziestu lat mieszka z konkubiną, wpierw w lokalu przy ul. N. [...], a obecnie przy ul. L. R. [...] we W. Przychodzi sporadycznie do brata (K.), gdy jest pod wpływem alkoholu lub w celu spożywania napojów alkoholowych, a czasem odwiedza brata z dziećmi i konkubiną. Nie uczestniczy w remontach i nie ponosi opłat za mieszkanie przy ul. G. [...] m. [...]. Płaciłby bowiem 1/3 opłat. Odwołujący się uznaje za kłamliwe zeznanie K. S., dyktowane niższymi opłatami przy zameldowanych trzech osobach w jej mieszkaniu i korzystaniem z przywilejów matki wychowującej samotnie dzieci. Zeznanie K.S. ocenia jako wynikające z braterskiej solidarności. Ze względu na wiek i stan zdrowia odwołujący się pragnie spokoju, który zakłóca J. S. Przychodząc do mieszkania urządza awantury i obraża także mieszkających w lokalu Nr [...], posuwając się do rękoczynów. Odwołujący się wyraża żal, że nie daje się wiary starszemu, schorowanemu człowiekowi i uczciwym świadkom, a przychyla się do - jak się wyraził - nieuczciwych roszczeń alkoholika i oszusta, który nie zapewnił sobie i swej rodzinie mieszkania lecz pasożytuje na innych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie znajdując podstaw do jej uchylenia, ani do wydania decyzji o wymeldowaniu J. S. z pobytu stałego w lokalu przy ul. G. [...] m. [...]. Zebrane przez organ pierwszej instancji dowody świadczą, że nie można uznać bezspornie, że J. S. opuścił trwale to mieszkanie i że jest to wyrazem jego woli. Treść odwołania wydaje się świadczyć o tym, że dążeniem R. S. jest chęć pozbawienia syna- J. S. dostępu do mieszkania przy ul. G. [...] m. [...], uzasadniana opisanymi jego zachowaniami. Takiemu celowi nie może służyć wydanie decyzji o wymeldowaniu z tego lokalu. Zachowania, o których odwołujący się pisze, mogą ewentualnie być podstawą powództwa o eksmisję lub innego powództwa, ewentualnie też sprawy karnej. Nie leży w kompetencjach organów ewidencji ludności dociekanie i ocena zachowania osób mieszkających lub zameldowanych w określonym domu lub mieszkaniu. Z faktu zameldowanie nie wynikają żadne uprawnienia do lokalu, a przez wymeldowanie nie można spowodować utraty uprawnienia do lokalu lub do przebywania w nim. Decyzję o wymeldowaniu wydaje się wówczas, gdy już spełnione są łącznie dwie przesłanki ustawowe: trwałe opuszczenie lokalu i Sygn. akt 3 II SA/Wr 2918/2000 5 utrata uprawnienia do przebywania w lokalu. Celem takiej decyzji nie może być pozbawienie osób dostępu do określonego lokalu, z którego miałyby zostać wymeldowane, ani rozstrzyganie konfliktów rodzinnych. Celem takiej decyzji jest jedynie utrzymanie aktualności ewidencji (rejestracji) ludności, aby była ona zgodna z faktycznym stanem stałego lub czasowego pobytu osób. R. S. wniósł na decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzucił wadliwe ustalenie stanu faktycznego, przez oparcie ich na zeznaniach świadków K. S. (brata J. S.), konkubiny J. S. i sąsiada R.P. Jego wyjaśnieniom i żądaniom innych świadków nie dano wiary. Zebrane ponowne dowody bez jego udziału i przesłuchania jego świadków nie jest prawidłowym postępowaniem. J.S. nie mieszka w lokalu nie tylko ze względu na rodzaj pracy, którą podjął niedawno. Mieszka z konkubiną w lokalu jednopokojowym przy ul. R.[...] we W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi. Kolegium podtrzymuje twierdzenie, że zebrane w sprawie dowody nie pozwalają na bezsporne ustalenie, iż J. S. opuścił trwale mieszkanie przy ul. G. [...] m. [...] i że jest to wyrazem jego woli. Kolegium nie znalazło powodu dla podważenia wiarygodności zeznań K. S., twierdzącego że mieszka z bratem, zajmują wspólnie pokój, są tam ich meble i rzeczy, a obaj często przebywają poza W. J.S. nie od połowy 2000 roku, lecz już od marca 1998r. jest zatrudniony przez Przedsiębiorstwo A Sp. z o.o., przy obsłudze obiektów w K.Z.(zaświadczenie z [...]). Racjonalne wydaje się twierdzenie K. S., że jej konkubent –J.S., nie mieszka z nią w małym, jednopokojowym lokalu przy ul. R. [...]. Treść skargi, wbrew zastrzeżeniu w niej wyrażonym, potwierdza przypuszczenie Kolegium, że dążeniem R. S. jest -uzasadniany opisanymi zachowaniami - zamiar pozbawienia J.S. dostępu do mieszkania przy ul. G. [...] m. [...], w drodze postępowania meldunkowego zamiast w ewentualnym procesie cywilnym, czy nawet w postępowaniu karnym. Skarżący R. S. zmarł (skrócony akt zgonu w aktach sprawy). W prawa do lokalu po śmierci najemcy wstąpili jego synowie J. S. i K.S. Na ten fakt przedstawili umowę najmu lokalu przy ul. G. [...]m. [...] we W., zgodnie z którą J.S.i K. S. są najemcami tego lokalu. J. S. i K. S. zgodnie na rozprawie oświadczyli, że cofają skargę na decyzję. Sygn. akt 3 II SA/Wr 2918/2000 6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zamierza ona do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wada nieważności. Sąd stwierdził, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. Z tego względu, na podstawie art. 161 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie połowy wpisu zarządzono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.