II SA/Wr 292/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 5 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.P. i R.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.P. i R.P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie we wniosku skarżący wskazali, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnione jest istniejącym realnym dużym prawdopodobieństwem, iż realizacja planowanej inwestycji spowoduje trudne do odwrócenia skutki faktyczne. Spółdzielnia bowiem zmierza do zagospodarowania gruntu graniczącego z posesją skarżących budynkami wielomieszkaniowymi przy nieprawidłowym ich zlokalizowaniu w terenie działki gruntu 8/1, 283 obręb M., przy obsypaniu zwałem ziemi z przekroczeniem obszaru (oznaczonego jako 3MWU), na którym dozwolona jest zabudowa, na obszar terenu nieprzeznaczony pod zabudowę, oznaczonym jako 18ZP, a przeznaczonym na place zabaw, terenowe urządzenia sportowe, łąki rekreacyjne, wody powierzchniowe, ogólnodostępną zieleń parkową z uzupełniającą funkcją cyt. "obowiązuje ciąg pieszy i pieszo-rowerowy jak na rysunku planu". Ponadto, przystąpienie do prac budowlanych według zaprojektowanego usytuowania budynku ścianą południowo-wschodnią w kondygnacji garażowej budynku oznaczonego lit. "B" spowoduje konkretny ciąg zdarzeń. Inwestor w obszarze ZP18 przystąpi do wykopów pod budynek "B", mającym stanąć prostopadle do ul. [...], a równolegle z zachodnią granicą działki skarżących. Wznoszenie budynku rozpoczną prace w obszarze gruntu 18 ZP, który nie jest w planie miejscowym gruntem przeznaczonym pod zabudowę. Jednocześnie będzie postępowało drążenie w głąb gruntu wykopu o gabarytach stosownych pod zaprojektowany dom i mocowanie specjalnych barier oporowych, mających przeciwdziałać zjawisku obniżenia poziomu wód podskórnych poza obrębem robót. Bariery takie mają powstrzymać negatywne skutki powyższych robót, które mogą wywołać na terenie ogrodu skarżących. Mają ochronić roślinność w ogrodzie oraz dom jednorodzinny. Powyższe zjawiska będą odnosiły się również analogicznie do drążenia wykopu pod budynek "A". W takim samym stopniu narażone są negatywnymi skutkami posesje bliższych i dalszych sąsiadów przy ul. [...], gdyż proces wydrążania wykopów stwarza potencjalne niebezpieczeństwo spowodowania wystąpienia zakłóceń w poziomie wód podziemnych, co realnie zagrozi istnieniu naszych ogrodów. Dostatecznym uzasadnieniem dla złożenia niniejszego wniosku jest pewność w przewidywaniu, że doprowadzenie do takiej sytuacji, gdy koniecznym będzie wykonanie odwrotnych w kolejności prac, czyli: rozebranie i usunięcie niedozwolonej "skarpy"; wydobycie z gruntu opisanych wyżej barier oporowych; zasypanie wykopu pod budynek celem przywrócenia omawianemu obszarowi gruntu 18ZP wyglądu pierwotnego, naturalnego/rodzimego - z pewnością należy oceniać jako trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 2 i 3 P.p.s.a. Dodatkowym argumentem jest możliwość wystąpienia w związku z opadami atmosferycznymi naniesień z takiej skarpy różnego rodzaju zanieczyszczeń i błota na teren działki skarżących, gdzie urządzony jest ogród z nasadzeniami wieloletnich drzew i krzewów oraz kwiatów, które będzie również trzeba usuwać. Gdyby natomiast w trakcie mocowania lub usuwania barier zaporowych zostały naruszone poziomy wód podziemnych i ucierpiałyby nasze domy oraz roślinność ogrodów, koniecznym byłoby również wyrównanie szkód w ten sposób wyrządzonych. Należy tutaj podkreślić, że koniecznym przy rozpoznawaniu wniosku skarżących jest uwzględnienie interesów wszystkich stron postępowania. Szczególnie istotne wydaje się uwzględnienie interesów inwestora, który może podjąć roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sama podnoszona przez skarżących okoliczność realizacji inwestycji nie daje podstawy do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powołując się na powyższą okoliczność skarżący nie wykazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki o jakich stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a. - nie wskazali bowiem na żadne okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wiązać się będzie z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla samych skarżących. Ewentualne wyeliminowanie decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, w sytuacji rozpoczęcia inwestycji, może wprawdzie spowodować wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki jednakże nie dla skarżących, ale dla inwestora. Zatem to nie skarżący będą w takiej sytuacji obciążeni kosztami (ewentualnej) rozbiórki, a inwestor. Również wykonanie takich prac jak usunięcie "skarpy", wydobycie z gruntu barier oporowych, czy zasypanie wykopu pod budynek celem przywrócenia obszarowi gruntu 18ZP wyglądu pierwotnego będą obciążać inwestora, nie skarżących. Wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje zatem trudnych do odwrócenia skutków dla skarżących, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków skarżących. Za takie nie można uznać ani realizacji planowanej inwestycji ani szkód wyrządzonych wykonywanymi robotami budowanymi na terenie posesji skarżących, a w szczególności w obrębie ogrodu i znajdujących się tam drzew, krzewów oraz kwiatów, które będą musiały - jak słusznie wskazują skarżący - zostać przez inwestora wyrównane. Natomiast kwestie, czy zaprojektowane budynki będą nieprawidłowo zlokalizowane na terenie działki z przekroczeniem obszaru, na którym dozwolona jest zabudowa, na obszar terenu nieprzeznaczony pod zabudowę, a przeznaczonym na place zabaw, terenowe urządzenia sportowe, łąki rekreacyjne, wody powierzchniowe, ogólnodostępną zieleń parkową z uzupełniającą funkcją cyt. "obowiązuje ciąg pieszy i pieszo-rowerowy jak na rysunku planu", są kwestiami merytorycznymi, które nie mogą podlegać ocenie przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania. Staną się one natomiast przedmiotem oceny przy dokonywaniu przez Sąd kontroli podjętych w niniejszej sprawie decyzji. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego też wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.