II SA/Wr 2925/01

Sygn. akt 4 II SA/Wr 2925/2001 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie: NSA Jolanta Sikorska NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant: apl. prok. Krzysztof Jasiński po rozpoznaniu w dniu 29 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień wdowy po kombatancie I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą; II. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz J. S. kwotę 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, powołując się na art. 20 ust. 3 i art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.jedn. Dz.U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm.), pozbawił skarżącą J. S. uprawnień przysługujących wdowie po kombatancie przyznanych przez Zarząd Wojewódzki Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w W. w dniu [...] r. po zmarłym mężu Z. S., który posiadał uprawnienia kombatanckie z tytułu działalności jako "uczestnik walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" od [...] r. do [...]r. W uzasadnieniu tej decyzji podano, iż Z. S. pełnił służbę w Wojsku Polskim od [...] r. do [...]r. i w dokumentach brak jest potwierdzenia udziału w walkach z oddziałami, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach. Stwierdzono, że do sytuacji tej ma zastosowanie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach, zgodnie z którym pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które uzyskały uprawnienia z tytułu nie uwzględnionego w art. 1 ust. 2, art. 2 oraz w art. 4 cytowanej ustawy. Podnosząc, że uprawnienia przysługujące wdowie po kombatancie mają charakter pochodny w stosunku do uprawnień współmałżonka wywiedziono, iż brak jest podstaw prawnych do potwierdzenia skarżącej uprawnień wdowy po kombatancie. Powołano się przy tym na orzecznictwo Sądu Najwyższego. Po rozpatrzeniu złożonego przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, powołując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach, utrzymał wyżej wymienioną decyzję w mocy. W motywach tego rozstrzygnięcia stwierdzono, iż we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. S. przyznała, że jej zmarły mąż podczas służby w Wojsku Polskim brał udział w walkach m.in. z oddziałem "[...]" oraz "[...]" i podkreślono, że są to pseudonimy dowódców poakowskiego podziemia niepodległościowego. Powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 1996 r. sygn. akt III AZP 32/95 oraz na art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach i podnosząc, że uprawnienia wdów po kombatantach nie mają pierwotnego charakteru, lecz są to uprawnienia pochodne w stosunku do uprawnień współmałżonka, a więc zależą od uprawnień pierwotnych, wywiedziono, że istnienie stanu, w którym sam kombatant byłby pozbawiony uprawnień jest podstawą do pozbawienia uprawnień wdowy po takim kombatancie. Z tych względów orzeczono jak wyżej. Na powyższą decyzję J. S. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca podniosła, że jej nieżyjący mąż został powołany do czynnej służby wojskowej i wykonywał polecenia przełożonych. Nie był członkiem Komitetu Centralnego ani Biura Politycznego, więc nie obchodziły go zagadnienia ustrojowe. W okresie jego służby grasowały bandy "Łupaszki", "Młota", "Orlika", "Błyskawicy" i wiele innych. Z ich rąk ginęli żołnierze, milicjanci i osoby cywilne. Obowiązkiem każdego obywatela była obrona Ojczyzny i Z. S. ten obowiązek spełniał. Wniosła o "anulowanie" zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.jedn. Dz.U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm.), a procedurę ich wydania regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach stanowi, iż pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które uzyskały uprawnienia na mocy dotychczasowych przepisów wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze uczestników walk o ustanowienie władzy ludowej lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, art. 2 oraz art. 4 cytowanej ustawy. Uprawnienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie, oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r. W myśl art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o kombatantach za działalność kombatancką uznaje się pełnienie służby w polskich podziemnych formacjach i organizacjach, w tym w działających w ramach tych organizacji oddziałach partyzanckich w okresie wojny 1939-1945. Stosownie do art. 20 ust. 3 cytowanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania zaskarżonej decyzji, uprawnienia, o których mowa w ust. 2, przysługujące kombatantom i innym osobom uprawnionym, przysługują również wdowom lub wdowcom - emerytom i rencistom pozostałym po kombatantach i innych osobach uprawnionych. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest pozbawienie skarżącej uprawnień przysługujących wdowie po kombatancie. Rozważając tę kwestię należy mieć na uwadze, że Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 lutego 2001 r. sygn. akt III RN 72/00 podkreślił, iż decydujące dla wyniku postępowania administracyjnego w zakresie uprawnień małżonków zmarłych osób korzystających z uprawnień kombatanckich, jest to, że sprawa wynika z żądania osoby, której uprawnienia - stosownie do art. 20 ust. 3 ustawy kombatanckiej - aczkolwiek przysługują z mocy prawa, ale w ustawowo ukształtowanych warunkach jako określony skutek bycia wdową po kombatancie i w tym sensie są określane jako pochodne. Nie ma tu konstrukcji dziedziczenia praw zmarłego kombatanta, lecz ustalenie przez ustawę uprawnień (nadawanych ustawą) wdowy po kombatancie. Wszystko zależy od ustalenia tej sytuacji faktycznej, z którą ustawa wiąże uprawnienia, to jest, że dana osoba jest wdową pozostałą po kombatancie. W sprawie, w której wdowa po kombatancie wykazuje ustawowy stan faktyczny jej uprawnienia, w wymienionym wyżej sensie, w drodze zaświadczenia potwierdzającego uprawnienia kombatanckie jej męża jest dopuszczalne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego zmierzającego do pozbawienia skutków prawnych tego zaświadczenia. Nie będzie to wówczas bezpośrednie postępowanie weryfikacyjne w trybie art. 25 ust. 4 ustawy o kombatantach, bo prowadzenie takiego postępowania w stosunku do osoby zmarłej oczywiście nie jest dopuszczalne, będzie to natomiast ustalenie przesłanki rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie uprawnień przysługujących wdowie, a w istocie - w wypadku ustalenia negatywnego - rozstrzygnięcie o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego uprawnienia (art. 22 ust. 2 w związku z art. 20 ust. 3 i art. 25 ust. 4 ustawy kombatanckiej). Sąd Najwyższy wywiódł, iż na dopuszczalność przeprowadzenia takiego swoistego przeciwdowodu, że osoba dochodząca uprawnień na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy o kombatantach nie jest wdową po "kombatancie" wskazuje art. 25 ust. 2 ustawy kombatanckiej określający, iż pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby spełniające określone w pkt 1 i pkt 2 warunki (podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 4 października 2001 r. sygn. akt II SA/Wr 1806/2001 i II SA/Wr 1807/2001). W rozpatrywanej sprawie Zarząd Wojewódzki Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w W. w dniu [...] r. przyznał skarżącej uprawnienia przysługujące wdowie po kombatancie po zmarłym mężu Z. S., który posiadał uprawnienia kombatanckie z tytułu działalności jako "uczestnik walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" od [...] r. do [...] r. Z akt administracyjnych wynika, że Z. S. ubiegając się w [...] r. o przyjęcie do Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w składanych wówczas deklaracjach członkowskich z dnia [...] r. ("Od roku [...] pracowałem w ruchu oporu") i z dnia [...] r. ("Od [...]pracowałem w ruchu oporu jako łącznik Armii Krajowej. Przełożonym moim był S. F....") oraz w życiorysie ("Na początku [...] roku wstąpiłem do pracy w ruchu oporu, jako łącznik Armii Krajowej..."), podawał, że w czasie wojny działał w ruchu oporu w Armii Krajowej. Jak już wyżej podkreślono, procedurę wydania decyzji administracyjnych regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 107 § 3 kpa stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wynika również z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 kpa (zasada udzielania informacji) oraz art. 11 kpa (zasada przekonywania, czyli wyjaśniania stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia). Warunkiem wydania prawidłowej decyzji jest podejmowanie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa). Wbrew nakazom wynikającym z powyższych przepisów Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie ustosunkował się do znajdujących się w aktach kombatanckich twierdzeń nieżyjącego obecnie męża skarżącej, iż w czasie wojny działał on w ruchu oporu, będąc łącznikiem w Armii Krajowej. Nie wyjaśnił zatem, czy w sprawie tej zostały spełnione warunki, o jakich mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o kombatantach. Spełnienie zaś tych warunków pozwoliłoby skarżącej na zachowanie uprawnień przysługujących wdowie po kombatancie. Obowiązkiem Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych było zbadanie, czy nieżyjący mąż skarżącej - gdyby żył - zachowałby uprawnienia kombatanckie z tytułu innego niż przyjęty przez były Związek Bojowników o Wolność i Demokrację. Pomijając powyższą kwestię organ nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, naruszając w ten sposób wskazane wyżej przepisy postępowania administracyjnego, przy czym naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, z uwagi na wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wniesiona w niniejszej sprawie skarga zasługiwała na uwzględnienie i w konsekwencji powyższego zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą należało wyeliminować z obrotu prawnego. Odnosząc się do wynikającej z art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji w razie uwzględnienia skargi zauważyć należy, iż zgodnie z art. 26 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego osoby, o których mowa w art. 25 tej ustawy, pozbawione prawomocną decyzją uprawnień kombatanckich tracą te uprawnienia. Zawarte w powołanym przepisie sformułowanie jest rozwiązaniem szczególnym w stosunku do przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego w zakresie wykonywania decyzji i wywoływanych przez nią skutków prawnych. Przyjmuje bowiem, że tylko decyzja prawomocna jest podstawą utraty uprawnień kombatanckich. Wskazać trzeba, iż decyzja staje się prawomocna po upływie terminu do jej zaskarżenia do sądu administracyjnego oraz gdy sąd ten prawomocnie skargę odrzucił lub po jej rozpoznaniu oddalił (por. J.Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000, s. 902). Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie w wyroku jest więc zbędne, ponieważ powyższa kwestia została uregulowana ustawowo. Mając na względzie powyższe - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.