II SA/Wr 294/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. sp. z o.o. oraz P. D. o wstrzymanie wykonania postanowienia Burmistrza Ś. z dnia [...] pozytywnie opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Gminy Ś., położonej w obrębie miasta Ś., oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. oraz P. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postepowania zażaleniowego postanawia oddalić wniosek. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego skarżący – A. sp. z o.o. oraz P. D. wnieśli m.in. o wstrzymanie wykonania orzeczenia, od którego złożyli zażalenie – tj. postanowienia Burmistrza Ś. z dnia [...] pozytywnie opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Gminy Ś., położonej w obrębie miasta Ś., oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...]. Nadmienili przy tym, że dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie podziału działki nr 137 grozi wyrządzeniem im znacznej szkody oraz spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznając niniejszy wniosek w zakresie tak rozumianych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej uznać należy, że nie może on zostać uwzględniony. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy wnioskodawcy nie wykazali bowiem możliwości wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania, a dokładniej nie uzasadnili, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawili jakichkolwiek konkretnych argumentów oraz okoliczności w tym zakresie ograniczając się jedynie do wskazania, że dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie podziału działki nr 137 grozi wyrządzeniem im znacznej szkody oraz spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi powołać się na konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto zawarte we wniosku wywody powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawcy. Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno – prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Skoro zatem w realiach niniejszej sprawy wnioskodawcy nie wykazali w jaki sposób wykonanie, objętego wnioskiem, postanowienia wpłynie na ich sytuację i czy będzie można mówić o znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutków, niniejsze żądanie podlegało oddaleniu, co też orzeczono w sentencji kierując się dyspozycją art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.