II SA/Wr 2969/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA - Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Protokolant - Joanna Rajczyk apl. prok. po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy "zakładu pracy nieuciążliwej" obejmującej budowę budynku dwukondygnacyjnego z parkingiem i przyłączami oddala skargę Sygn. akt IISA/Wr 2969/02 1 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent W. ustalił na rzecz T. P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zakładu pracy nieuciążliwej (produkcja i magazyn zabawek z papieru) wraz z niezbędną infrastrukturą przewidzianej do realizacji we W. przy ul. P. na działce nr [...] zaś przyłącza infrastruktury technicznej na działce nr [...]i częściowo na działce nr [...]. Inwestycja obejmuje : * budowę budynku dwukondygnacyjnego o pow. zabudowy [...] m2 przeznaczonego na magazyn i produkcję z papieru ( wycinanie i sklejanie), * wykonanie drogi dojazdowej i 5 miejsc parkingowych, * wykonanie przyłączy infrastruktury technicznej. W opisanym obiekcie nie przewiduje się handlu detalicznego. Planowany wjazd od ul. N.. Zgodnie z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. uchwalonego przez Miejską Radę Narodową uchwałą Nr XXI/104/88 z dnia 10.06. 1988r.( Dz.Urz.Woj. Wrocławskiego Nr 11/88, poz. 165 z dnia 30.06. 1988r.), wymieniona nieruchomość znajduje się na terenie oznaczonym symbolem MS na rysunku planu z przeznaczeniem : podstawowym - pod zabudowę mieszkaniową średniowysoką od 3 do 5 kondygnacji, uzupełniającym - pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną o wysokiej i niskiej intensywności zabudowy, zabudowę mieszkaniową jednorodzinną usługi elementarne i podstawowe, urządzenia obsługi gosp. mieszk., zieleń osiedlowa, parkingi, stacje paliw, zakłady pracy nieuciążliwe, dopuszczalnym - (jako adaptacja istniejących obiektów, urządzeń lub funkcji) pod: zakłady przemysłu nieuciążliwego, sady, niewielkie zespoły ogrodów działkowych i przydomowych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że teren planowanej inwestycji położony jest na obszarze, dla którego zgodnie z uchwałą RM W Nr LII/791/98 z dnia 5,06.1998r., opracowywany jest obecnie nowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia mpzp ukazało się w Słowie Polskim w dniu 26.11.1998r. Z uwagi na fakt, że w uchwale nie przywołano punktów art. 13 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a od ogłoszenia minął okres dłuższy niż 12 miesięcy, organ zobligowany jest do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie planu miejscowego obowiązującego w dniu jej wydania. Sygn. akt IISA/Wr 2969/02 2 W odwołaniu od powyższej decyzji T. K. zarzuciła, iż decyzja "narusza przepisy dot. ochrony środowiska, o zagospodarowaniu przestrzennym i inne związane oraz "narusza interesy osób trzecich, w tym odwołującej". Wobec czego wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim, zdaniem odwołującej, lokalizacja spornego obiektu jest niezgodna z planem miejscowym obowiązującym obecnie (pod budownictwo mieszkaniowe) jak i opracowywanym. Ponadto decyzja została wydana bez pracowania oceny oddziaływania na środowisko. Nieznana jest charakterystyka obiektu ( wymiary w rzucie, wysokość, sposób przekrycia dachem), zagospodarowanie działki i zapotrzebowanie na media. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, iż projektowane zamierzenia ustaleń opracowywanego dopiero miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedli B. i B. nie mogą być podstawą ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) podstawę ustaleń takiej decyzji stanowią ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszym przypadku podstawę tą stanowi -powołany w decyzji- nadał obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego miasta W. z dnia [...]r. W planie tym przewidziano możliwość lokalizacji na przedmiotowym terenie także nieuciążliwych zakładów pracy. W tej sytuacji bezpodstawny jest zarzut nieuwzględnienia zapisów projektu planu oraz braku oceny oddziaływania na środowisko, jakiej - jakoby - wymaga powołane rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska z dnia 14 lipca 1998r. ( Dz.U. nr 98. poz. 590). Przepisy rozporządzenia stanowią że taka ocena ma być sporządzona dopiero na etapie poprzedzającym opracowanie projektu budowlanego, a więc nie w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzyga jedynie o tym, czy zamierzona inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Kwestie związane z technologią i wielkością produkcji i zakładu, który nie został zaliczony do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska, nie należą do kompetencji organów lokalizacyjnych. W decyzji zostały zastrzeżone uwarunkowania dotyczące zakresu i formy projektu budowlanego, warunków technicznych jakim powinny odpowiadać Sygn. akt IISA/Wr 2969/02 3 budynki i ich usytuowanie, a także wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. Dopilnowanie spełnienia tych wymagań i uwarunkowań nastąpi w dalszym etapie procesu inwestycyjnego, Obowiązek ten mieści się przede wszystkim w zakresie kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej, przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego T. K. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jako wydanych niezgodnie z obowiązującym prawem. Zaskarżonej decyzji tej zarzuca : 1) naruszenie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie decyzji przez osobę, która nie posiada uprawnień urbanistycznych, 2) naruszenie art. 40 ust. 4 powołanej ustawy, poprzez nieuzgodnienie decyzji z powiatowym inspektorem sanitarnym w odniesieniu do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, pomijając przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powołuje się na ogólny plan zagospodarowania przestrzennego W. z [...]r., przyjmując jako argument w sprawie możliwość lokalizowania nieuciążliwych zakładów pracy. Kolegium przeniosło rozważania dotyczące tak wniosku o wydanie decyzji jak i samej decyzji na ewentualne zastrzeżenia do projektu budowlanego. Zdaniem skarżącej, takie pominięcie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym narusza jej prawa jako współwłaścicielki działki przylegającej do działki pod kwestionowaną inwestycję, ponieważ pogorszy to możliwość dysponowania własnością skarżącej, obniży wartość rynkową jej działki, co w konsekwencji obniży wartość planowanej przez skarżącą budowę domu, a także pogorszy środowisko. Uważa, że w decyzji powinny znaleźć się zapisy o wyrównaniu strat finansowych skarżącej, w związku z budową spornej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło ojej oddalenie. Podniesienie przez skarżącą zarzutu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym przygotowanie decyzji przez osobę nie posiadającą uprawnień urbanistycznych jest wynikiem nieporozumienia, ponieważ dla obszaru zamierzonego zainwestowania istnieje nadal obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Miejską Radę Narodową W. z dnia [...]r., wydanie zaś decyzji przy braku planu reguluje art. 44 wymienionej ustawy. Projektowana inwestycja nie została zaliczona w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. Sygn. akt IISA/Wr 2969/02 4 w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływań na środowisko tych inwestycji ( Dz.U. Nr 93, poz. 589 ze zm.) do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Dalsze zarzuty pokrywają się z zarzutami odwołania i ustosunkowanie do nich jest zawarte w zaskarżonej decyzji ( przeznaczenie terenu w miejscowym planie, charakterystyka budynku i jego usytuowanie, wymagania odnoszące się do interesu osób trzecich). Rozstrzygnięcia co do podnoszonych zastrzeżeń dotyczących pogorszenia możliwości dysponowania własnością i przewidywanego zmniejszenia wartości nieruchomości skarżącej, nie pozostają w sferze kompetencji organu lokalizacyjnego, a tym bardziej rozstrzygnięcia ewentualnych roszczeniach w decyzji lokalizacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna. Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem, a więc zgodności z przepisami prawa materialnego, jak i przepisami prawa procesowego. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Z istoty sądowej kontroli decyzji administracyjnych wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, a wynikającego z akt sprawy. Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. — Prawo p postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Stosownie do art. 40 ust. ł ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego (ewentualnie przepisów szczególnych w przypadku braku planu). Zatem, plan ma w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu znaczenie rozstrzygające. To z kolei zobowiązuje do jednoznacznego ustalenia jego treści w odniesieniu do działki, na której ma być lokalizowana inwestycja. Organ orzekający w sprawie obowiązany jest dokonać analizy wszystkich ustaleń planu określających przeznaczenie konkretnej działki do zainwestowania, a nie tylko jego funkcji podsawowej. Z załączonego do niniejszej sprawy, obowiązującego w dacie wydania zaskarżonych decyzji, wyrysu i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania Sygn. akt IISA/Wr 2969/02 5 przestrzennego W. z [...]r. wynika, że dla działki nr [...].teren ten określony został w funkcji podstawowej jako zabudowa mieszkaniowa średniowysoka od 3 do 5 kondygnacji, zaś jako funkcja uzupełniająca -zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna o wysokiej i niskiej intensywności (...), parkingi, stacje paliw, zakłady pracy nieuciążliwe. Zatem, lokalizacja spornej inwestycji jest niewątpliwie zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego W.. Trafnie bowiem organy administracyjne orzekające w sprawie przyjęły, że zakład produkcji zabawek z papieru nie jest wymieniony jako inwestycja mogąca pogorszyć stan środowiska w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na "środowisko tych inwestycji( Dz.U. Nr 98, poz. 589 ). Oznacza to, że na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wymagana ocena oddziaływania na środowisko. Wskazać należy, że warunki i ograniczenia dotyczące zagospodarowania określonego trenu muszą jednoznacznie wynikać z ustaleń dotyczących tego właśnie terenu. Niedopuszczalna jest interpretacja rozszerzająca co do ustaleń ograniczających uprawnienia zabudowy i zagospodarowania terenu bądź oparta na bezzasadnych domniemaniach. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu właściciel nieruchomości sąsiedniej ma przymiot strony w takim zakresie, w jakim inwestycja narusza jego uzasadnione prawem chronione interesy. Ochrona interesów osób trzecich, w tym i skarżącej, w postępowaniu lokalizacyjnym może następować tylko w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca nie wskazała żadnego zarzutu naruszenia jej prawem chronionego interesu, a te zarzuty które podnosi, w szczególności dotyczące potrzeby zagwarantowania w decyzji lokalizacyjnej finansowej rekompensaty za rzekome straty, są pozbawione podstaw prawnych. Zgodnie z art. 43 powołanej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku gdy przeznaczenie terenu jest zgodne z planowaną inwestycją organ administracji publicznej jest zobligowany do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z przeprowadzonego postępowania administracyjnego wynika, że organy trafnie oceniły, iż nie ma kolizji między ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. a zamierzonym Sygn. akt IISA/Wr 2969/02 6 przedsięwzięciem inwestycyjnym. Wobec tego nie mogły odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodzić się trzeba również z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, iż kwestie związane z technologią i wielkością produkcji oraz zakładu, dokładną trasą przebiegu mediów itp. będą rozstrzygane przez organy architektoniczno-budowlane na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę. Również szczegółowe warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich będą określone w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.