II SA/Wr 297/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. L. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem postanawia I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; II. zasądzić od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącego kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu poniesionych kosztów sądowych. R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...], którą uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. z dnia [...], nakazującą Państwu W. i R. L. wykonanie robót budowlanych w budynku w S. [...], gmina L., polegających na: wykonaniu podziałów (szpros okiennych), o szerokości i układzie istniejących w oknach zdemontowanych; przywrócenie drewnianego odeskowania o układzie horyzontalnym budynku, i w tym zakresie nakazano inwestorowi wykonanie następujących robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem: 1. przywrócenie pierwotnego wystroju elewacji poprzez założenie drewnianego odeskowania o kolorystyce jak na pozostałej części budynku, w układzie horyzontalnym i tym samym likwidację paneli; 2. wykonanie podziałów (szprosy okienne), o szerokości i układzie istniejącym w oknach zdemontowanych z zastosowaniem materiału drewnianego lub okien drewnopodobnych – w terminie do 31 lipca 2006 r. W odpowiedzi na skargę z dnia 31 maja 2006 r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. poinformował, że ponowna analiza akt potwierdziła koniczność uwzględnienia w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 138 § 2 k.p.a. wniesionej skargi i uchylenia własnej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia ze względu na wadliwie prowadzone postępowanie pierwszoinstancyjne. W załączeniu przedłożono decyzję z dnia [...] Nr [...], którą uwzględniono skargę R. L. oraz uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Pismem z dnia 29 września 2006 r. skarżący oświadczył, iż w związku z uchyleniem przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. własnej decyzji z dnia [...] Nr [...] cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym - § 2 art. 161. Czynność procesowa skarżącego nie budzi żadnych wątpliwości w świetle materiału sprawy. W związku z tym należało uznać, że cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest dopuszczalne. Zasądzenie kwoty uiszczonego wpisu nastąpiło na podstawie art. 201 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Wskazać to dodatkowo wypada, iż w toku niniejszej sprawy nie jest rzeczą sądu administracyjnego badanie czy organ prawidłowo zastosował w postępowaniu art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem tamta decyzja może być także zaskarżona do WSA i wtedy będzie poddana sądowej kontroli. Za najistotniejszy należy bowiem uznać fakt, iż bezpośrednią przyczyną cofnięcia skargi było wydanie przez organ decyzji w trybie przewidzianej przez ustawodawcę samokontroli. Wprawdzie w piśmie cofającym skargę strona wniosła o zwrot wpisu od skargi, ale sąd zgodnie z ogólną regułą interpretacyjną uznał, iż w istocie wolą strony było zgłoszenie żądania zwrotu poniesionych kosztów sądowych, po myśli art. 200 powołanej ustawy. Z tych powodów należało orzec jak w sentencji postanowienia.