II SA/Wr 2971/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Asesor WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca) Protokolant: Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2005 r. sprawy ze skargi S.W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...]r. nr [...]w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Przedmiotem skargi Pani S. W. jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...]r. nr [...]w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzją z dnia [...]r. Starosta Powiatu W. uznał Panią S. W., z dniem [...] r., za osobę bezrobotną i przyznał jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. w kwocie [...]zł miesięcznie. W oświadczeniu z dnia [...]r. skarżąca podała, że od [...]r. pracuje na podstawie umowy zlecenia w SKK Kredyt S.A. we W., faktu tego nie zgłosiła w ciągu pięciu dni z powodu niedoinformowania oraz złego samopoczucie spowodowanego zaawansowaną (zagrożoną )ciążą. Decyzją z dnia [...]r. Starosta Powiatu W. orzekł o utracie przez Panią W. z dniem [...]r. statusu osoby bezrobotnej oraz o utracie prawa do zasiłku. Pismem z dnia [...]r. skarżąca wystąpiła o ponowną rejestrację jako osoby bezrobotnej i o przyznanie zasiłku. Wykazała okres zatrudnienia na podstawie umów zlecenia od [...]do [...]r. oraz przedstawiła rachunki potwierdzające uzyskane wynagrodzenie, od którego odprowadzono składki ubezpieczenie społecznego, ubezpieczenia zdrowotnego i podatek. Decyzją z dnia [...]r. Starosta Powiatu W. uznał skarżącą za osobę bezrobotną od dnia [...]r. i odmówił jej przyznania prawa do zasiłku. Powołał się na art. 23 ust 1 i 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. Nr 6, poz. 56 z 2001 r. ze zm.) i stwierdził, że skarżąca nie spełniła warunków określonych w art. 23 w/w ustawy. Od decyzji tej Pani S. W. odwołała się zarzuciła, że decyzja jest krzywdząca i nieuzasadniona. Wyjaśniła, że na ostatnie spotkanie wyznaczone w [...]r. w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. nie stawiła się gdyż, była w zaawansowanej ciąży; ciąża była zagrożona na dowód, czego przedstawiła ksero zaświadczenia lekarskiego z dnia [...]r. Z zaświadczenia wynika, że skarżąca nie mogła zgłosić się w okresie od [...] do [...]r. z powodu zagrożenia ciąży. Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że brak podstaw prawnych do przyznania skarżącej zasiłku uzupełniającego. Powołał się na art. 25 ust.11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, stanowiący, iż bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w ciągu 7 dni od dnia ustania zatrudnienia, innej pracy zarobkowej ma prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. Pani S. W. przekroczyła znacznie 7 dniowy termin, dokonując ponownej rejestracji po upływie 31 dni tj. [...] nie spełniła, zatem wymienionego warunku rejestracji w ciągu 7 dni od dnia ustania zatrudnienia. Organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądowe stwierdził, iż wskazany w art. 25 ust.11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu 7 dniowy termin jest terminem prawa materialnego i nie może zostać przywrócony, nie można też skutecznie usprawiedliwić jego przekroczenia. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Pani S. W. zarzuciła, że decyzja jest krzywdząca i niesprawiedliwa, dlatego prosi o ponowne przeanalizowanie sprawy. Wyjaśniła, że nie zgłosiła się w terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy we W., gdyż lekarz poinformował ją o zagrożeniu ciąży. Lekarz nie wystawił zwolnienia lekarskiego, bowiem nie była wówczas ani zatrudniona, ani zarejestrowana w urzędzie pracy jako osoba poszukująca pracy, wystawił tylko zaświadczenie, które przedłożyła. Mimo usprawiedliwienia przekroczenia terminu organ odwoławczy nadal powołuje się na przekroczenie terminu i wywodzi z tego niekorzystne dla skarżącej skutki. Ponadto Pani W. podała, że obecnie samotnie wychowuje dziecko i jest bez środków do życia W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi powtarzając argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji. Wskazał ponadto, że skarżąca nie spełniła także warunków określonych w art. 25 ust12 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołany przepis uzasadnia rozpatrywanie niniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej w skrócie u.p.s.a. Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie w tym zakresie należy stwierdzić, iż organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w ciągu 7 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania dochodu przekraczającego połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. Sąd podziela pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż 7 dniowy termin przewidziany w art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jest terminem prawa materialnego, a nie prawa procesowego. Dotrzymanie tego terminu jest jednym z warunków ustawowych koniecznych do uzyskania tak zwanego zasiłku uzupełniającego, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie. Z tych względów brak podstaw do stosowania w przypadki przekroczenia tego terminu zasad dotyczących przywracania terminu na warunkach i w trybie określonym w art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.)- dalej w skrócie Kpa. Rozstrzygając o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa do zasiłku uzupełniającego, na podstawie art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, organ zatrudnienia rozstrzyga o wszystkich kwestiach związanych z dotrzymaniem określonych w tym przepisie warunków, w tym także związanych z zachowaniem 7 dniowego terminu ponownej rejestracji w urzędzie pracy. Zarzuty związane z ustaleniami organu pierwszej instancji, co do tego terminu, mogą być, zatem podnoszone w postępowaniu odwoławczym o przyznanie prawa do zasiłku uzupełniającego. Termin określony w art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dotyczy czynności związanej z ponowną rejestracją, a zatem dotrzymanie tego terminu wiąże się z koniecznością osobistego zgłoszenia się w urzędzie pracy. Rozpatrując, zatem sprawę - także z zakresie terminu - organ winien stosować zasady wynikające z art. 7 Kpa i mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Oba te pojęcia "interes społeczny" i "słuszny interes obywateli" nie zostały przez ustawodawcę zdefiniowane, oznacza to, iż pojęciom tym treść nadają organy orzekające w sprawie. Należy podkreślić, iż ustawodawca uznał, że na uwzględnienie zasługuje wyłącznie słuszny interes obywateli, a zatem taki, który jest godny ochrony - zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego. Szczególną uwagę, należy zwrócić, aby zachowana została równowaga miedzy interesem społecznym a słusznym interesem obywateli. W rozpatrywanej sprawie organ, winien ustosunkować się do zarzutów skarżącej, która wskazywała, na wyjątkowe okoliczności, jakie spowodowały uchybienie terminowi i ocenić czy nieuwzględnienie tych okoliczności jest zgodne z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli. Skarżąca przedstawiła zaświadczenie lekarza specjalisty stwierdzające, iż w okresie od [...] do [...]r. nie mogła zgłosić się w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. z powodu zagrożenia ciąży. Skarżąca, zatem w oparciu o opinię lekarza dokonała wyboru miedzy dobrem, jakim jest ochrona zagrożonej ciąży, a koniecznością dopełnienia formalnych wymogów, uprawniających do uzyskania świadczenia - uzupełniającego zasiłku dla bezrobotnych. Organy orzekające w sprawie winny, zatem ocenić na gruncie art. 7 Kpa czy dobro chronione przez skarżącą było dobrem na tyle istotnym (godnym ochrony) z punktu widzenia interesu społecznego i indywidualnego interesu obywateli, aby dopuszczalne było nie dotrzymanie terminu określonego w art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Skarżąca wyjaśniła ponadto, iż ze względu na wygaśnięcie umowy zlecenia i brak statusu osoby bezrobotnej nie była uprawniona do pobierania zasiłku chorobowego, zatem lekarz nie mógł wystawić zwolnienia lekarskiego a jedynie zaświadczenie, jakie przedstawiła w toku postępowania. Organy orzekające w sprawie okoliczności te całkowicie pominęły. W uzasadnieniach decyzji, nie ustosunkowały się do przedstawionych okoliczności w kontekście art. 7 Kpa, powołując się wyłącznie na materialno-prawny charakter terminu z art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Ponownie rozpoznając sprawę organ winem dokonać oceny podnoszonych przez skarżącą zarzutów, mając na względzie, wyrażony w art. 7 Kpa, interes społeczny i ważny interes obywateli, a także zapisy art.38 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997r. Nr 78, poz.483) i art. 1 ustawy z dnia 7 stycznia 1993r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz.U.z 1993 r. Nr 17, poz.78 ze zm.). Sądu uznał, iż organy zatrudnienia w decyzjach, będących przedmiotem rozpoznania, nie dokonały oceny stanu faktycznego i nie ustosunkowały się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą, co skutkuje naruszeniem przepisów art. 7 Kpa i art.77 Kpa, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Z tych względów Sąd - na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.) - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Orzeczenie o wykonalności zaskarżonej decyzji uzasadnia art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.