II SA/Wr 298/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cisek - sprawozdawca, Asesor WSA Olga Białek, Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4grudnia 2007r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości na rok 2006; I. uchyla decyzję organu I i II instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości; III. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na rzecz skarżącej kwotę 124 zł (słownie : sto dwadzieścia cztery złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Sygnatura akt II SA/Wr 298/07 U Z A S A D N I E N I E W dniu 16 lutego 2007 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) oraz art. 50 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej MW zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE Nr L 141 z dnia 30 kwietnia 2004 r., str. 18 ze zm.), art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 17822/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. UE Nr L 345 z dnia 20 listopada 2004 r., str. 1 ze zm.) oraz art. 104 KPA, wydał decyzję Nr [...], którą przyznał M. K. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2006 w pomniejszonej łącznej wysokości [...] zł w tym z tytułu: 1. Jednolita Płatność Obszarowa - 2006 (kod EFOiGR 050301020000003, krajowa pozycja budżetowa 99999999999) w wysokości [...] zł, w tym środki unijne [...] zł, środki krajowe [...] zł. 2. Uzupełniająca Płatność Obszarowa - inne rośliny - 2006 (kod EFOiGR 050404000000403, krajowa pozycja budżetowa 00003301038) w wysokości [...] zł w tym środki unijne [...]zł, środki krajowe [...]zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, że wnioskiem z dnia 13 maja 2006 roku M. K. zwróciła się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006. Strona zadeklarowała w sekcji VII wniosku oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych, na których zadeklarowano działki rolne 5 działek ewidencyjnych, w sekcji VIII. W oświadczeniu o sposobie wykorzystania działek rolnych wnioskodawczyni zadeklarowała 3 działki rolne. Sygn. akt II SA/Wr 298/07 W dniu 24 sierpnia 2006 roku działki rolne zadeklarowane we wniosku M. K. o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2006 zostały skontrolowane metodą foto. W dniu 2 lutego 2007 roku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. skierował do strony pismo informujące ją o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz złożenia dodatkowych oświadczeń przed wydaniem decyzji. Ponadto organ I instancji wskazał, iż w trakcie kontroli na miejscu wykryto nieprawidłowości dotyczące działki rolnej E. Wyliczono różnicę pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną w kontroli na miejscu, która to wyniosła dla jednolitej oraz uzupełniającej płatności obszarowej 9,27%. W konsekwencji zastosowano sankcję w postaci pomniejszenia jednolitej płatności obszarowej o kwotę płatności odpowiadającą dwukrotności stwierdzonej różnicy, na podstawie art. 138 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. U. L 345/1 z 20.11.2004), a dla uzupełniającej płatności obszarowej w oparciu o art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. L 141 z 30.4.2004). Od powyższej decyzji M. K. wniosła odwołanie. W jego treści wskazała, iż złożyła wniosek opiewający na powierzchnię 7,07 ha, która jest wykorzystywana jako pastwiska trwałe. Jak wskazywała odwołująca się, obszar deklarowany położony jest na stromym zboczu. Uprawy położone niżej mają większą wartość paszową, są koszone latem i stanowią paszę dla zwierząt w okresie zimowym, a uprawy położone prawie na samym szczycie góry nie stanowią pasz wartościowych, dlatego też nie były uprawiane jak te, na których jest roślinność bogata w składniki pokarmowe, ale są istotne dla gospodarstwa, jako pastwiska uboczne w okresie jesiennym. Jak podkreśla producent rolny podłoże jest kamieniste Sygn. akt II SA/Wr 298/07 co stanowi utrudnienie w wykaszaniu tych terenów, ale ten fragment przedmiotowej działki jest wykorzystywany do wypasu owiec i służy jako wypas kwaterowy, którego nie można wykosić do 31. lipca, gdyż muszą zostać kwatery jako pastwisko dla zwierząt. Producent rolny wskazał, iż na podstawie jednej kontroli został różnie oceniony. We wrześniu 2006r. został poinformowany, że kontrola nie stwierdziła żadnych uchybień w złożonej deklaracji, natomiast w grudniu 2006r. zostały stwierdzone rozbieżności w w/w kontroli. W dniu 11 kwietnia 2007 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA, art. 5a ust. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 roku o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 264 ze zm.) oraz na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 roku Nr 6, poz. 40 ze zm.) w związku z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217) po rozpatrzeniu odwołania od opisanej na wstępie decyzji organu I instancji z dnia 16 lutego 2007 roku o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości na rok 2006 dla M. K., wydał decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że warunki przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych reguluje ustawa o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru zwana w dalszej części uzasadnienia "ustawą" . Na podstawie art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy płatność obszarowa przysługuje osobie zwanej "producentem rolnym" utrzymującej grunty rolne w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, pod warunkiem, że tenże producent rolny jest posiadaczem działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego. Zatem jeśli producent rolny spełnia następujące warunki: Sygn. akt II SA/Wr 298/07 1. jest posiadaczem gospodarstwa rolnego (właścicielem, dzierżawcą, użytkownikiem, najemcą, zarządcą, zastawnikiem lub w inny sposób je wykorzystuje), 2. utrzymuje posiadane grunty rolne w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska oraz 3. łączna powierzchnia działek rolnych, które kwalifikują się do objęcia płatnościami jest nie mniejsza niż 1 ha, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym prowadzona jest jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego ma prawo do ubiegania się o uzyskanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Organ II instancji podkreślił fakt, że tylko łączne spełnienie przez producenta rolnego wszystkich wymienionych wyżej przesłanek ustawowych, stanowi postawę do ubiegania się o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Na podstawie art. 22 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 roku ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. U. L 270 z 21.10.2003 ze zm.), każdy rolnik składa co roku wniosek o płatności bezpośrednie podlegające zintegrowanemu systemowi, wyszczególniając, stosownie do sytuacji, wszystkie działki rolne, liczbę i kwotę uprawnień do płatności oraz wszelkie inne informacje przewidziane na mocy powołanego rozporządzenia lub przez odnośne państwo członkowskie. Na podstawie art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. L 141 z 30 kwietnia 2004 r. ) wniosek o pomoc obszarową zawiera wszystkie informacje konieczne w celu ustalenia uprawnień do otrzymania pomocy, w tym zawiera deklaracją rolnika, iż Sygn. akt II SA/Wr 298/07 jest świadom wymogów odnoszących się do danej pomocy oraz zawiera szczegółowe dane umożliwiające identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, ich powierzchnię wyrażoną w hektarach, z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, lokalizację, użytkowanie oraz dany system pomocy. Zgodnie z brzmieniem art. 23 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc, obejmujące weryfikację kwalifikujących się powierzchni oraz odpowiadających im uprawnień do płatności (ust. 1). Kontrole administracyjne są uzupełniane przez system kontroli na miejscu w celu zweryfikowania kwalifikowania się do pomocy. Zgodnie z art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 kontrole administracyjne i kontrole na miejscu mają na celu zweryfikować zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Kontrole administracyjne, zgodnie z art. 24 ust. 1 wyżej cyt. rozporządzenia, pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych. Na podstawie art. 6 ust. 1-9 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji przeprowadza kontrole w zakresie spełniania przez producentów rolnych warunków do przyznania płatności, zgodnie z planem kontroli zatwierdzonym przez Prezesa Agencji, ustalonym zgodnie z zasadami typowania gospodarstw rolnych do kontroli określonymi w przepisach Unii Europejskiej. Każda kontrola na miejscu, zgodnie z art. 28 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, stanowi przedmiot sprawozdania, umożliwiającego zapoznanie się ze szczegółami przeprowadzonych kontroli. Sprawozdanie wskazuje, między innymi: a) skontrolowane systemy pomocy i wnioski; b) obecne osoby; c) skontrolowane działki rolne, zmierzone działki rolne, wyniki pomiarów zmierzonej działki rolnej oraz wykorzystane metody pomiarowe; d) czy powiadomiono rolnika o wizycie i jeśli tak okres wcześniejszego powiadomienia. Na podstawie art. 32 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 Państwa Członkowskie mogą stosować kontrole metodą teledetekcji. Wówczas to nie ma Sygn. akt II SA/Wr 298/07 obowiązku umożliwienia rolnikowi lub jego przedstawicielowi podpisania raportu z kontroli, o ile kontrola z wykorzystaniem teledetekcji nie wykryje żadnych nieprawidłowości. Jeżeli kontrole takie wykazują nieprawidłowości, umożliwia się rolnikowi podpisanie raportu z kontroli zanim właściwe władze wyciągną wnioski z jej wyników, co do możliwych zmniejszeń płatności lub wykluczeń z płatności, co wynika z art. 28 ust 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. W przypadku wykrycia nieprawidłowości przy kontroli administracyjnej lub przy kontroli na miejscu w stosunku do jednolitej płatności obszarowej ma zastosowanie art. 138 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. U. L 345/1 z 20 listopada 2004 r.). Na podstawie art. 138 cytowanego powyżej rozporządzenia z wyjątkiem przypadków siły wyższej bądź okoliczności nadzwyczajnych, zgodnie z definicją zawartą w art. 72 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, jeśli w wyniku kontroli administracyjnej bądź wizji lokalnej wykryte zostanie, iż ustalona różnica między zadeklarowanym a wyznaczonym obszarem w rozumieniu art. 2 pkt 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 (WE) przekracza 3%, lecz nie więcej niż 30% wyznaczonego obszaru, to kwota, jaka ma być przyznana w ramach programu dopłat za jeden obszar, jest pomniejszana w przedmiotowym roku o dwukrotną wykrytą różnicę. Jeżeli ta różnica przekracza 30% wyznaczonego obszaru, za dany rok nie przyznaje się żadnej pomocy. Jeżeli ta różnica jest przekracza 50%, rolnik jest wykluczany ponownie z przywileju uzyskania premii do kwoty, która odpowiada różnicy między areałem zadeklarowanym a wyznaczonym. Taka kwota jest odejmowana z wypłaty pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych po upływie roku kalendarzowego, w którym wykryto tę różnicę. Jeżeli różnice między areałem zadeklarowanym a wyznaczonym wynikają z nieścisłości popełnionych umyślnie, to pomoc, do jakiej rolnik byłby uprawniony, nie jest przyznawana za dany rok kalendarzowy. Ponadto, jeżeli taka różnica przekracza 20% wyznaczonego areału, to rolnik jest wykluczany ponownie z przywileju uzyskania premii do kwoty, która odpowiada różnicy między areałem Sygn. akt II SA/Wr 298/07 zadeklarowanym a wyznaczonym. Taka kwota jest odejmowana z wypłat pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w trakcie trzech lat kalendarzowych po upływie roku kalendarzowego, w którym wykryto tę różnicę. W przypadku wykrycia nieprawidłowości przy kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu w stosunku do uzupełniającej płatności obszarowej ma zastosowanie art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Na podstawie tegoż przepisu, jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, za wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka i ich nasion zgodnie z odpowiednio art. 93 i 99 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy jeśli różnica ta wynosi 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Jeśli dla całkowitego zatwierdzonego obszaru objętego pojedynczym wnioskiem, za wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka i ich nasion zgodnie z odpowiednio art. 93 i 99 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, obszar zadeklarowany przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia o więcej niż 30%, pomoc, do której rolnik byłby uprawniony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia nie zostanie przyznana na dany rok kalendarzowy w ramach tych programów pomocowych. Jeśli różnica ta przekracza 50%, rolnik będzie również wyłączony z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5. Kwota ta podlega kompensacji dopłatami w ramach jakichkolwiek programów pomocowych, o których mowa w tytułach III i IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, do których dany rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków złożonych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy. Jeśli dopłaty nie pozwalają na pełną kompensatę tej kwoty, pozostałe saldo zostaje anulowane. Organ II instancji wskazał, iż w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia organ I instancji - Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. Sygn. akt II SA/Wr 298/07 oparł decyzję nr 0008-2007-000000830 z dnia 16 lutego 2007 roku o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości dla M. K. o ustalenia dokonane w trakcie kontroli metodą teledetekcji w gospodarstwie rolnym strony postępowania w dniu 24 sierpnia 2006 roku. W toku czynności wyjaśniających podjętych przez organ odwoławczy - Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR we W. - zweryfikowano wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu. Ustalono, iż w dniu 26 września 2006 roku przekazano stronie kopię protokołu z czynności kontrolnych nr 9001-00000001794/07, z którego wynikało, iż kontrola nie stwierdziła nieprawidłowości. Przedmiotowa kontrola została jednakże, jeszcze w toku postępowania, uzupełniona. Okazało się bowiem, iż górna cześć działki ewidencyjnej nr 433/5, a tym samym położonej na niej działki rolnej z oznaczeniem E, jest gęsto porośnięta drzewami. W konsekwencji określono powierzchnię 5,16 ha, jako uprawioną do uzyskania płatności dla tej działki, zamiast deklarowanej powierzchni – 5,76 ha. Zdaniem organu odwoławczego z dokumentacji sprawy wynika, że strona miała możliwość zapoznania się z ustaleniami poczynionymi w wyniku weryfikacji wcześniej wykonanych pomiarów, a dodatkowo otrzymała informację o uprawnieniach przewidzianych w art. 10 § 1 KPA przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006. Odnosząc się do okoliczności powołanych przez M. K. w treści odwołania, dotyczących zagospodarowania wyżej położonych części działki nr 433/5 jako pastwisko uboczne z kwaterami do wypasu owiec, organ II instancji wskazał, że teren ten (położony na południu działki) został w całości zaliczony jako powierzchnia uprawniona do płatności. Wyłączono natomiast teren położony na północy działki, w części pokrytej gęstymi drzewami, a wiec wyłączony z produkcji rolnej, czyli nie utrzymywany w dobrej kulturze rolnej, o czym mowa w art. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru. Mając na względzie powyższe organ I instancji - Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie z wniosku M. K. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006. W konsekwencji wykluczenia obszaru zadrzewionego doszło do zawyżenia powierzchni deklarowanej w wysokości 9,27 %, tym samym zasadnie Sygn. akt II SA/Wr 298/07 zastosowano sankcje w postaci pomniejszenia jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej o kwotę płatności odpowiadającą dwukrotności stwierdzonej różnicy, na podstawie art. 138 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 oraz w oparciu o art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Skarżąca – M. K. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. zarzucając organowi wydanie decyzji administracyjnych bez ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy. Skarżąca wskazała, że wniosek wypełniła w oparciu o instrukcję, gdzie znajduje się zapis, iż wnioskodawca jest zobowiązany do utrzymania zadeklarowanych działek w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Skarżąca zaznaczyła, że na deklarowanych gruntach wypasała owce i kozy. Przeprowadzona w sierpniu 2006 r. kontrola wypadła pomyślnie, a dopiero w grudniu 2006 r. otrzymała informację, że na podstawie kontroli zakwestionowana została powierzchnia 0,6 ha. Wskazała także, że na spornej działce rosną drzewa owocowe i krzewy, lecz nie przeszkadza to w jej ocenie na prowadzona produkcję roślinną. Skarżąca podniosła również, iż przedmiotowe drzewa stanowią zacienienie dla wypasanych zwierząt podczas upałów i bez nich nie wyobraża sobie dobrego funkcjonowania pastwiska. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. wniósł do Sądu odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sygn. akt II SA/Wr 298/07 Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd , następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywołanej powyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz ją poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie mogły się ostać w obrocie prawnym. Należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie naruszenie prawa polega na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy spowodowanym niedopełnieniem obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, czyli naruszenie dyspozycji przepisów art. 7 KPA, art. 77 § 1 i art. 80 KPA Zgodnie z treścią art. 7 KPA, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do Sygn. akt II SA/Wr 298/07 dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten konstytuuje podstawowe zasady postępowania i obowiązki organu administracji publicznej jakimi powinien się kierować organ w toku postępowania. Podstawowe zasady, wynikające z wyżej wymienionego przepisu, to zasada kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa, zasada prawdy obiektywnej, zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Zgodnie z przyjętą w art. 7 KPA zasadą prawdy obiektywnej, organy administracji publicznej, prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji. Zgodnie z treścią przepisów art. 7 i art. 77 § 1 KPA organy orzekające zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2000 r. V SA 1816/00 LEX 77645) Dodać należy, iż obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2001 r. I SA 301/00 LEX nr 53964). W przedmiotowej sprawie organ I i II instancji nie dopełniły tego obowiązku. Sąd pragnie zaznaczyć, że zasada prawdy obiektywnej nakłada na organy administracji państwowej obowiązek dążenia do tej prawdy. Nie mają takiego obowiązku strony postępowania (P. Witkowski w Zasady ogólne postępowania administracyjnego w postępowaniu podatkowym, cz. I. Prz.Podat. 1997/7/25). Tak więc to na organie ciąży obowiązek gromadzenia materiału dowodowego, który następnie posłuży za podstawę do wydania decyzji Sygn. akt II SA/Wr 298/07 merytorycznej. Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje kwestii ciężaru dowodu w postępowaniu. Ogólna reguła dowodowa sformułowana w przepisie art. 6 KC, która znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu administracyjnym, stanowi, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na organie lub stronie, zależnie od tego, który z tych podmiotów wywodzi z danego faktu skutki prawne. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że zasada dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 KPA., art. 122 O.P.) nie jest regulatorem ciężaru dowodu (por. wyrok NSA OZ w Poznaniu z dnia 11.07.2002 ISA/Po 788/00 Biul. Skarb.2002/6/25) Należy podkreślić, iż w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 KPA) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy ( por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 r. V SA 948/00 LEX nr 50114) Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają między innymi gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Przepis art. 77 § 1 KPA nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przepisu prawa wynika między innymi, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej nie wypełniły nałożonego na nie przepisami prawa obowiązku i mimo braków w ustaleniach faktycznych wydały merytoryczne rozstrzygnięcia (decyzję), przy czym zrobiły to niezgodnie z dyspozycją art. 80 KPA, stanowiącą, że organ administracji publicznej Sygn. akt II SA/Wr 298/07 ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd pragnie wskazać, iż organ I instancji decyzją z dnia 16 lutego 2007 r. przyznał M. K. bezpośrednią do gruntów rolnych na rok 2006 w łącznej wysokości 3107,88 zł, uwzględniającą pomniejszenie należnej kwoty o kwotę w wysokości 707,68 zł. Na powyższa kwotę składa się: 1. Jednolita Płatność Obszarowa - 2006 (kod EFOiGR 050301020000003, krajowa pozycja budżetowa 99999999999) w wysokości 1456,00 zł, w tym środki unijne 1456,00 zł, środki krajowe 0,00 zł. 2. Uzupełniająca Płatność Obszarowa - inne rośliny - 2006 (kod EFOiGR 050404000000403, krajowa pozycja budżetowa 00003301038) w wysokości 1651,88 zł w tym środki unijne 260,22 zł, środki krajowe 1391,66 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, że w gospodarstwie rolnym skarżącej została przeprowadzona kontrola, podczas której stwierdzono rozbieżności między zadeklarowaną powierzchnią działek rolnych, a stanem faktycznym. W wyniku złożonego odwołania przez skarżącą, organ odwoławczy – Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. w dniu 11 kwietnia 2007 r. wydał decyzję Nr 9001-2007-000571, którą utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia organ I instancji - Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. oparł decyzję z dnia 16 lutego 2007 roku o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości dla M. K. na ustaleniach dokonanych w trakcie kontroli metodą teledetekcji w gospodarstwie rolnym strony postępowania w dniu 24 sierpnia 2006 roku. W toku czynności wyjaśniających podjętych przez organ odwoławczy - Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR we W. - zweryfikowano wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu. Ustalono, iż w dniu 26 września 2006 roku przekazano stronie kopię protokołu z czynności kontrolnych nr 9001-00000001794/07, z którego wynikało, iż kontrola nie stwierdziła Sygn. akt II SA/Wr 298/07 nieprawidłowości. Przedmiotowa kontrola została jednakże, jeszcze w toku postępowania, uzupełniona. Okazało się bowiem, iż górna cześć działki ewidencyjnej nr 433/5, a tym samym położonej na niej działki rolnej z oznaczeniem E, jest gęsto porośnięta drzewami. W konsekwencji uznano tylko powierzchnię 5,16 ha uprawioną do uzyskania płatności dla tej działki (zamiast deklarowanej powierzchni 5,76 ha). Zdaniem organu odwoławczego z dokumentacji sprawy wynika, że strona miała możliwość zapoznania się z ustaleniami poczynionymi w wyniku weryfikacji wcześniej wykonanych pomiarów, a dodatkowo otrzymała informację o uprawnieniach przewidzianych w art. 10 § 1 KPA przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006. Odnosząc się do okoliczności powołanych przez M. K. w treści odwołania dotyczących zagospodarowania wyżej położonych części działki nr 433/5, jako pastwiska ubocznego kwaterami do wypasu owiec, organ II instancji wskazał, że teren ten (położony na południu działki) został w całości potraktowany jako powierzchnia uprawniona do płatności. Wyłączono natomiast teren położony na północy działki, w części pokrytej gęstymi drzewami, a wiec wyłączony z produkcji rolnej, czyli nie utrzymywany w dobrej kulturze rolnej, o czym stanowi przepis art. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru. Mając na względzie powyższe ustalenia, organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji - Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie z wniosku M. K. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006. W konsekwencji wykluczenia obszaru zadrzewionego doszło do zawyżenia powierzchni deklarowanej w wysokości 9,27 %, tym samym zasadnie zastosowano sankcje w postaci pomniejszenia jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej o kwotę płatności odpowiadającą dwukrotności stwierdzonej różnicy, na podstawie art. 138 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 oraz w oparciu o art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Odnosząc się do powyższego stanowiska organu odwoławczego Sąd wskazuje, że zgodnie z przepisem art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego obowiązkiem organu pierwszej instancji było dokonanie wszechstronnej i wnikliwej Sygn. akt II SA/Wr 298/07 oceny materiału dowodowego z uwzględnieniem wszystkich okoliczności mogących mieć zastosowanie w sprawie, kierując się przy tym interesem społecznym i słusznym interesem obywatela. W niniejszej sprawie organy I i II instancji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Braki w postępowaniu wyjaśniającym, które skutkowały naruszeniem prawa procesowego w zakresie postępowania dowodowego, w rezultacie przyniosły skutek w postaci naruszenia norm prawa materialnego. Organ administracji, dysponując stosownymi narzędziami w postaci określonych uprawnień z zakresu postępowania dowodowego, nie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości faktów niezbędnych do prawidłowego przeprowadzenia procesu decyzyjnego. W niniejszej sprawie podkreślenia przez Sąd wymaga, iż organy obu instancji w wydanych przez siebie decyzjach jednoznacznie stwierdziły, że kontrola przeprowadzona na spornej działce należącej do skarżącej, na podstawie art. 23 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003, art. 23 i art. 32 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 oraz art.6 ust. 1 -9 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych oddzielnej płatności z tytułu cukru, ustaliły dla działki rolnej oznaczonej symbolem E występowanie obszaru zadrzewionego. W ocenie organu powyższa kwestia została zasygnalizowana dopiero przy weryfikacji protokołu z czynności kontrolnych nr 9001-00000001794/07. Przekazany początkowo producentowi rolnemu egzemplarz protokołu nie wskazywał na uchybienia w opisanym powyżej zakresie. Organ także zaznaczył, iż przedmiotowa działka rolna tylko częściowo spełniała warunki określone w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), gdyż na części jej powierzchni znajdowały się drzewa. W takiej sytuacji producent rolny winien zadeklarować powierzchnię pomniejszoną o tereny zadrzewione czy też pokryte krzewami. Sąd pragnie zaznaczyć, iż w protokole z czynności kontrolnych nr 9001-00000001794/07 przeprowadzonych w dniu 24 sierpnia 2007 r. nie jest jednoznacznie wskazane, aby działka należąca do skarżącej oznaczona symbolem E Sygn. akt II SA/Wr 298/07 była w części północnej porośnięta drzewami oraz krzakami. Akta administracyjne niniejszej sprawy nie zawierają także dokumentacji, o której jest mowa w punkcie XX – Załącznik - wspomnianego protokołu. Kontrola powyższa przeprowadzona została metodą FOTO, i jak wynika z protokołu jednym z jego załączników była płyta CD. W ocenie Sądu, nie zostało przez organy administracji publicznej udokumentowane i potwierdzone materiałem dowodowym stanowisko organu zajęte w formularzu oceny protokołu z czynności kontrolnych, iż działka skarżącej jest w części porośnięta drzewami. Zauważyć należy, iż skarżąca w skardze złożonej do Sądu nie zaprzeczyła, że część północna spornej działki, porośnięta jest drzewami owocowymi, które to rośliny podczas upalnych dni dają schronienie wypasanym zwierzętom – kozom i owcom. Jednakże organ nie odniósł się do zarzutu podniesionego przez producentkę rolną, iż grunty rolne mogą być porośnięte drzewami i krzewami jeśli tylko nie wpływają na prowadzoną produkcję roślinną. Sąd pragnie zaznaczyć, że tylko łączne spełnienie przez producenta rolnego trzech wymienionych przesłanek w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru, stanowi podstawę do ubiegania się o przyznanie wyżej wspomnianych płatności. Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego zawartego w zaskarżonej decyzji, które zostało przez tenże organ podkreślone, jakoby producentka rolna nie wykazała, że utrzymywała posiadane grunty rolne w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Należy wskazać, iż organ odwoławczy dopiero w odpowiedzi na skargę próbuje ustalić co należy rozumieć pod pojęciem użytków rolnych (kwalifi9kowane jako pastwiska trwałe). Organ ten powołał się w tym zakresie na treść rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454). Otóż w świetle załącznika nr 6 do tego rozporządzenia – Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych - w skład pojęcia "użytki rolne" wchodzą; grunty rolne, sady, łąki trwałe, pastwiska trwałe, grunty rolne zabudowane, grunty pod stawami i grunty pod rowami. Do łąk trwałych zalicza się grunty pokryte zwartą wieloletnią roślinnością, złożoną z Sygn. akt II SA/Wr 298/07 licznych gatunków traw, roślin motylkowych i ziół, tworzących ruń łąkową, systematycznie koszoną, a w rejonach górskich - hale i połoniny z zasady koszone. Z kolei do pastwisk trwałych zalicza się grunty pokryte podobną jak na łąkach roślinnością, z reguły wypasane, a w rejonach górskich - hale i połoniny, które z zasady nie są koszone, lecz wypasane. Z powyższych definicji wcale nie wynika jednoznacznie, aby fakt iż część danej działki gruntowej , powodowała automatycznie, iż nie może ona być kwalifikowana jako łąki trwałe, czy pastwiska trwałe. Organ rozstrzygający winien był tę kwestię jednoznacznie rozstrzygnąć, chociażby w drodze wizji przeprowadzonej na przedmiotowej działce. Owa wizja powinna ustalić, jak gęste jest owo zadrzewienie spornej części działki i czy mimo tego łąki mogą być wypasane przez zwierzęta domowe, jak to ma miejsce przy pastwiskach trwałych. Należy zwrócić uwagę, iż skarżąca w swym wniosku o przyznanie płatności z 11 maja 2006 r. , skierowanym do organu I instancji tak właśnie określiła swe użytki rolne. Znajdujące się w aktach sprawy fotografie lotnicze nie pozwalają wskazanych wyżej okoliczności w sposób jednoznaczny ustalić. Powyższe rozbieżności, które zaistniały w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu powinny skutkować eliminacją rozstrzygnięcia organu I i II instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszoinstancyjny. Organ ten przy ponownym rozpatrywaniu sprawy jednoznacznie ustalić, w drodze wizji na miejscu, jaki charakter ma sporna część działki oznaczona symbolem E i dopiero na tej podstawie winien wydać stosowne rozstrzygnięcie. Reasumując, organy administracyjne – Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR we W. , jak Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. w przedmiotowej sprawie nie dokonały właściwych ustaleń faktycznych, albowiem pominęły materiał dowodowy, na który powołała się skarżąca w skardze, które to ustalenia miały znaczący wpływ na wynik sprawy oraz na następstwa przedmiotowego przedsięwzięcia. Brak powyższych ustaleń skutkował brakiem możliwości dokonania prawidłowej subsumcji przez organy, gdyż podstawą jej prawidłowości jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, aby prawidłowo móc go odnieść do przepisu prawa. Sygn. akt II SA/Wr 298/07 W tym miejscu należy podkreślić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntował się pogląd, że gdy nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy, to nie można ocenić, czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W takim przypadku brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a rozstrzygnięcie dokonane mimo to przez organ administracji jest w konsekwencji wadliwe (por. wyrok z dnia 6 listopada 1984 r. I SA 508/84, OSNA 2/84/100). W związku z przytoczoną powyżej argumentacją, stwierdzić należy, że materiał dowodowy, który znajduje się w aktach administracyjnych oraz to co zostało podniesione przez skarżącą w skardze na decyzję wydaną przez Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR we W. , zostało w podstawowym i znaczącym zakresie pominięte w postępowaniu administracyjnym przez organy decyzyjne, przez co materiał dowodowy nie został prawidłowo rozpatrzony, a stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, do czego organy były zobowiązane, zwłaszcza w świetle przepisów art. 7 i 77 § 1 KPA Jak się bowiem stwierdza w literaturze podstawą do uchylenia decyzji jest brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości jej stanu faktycznego, oraz materiału dowodowego występującego w sprawie. Wyżej wskazane uchybienia występujące w sprawie, zarówno dotyczące procedury jak i prawa materialnego stanowią takie naruszenie tych przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjno prawnego materialnego lub procesowego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 152 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I i pkt II sentencji.