II SA/Wr 298/10

Przewodniczący Wydziału II w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 maja 2011 r. pisma B. i Z.D. z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie ze skargi Z. i B.D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność za nieuzasadnione zarządza pozostawić pismo z dnia 18 kwietnia 2011 r. bez rozpoznania. Pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r., zatytułowanym "wniosek o uzupełnienie postanowienia", Z. i B.D. na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnieśli o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2011 r. o odrzuceniu zażalenia, wskazując w uzasadnieniu, że w dniu żadnego zażalenia nie wnosili, dlatego Sędzia NSA Z.W. nie mógł takiego zażalenia odrzucić. W związku z tym w/w postanowienie nie może być orzeczeniem ważnym, albowiem nie jest wydane na temat, nie dotyczy pisma skarżących z dnia 22 marca 2011 r., którego tytuł to "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", a nie jak sobie sam Sędzia bezprawnie zmienił i rozpatrzył jako zażalenie. Ponadto Sędzia NSA Z.W. w tej samej sprawie wydał już dwa postanowienia, tj.: 1. w dnia 31 maja 2010 r., którym mimo, że w przedmiotowej sprawie odbyła się w dniu 18 maja 2010 r. rozprawa, a sam nie był w składzie orzekającym, a na odrzucenie skargi na posiedzeniu niejawnym, bez narażania skarżących i Skarb Państwa na niepotrzebne koszty – miał ponad 5 miesięcy; 2. w dnia 14 marca 2011 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Jak wskazali skarżący nigdy nie składali skargi kasacyjnej natomiast Sędzia samowolnie, bezprawnie zmienił sobie treść pisma, które nosi tytuł "wniosek o unieważnienie postanowienia". Ponadto powyższy wniosek o unieważnienie postanowienia był adresowany do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem WSA we Wrocławiu. Sędzia nie przekazał tego wniosku wraz z aktami sprawy do NSA w Warszawie, ale sam je rozpoznał, mając wiedzę, że łamie prawo, albowiem zgodnie z art. 18 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sędzia, który brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jest wyłączony z mocy ustawy. Powyższy wniosek skarżący uzupełnili pismem z dnia 7 marca 2011 r.. Oznacza to – zdaniem skarżących - że zarówno postanowienie z dnia 14 marca 2011 r., jak i z dnia 7 kwietnia 2011 r. wydane przez Sędziego NSA Z.W. nie mogą być orzeczeniem ważnym, albowiem zgodnie z art. 183 § 2 pkt 4 oraz z art. 183 § pkt 6 w/w ustawy zachodzi nieważność postępowania. Wyżej opisanym postępowaniom skarżący zarzucili brak bezstronności obiektywnej, dlatego wnieśli jak na wstępie. Zarządzeniem z dnia 21 kwietnia 2011 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżących do usunięcia braków formalnych pisma z dnia 18 kwietnia 2011 r. poprzez nadesłanie oświadczenia w jakim zakresie żądają uzupełniania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2011 r. - w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia pisma z dnia 18 kwietnia 2011 r. bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia 28 kwietnia 2011 r. poinformowali, że zakres uzupełnienia postanowienia WSA we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2011 r. jest szczegółowo opisany w uzasadnieniu wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 18 kwietnia 2011 r.. Ponadto wskazali, że sprawa o sygn. akt IISA/Wr 298/10 jest prowadzona i wszystkie z nią związane orzeczenia są wydane przez sędziego, który jest wyłączony z mocy ustawy, tj. art. 18 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., albowiem – według wiedzy skarżących - Sędzia NSA Z.W. jest powiązany rodzinnie z W.W., którego bezpośrednio ta sprawa dotyczy, a to oznacza, że wszystkie wydane w sprawie orzeczenia są nieważne zgodnie z art. 183 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a.. Potwierdza to również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2004 r. (sygn. akt SK 19/02), w którym wskazano, że nieważność postępowania zachodzi między innymi wówczas, gdy skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa. Udział sędziego wyłączonego z mocy ustawy stanowi zatem bezwzględną przyczynę wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "u.p.p.s.a.", jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W niniejszej sprawie skarżący pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r. wnieśli o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2011 r., jednakże nie wskazali w nim w jakim zakresie postanowienie to ma zostać uzupełnione. Zgodnie bowiem z przepisem art. 157 § 1 u.p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3). Zgodnie zaś z art. 166 u.p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z powyższych przepisów wynika, że wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać zgłoszony w dwóch przypadkach. Pierwszy zachodzi wtedy, gdy sąd nie orzekł o całości skargi. Z taką sytuacją mamy do czynienia wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Drugi przypadek zachodzi, gdy sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które, według przepisów ustawy, powinien był zamieścić z urzędu. W zasadzie wniosek taki może dotyczyć jedynie – w związku z przepisem art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nieokreślenia przez sąd w wyroku uwzględniającym skargę, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Wniosek ten może również dotyczyć rozstrzygnięcia o kosztach, jeżeli strona złożyła wniosek o zwrot kosztów, choć należy zaznaczyć, że w odniesieniu nie do każdego wyroku sądu administracyjnego. Zatem w zakresie kosztów postępowania wniosek o uzupełnienie wyroku jest dopuszczalny jedynie wówczas, gdy nie zawiera on rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2011 r., którego wniosek o uzupełnienie dotyczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił – na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 194 § 4 u.p.p.s.a. - zażalenie skarżących na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 marca 2011 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, bowiem zostało ono sporządzone osobiście przez strony. Z uwagi na powyższe zarządzeniem z dnia 21 kwietnia 2011 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżących do usunięcia braków formalnych pisma z dnia 18 kwietnia 2011 r. poprzez nadesłanie oświadczenia w jakim zakresie żądają uzupełniania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2011 r.. Skarżący w wykonaniu w/w zarządzenia nadesłali pismo z dnia 28 kwietnia 2011 r., z którego w dalszym ciągu nie wynika w jakim zakresie postanowienie z dnia 7 kwietnia 2011 r. miałoby być uzupełnione. W myśl art. 49 § 2 u.p.p.s.a. jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Uwzględniając powyższe przepisy i okoliczności sprawy, należało zarządzić jak w sentencji.