II SA/Wr 2980/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia WSA Daria Sachanbińska Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Jolanta Hadała po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W dniu 29 grudnia 2000 r. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we W. Oddział w O. wystąpił do Starosty Powiatu [...] o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wody rzeki Odry jazem sektorowym [...] dla potrzeb żeglugi śródlądowej, dołączając "Operat wodnoprawny obiektu Stopień Wodny [...] w km 164,200 rzeki Odry", opracowany w listopadzie 2000 r. przez Pracownię Projektową Budownictwa Wodnego A Projektowanie i Nadzór we W. Decyzją z dnia 25 czerwca 2001 r., nr [...], Starosta Powiatu [...] udzielił Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej we W. Oddział w O. pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód rzeki Odry jazem sektorowym [...], przy czym w wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania Wojewoda [...] decyzję powyższą uchylił decyzją z dnia 13 sierpnia 2001 r., nr [...], przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji w celu wyjaśnienia obowiązku ponoszenia kosztów partycypacji w utrzymaniu rowu A-44 z siedmioma przepustami. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] nr [...], opierając się o przepis art. 20 ust. l, art. 21 ust. 1,2,4, art. 22, art. 25 ust.3, art. 37 ust. l, art. 53 ust. l, art. 77 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz.230 z późniejszymi zmianami) oraz przepisów kompetencyjnych, udzielił wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego na czas określony do dnia 30 grudnia 2020 r., zobowiązując go jednocześnie do obniżenia lub likwidacji piętrzenia wody na jazie na żądanie Wojewódzkiego Komitetu Przeciwpowodziowego w O. oraz uaktualnienia instrukcji eksploatacyjnej stopnia wodnego jazu [...]. Ponadto stronie ustalono następujące obowiązki: 1. Nie przekraczania rzędnych dozwolonego piętrzenia wody, 2. Stosowania piętrzenia maksymalnego tylko w sytuacji konieczności zdjęcia z mielizn względnie przemiałów jednostek pływających, potrzeby napełnienia górnego stanowiska dla wyrównania stanu wody lub konieczności wykonania robót pogłębiarskich, likwidujących przemiały utrudniające uprawianie żeglugi po wezbraniach powodziowych, 3. Utrzymywania w należytym stanie technicznym urządzenia stopnia wodnego jazu [...], 4. Prowadzenie eksploatacji zgodnie z zatwierdzoną instrukcją eksploatacyjną, 5. Ponoszenie odpowiedzialności za szkody powstałe z powodu nienależytej eksploatacji obiektów stopnia wodnego [...]. 6. Partycypowania w kosztach utrzymywania rowu melioracyjnego należącego do Gminnej Spółki Wodnej w D. w następującym rozmiarze: a) Rów A-44 wraz z sześcioma przepustami (utrzymania drożności przepustów Nr 1, 3, 4, 5, 6, 7) na działkach Nr a, b, c, d, e, f, odcinek rowu od ujścia do rzeki Odry do początku granicy działki g. Wysokość partycypacji 50 %. b) Przepust drogowy Nr 2 km 0,317 na rowie A-44 z pokryciem 100 % kosztów utrzymania drożności przez Urząd Gminy [...] c) Utrzymywania stale rowu A-44 na długości działek Nr g i h w sposób umożliwiający swobodny spływ wód z rowu Br-2 należący do rolników indywidualnych. W uzasadnieniu powołano się na operat wodnoprawny oraz ustalenia rozpraw wodnoprawnych w dniu 14 lutego, 13 marca i 4 czerwca 2001 r. oraz dodatkową dokumentację geodezyjną z wypisem z rejestru gruntów, podając, że na rowie melioracyjnym A-44 istnieje siedem przepustów drogowych, będącymi przepustami melioracyjnymi, które umożliwiają rolnikom dojazd do swoich użytków rolnych. Jeden z przepustów w ujściowym odcinku rowu A-44 jest wyposażony dodatkowo w klapę zwrotną umożliwiającą spływ wody z rowu do Odry, a w przypadku wystąpienia podwyższonych stanów wód w rzece Odrze chroniącą jednocześnie użytki rolne przed ich zalaniem. Utrzymywanie rowu melioracyjnego A-44 wraz ze wszystkimi siedmioma przepustami w pełnej sprawności technicznej umożliwia rolnikom użytkowanie gruntów położonych w międzywalu do celów rolniczych. Wymienione przepusty drogowe, a w tym i przepust z klapą zwrotną, stanowią integralną część rowu A-44, razem tworząc urządzenie melioracji szczegółowej służące do regulacji stosunków wodnych na użytkach rolnych, na których zostały zakłócone stosunki wodne przez piętrzenie wody rzeki Odry jazem [...], przy czym koszty utrzymania drożności przepustu Nr 2 będzie pokrywał Urząd Gminy [...], natomiast nałożony na RZGW obowiązek partycypacji w kosztach utrzymania pozostałych sześciu przepustów drogowych w wysokości 50 % dotyczy wyłącznie kosztów utrzymania drożności przewodów przepustów, a nie kosztów ich przebudowy, zmiany konstrukcji lub utrzymania nawierzchni dróg nad przepustami. W odwołaniu Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we W. domagał się zmiany decyzji poprzez skreślenie obowiązku utrzymania drożności przepustów Nr 1, 3, 4, 5, 6 i 7 na rowie A-44, podnosząc, że z art. 22 ustawy prawo wodne nie wynika obowiązek ponoszenia kosztów budowli komunikacyjnych (mostów i przepustów), piętrzenie wody jazem [...] nie ma żadnego ujemnego wpływu na stan techniczny tych budowli komunikacyjnych, a nałożony punkcie III 6a nie został jednoznacznie określony, gdyż pominięty został koszt odbudowy i utrzymania klapy zwrotnej na przepuście Nr 1. Wywodził, że piętrzenie wody rzeki Odry jazem [...] nie jest przyczyną złego stanu technicznego klapy oraz nie ma wpływu na powstałe i ewentualne przyszłe zniszczenia konstrukcji klapy zwrotnej. Przesyłając akta sprawy wraz z odwołaniem do organu odwoławczego, organ pierwszej instancji w piśmie z dnia 3 października 2001 r. wyjaśnił, że udrożnienie przepustu Nr 1 poprzez usprawnienie stalowej klapy zwrotnej jest konieczne, gdyż aktualnie przepust ten nie jest drożny, co uniemożliwia prawidłowe funkcjonowanie całego rowu A-44. Piętrzenie wody jazem [...] ma ujemny wpływ na konstrukcję klapy zwrotnej przepustu, od wielu lat w okresach piętrzenia wody jazem klapa ta jest prawie całkowicie pokryta wodą z cofki rzeki Odry. Stan taki uniemożliwiał i uniemożliwia nadal prowadzenie bieżącej konserwacji i zabezpieczeń antykorozyjnych tej klapy. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgadza się z wyjaśnieniem Starosty, iż wymienione przepusty drogowe, jak i przepust z klapą, stanowią integralną część rowu A-44, będąc urządzeniem melioracji szczegółowej służącej do regulacji stosunków wodnych na użytkach rolnych, na których zostały zakłócone stosunki wodne przez piętrzenie wody rzeki Odry jazem [...]. Przepusty te są wykorzystywane przez rolników również w okresie podniesionego stanu wody w Odrze, kiedy droga wzdłuż rzeki jest nieprzejezdna. Powołując przepis art. 25 ust. 3 ustawy Prawo wodne podał, że uzasadnione jest stanowisko organu pierwszej instancji co do zakresu partycypacji w utrzymaniu drożności przewodów przepustów, dodając, że usprawnienie klapy zwrotnej w przepuście Nr 1 jest warunkiem koniecznym drożności całego rowu A-44, stąd zgadza się z wyjaśnieniem Starosty dotyczącym wpływu piętrzenia jazem [...] na konstrukcję stalową klapy zwrotnej i utrudnienia w prowadzeniu bieżącej konserwacji przy przykryciu tej klapy prawie całkowicie wodą z cofki rzeki Odry. W skardze Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we W. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej utrzymania drożności przepustów Nr 1, 3, 4, 5, 6 i 7, zarzucając naruszenie prawa materialnego, szczególności art. 97 ust. 1 ustawy Prawo wodne oraz art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie całkowicie stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu podniesiono, że sporna klapa zwrotna zainstalowana jest na przepuście drogowym (w ciągu drogi należącej do gminy [...] - działka Nr i) na rowie A-44 należącym do Gminnej Spółki Wodnej [...], stąd do jej utrzymania zobowiązani są Spółka Wodna i Gmina [...], które zaniedbały swoje obowiązki nie utrzymując urządzenia melioracyjnego w należytym stanie technicznym. Wskazano, że gdyby zaskarżona decyzja nie została uchylona, skarżący będzie musiał ponieść znaczne koszty na remont klapy, przy czym wobec faktu, że przepust drogowy aktualnie nie jest drożny, gdyż w czasie powodzi został zasypany gruntem oraz workami z piaskiem, nie można dokonać szacunkowej wyceny remontu klapy zwrotnej przepustu lub wykonania innego typu zamknięcia. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, wywodząc, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: na wstępie odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta nie odpowiada wymogom prawa. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji, dotyczącej pozwolenia wodnoprawnego, były przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. nr 38, poz. 230 ze zm.), obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W świetle art. art. 20 ust. 1 tej ustawy korzystanie z wody polegające na piętrzeniu wody jazem - jako wykraczające poza korzystanie powszechne lub zwykłe - wymagało pozwolenia wodnoprawnego. Uzyskanie takiego pozwolenia stanowiło przedmiot wniosku, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym, natomiast zasadniczym zarzutem wynikającym z treści skargi oraz wcześniejszego odwołania, jest nałożenie dodatkowego obowiązku polegającego na utrzymaniu rowu melioracyjnego A-44 z przepustami, z których pierwszy -, znajdujący się u ujścia rowu do rzeki Odry - jest zaopatrzony w klapę zwrotną. Lektura akt sprawy wskazuje, że nałożony na skarżącego obowiązek partycypacji w kosztach utrzymania przepustów drogowych, ustalonych ostatecznie w liczbie sześciu, organ pierwszej instancji rozumiał wyłącznie jako udział kosztach utrzymania drożności przewodów przepustów, a nie w kosztach ich przebudowy, zmiany konstrukcji lub utrzymania nawierzchni dróg nad przepustami. Natomiast z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego wynika, że organ odwoławczy, precyzując zakres tego obowiązku, rozszerzył go również na remont klapy zwrotnej w przepuście Nr 1, wskazując, że jej usprawnienie jest warunkiem koniecznym drożności całego rowu A-44, zwłaszcza, że prawie całkowite przykrywanie tej klapy cofką rzeki Odry wpływa na jej konstrukcję i utrudnia prowadzenie bieżącej konserwacji. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz utrzymanego tą decyzją w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w kontekście argumentów podniesionych przez skarżącego, należy w pierwszej kolejności podkreślić, że wśród niezbędnych (obowiązkowych) elementów każdej decyzji administracyjnej, wymienionych w art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej K.p.a., jest rozstrzygnięcie, zawarte w sentencji decyzji, określane dawniej mianem osnowy decyzji. Rozstrzygnięcie jest najważniejszym składnikiem decyzji, stanowiąc w zasadzie jej istotę, przesądza bowiem o prawach i obowiązkach adresatów decyzji. Z tego względu rozstrzygnięcie musi tak sformułowane, ażeby możliwe następnie było wykonanie decyzji dobrowolnie lub w drodze egzekucji administracyjnej (por. K.Borkowski (w:) Barbara Adamiak, Krzysztof Borkowski: "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H.Beck, W-wa 1996, str. 482). W związku z powyższym z treści rozstrzygnięcia, szczególnie w decyzjach nakładających obowiązek, musi w sposób jednoznaczny wynikać jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę i jaki jest zakres tego obowiązku. Rozstrzygnięcie powinno być sformułowane precyzyjnie, jasno i wyczerpująco, w sposób nie dopuszczający możliwości różnej interpretacji. Postulatu tego nie spełniały decyzje wydane w toku postępowania, zważywszy zwłaszcza, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, precyzując zakres nałożonego obowiązku, w istocie dokonał jego odmiennej wykładni w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się do prawidłowości nałożonego i kwestionowanego przez skarżącego obowiązku podnieść należy, że organ pierwszej instancji jako podstawę prawną wydanej decyzji wskazał przepisy art. 21 ust. 4 oraz art. 25 ust. 3 ustawy Prawo wodne, nie precyzując jednak przepisu, w oparciu o który nałożył obowiązek partycypowania w utrzymaniu rowu, natomiast organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że obowiązek ten wynika z art. 25 ust. 3 tej ustawy. Powyższe przepisy dopuszczają możliwość nałożenia w pozwoleniu wodnoprawnym dodatkowych obowiązków, niezbędnych ze względu na ochronę interesów ludności, gospodarki narodowej lub środowiska, innych niż obowiązek ustawienia i utrzymywania wodnych urządzeń pomiarowych oraz ilość, stan i skład ścieków (art. 21 ust. 1), a nadto obowiązek zobligowania ubiegającego się o pozwolenie do wykonania i utrzymywania urządzeń zapobiegających szkodom, jeżeli korzystanie z wody lub wykonanie urządzeń wodnych miałoby szkodliwie oddziaływać na interesy ludności i gospodarki narodowej lub na środowisko (art. 25 ust. 3). Tak więc wystarczającą przesłanką nałożenia na zakład obowiązków określonych w art. 25 ust. 3 prawa wodnego w zakresie zapobiegania szkodom jest ustalenie, że zakłócenie stosunków wodnych w nieruchomościach innych osób pozostaje w związku z posiadanym przez ten zakład pozwoleniem wodnoprawnym. W tym miejscu zauważyć należy, że wskazywany przez skarżącego przepis art. 97 ustawy Prawo wodne dotyczy zwykłych urządzeń melioracji wodnych, a nie urządzeń ochronnych, o których mowa w art. 25 ust. 3 tej ustawy, nawet jeśli takim urządzeniem byłby rów melioracyjny. Redakcja powołanych wyżej przepisów wskazuje, iż ustanowiono w nich klauzulę generalną obejmującą wszystkie przypadki potrzeby ochrony interesów ludności, gospodarki narodowej lub środowiska. Pojęcia "interes ludności", "interes gospodarki narodowej" i "interes środowiska" są nieostre i mają szeroki zakres znaczeniowy, stąd powinny być interpretowane w zależności od okoliczności konkretnej sprawy, przy czym przepis art. 21 ust. 4 ustawy Prawo wodne jest wprawdzie skonstruowany na zasadzie uznania administracyjnego, co nie zwalnia jednak organu od obowiązku wykazania, że w sprawie występują przyczyny, o których mowa w tym przepisie oraz szczegółowego uzasadnienia potrzeby zastosowania określonego rozwiązania, poszerzającego zakres dopuszczalnych obowiązków. Natomiast przepis art. 25 ust. 3 ustawy Prawo wodne obliguje organ administracji do nałożenia obowiązku wykonania i utrzymywania urządzeń zapobiegających szkodom, jednak jedynie w razie wykazania związku pomiędzy pozwoleniem wodnoprawnym a możliwością ewentualnego szkodliwego oddziaływania na interesy ludności i gospodarki narodowej lub na środowisko. W celu stwierdzenia potrzeby nałożenia dodatkowych obowiązków, organ zobowiązany jest do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, uzasadniającego wydanie orzeczenia w tym przedmiocie (art. 77 K.p.a.). Możliwe jest tu skorzystanie z operatu wodnoprawnego lub opinii biegłego, nie jest też wykluczone uzyskanie konsensusu strony, popartego jednak konkretnymi ustaleniami faktycznymi. Zgodnie z art. 107 K.p.a. decyzja administracyjna powinna zawierać uzasadnienie (poza przypadkiem, o którym mowa w art. 107 § 4 i 5 K.p.a.), przy czym w doktrynie przyjmuje się, że decyzje podejmowane na zasadzie uznania administracyjnego wymagają z reguły szerszego uzasadnienia niż decyzje podejmowane w warunkach ustawowego skrępowania (zob. J. Borkowski (w:) "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", op. cit., str. 478). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należało zauważyć, że obowiązek utrzymania rowu A-44, jako rowu mającego ujście do Odry, wynikał z dotychczas obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego, udzielonego decyzją Wojewody [...] z dnia czerwca 1978 r., nr [...]. W operacie wodnoprawnym (str. 21 -23), podkreślając powyższy fakt, wskazano, iż aktualnie rów ten przy swoim ujściu jest zasypany i odcięty od koryta Odry na ostatnim przepuście, podobnie jak i jego koniec, przy czym przepust został obustronnie zamknięty workami z piaskiem przez administratora rowu. W razie utrzymania dotychczasowego stanu polegającego na zasypaniu przepustu przy ujściu piętrzenie stopniem [...] nie będzie miało ujemnego wpływu na rów A-44. W operacie podano również wariantowo, że w razie przywrócenia drożności przepustu oddziaływanie występowałoby na długości 1990 m, zaś w razie przywrócenia drożności całego rowu – na długości 2230 m. Opierając się o takie ustalenia operatu organy wskazały na konieczność utrzymania rowu A-44, przyjmując, że rów ten na całej długości znajduje się w strefie oddziaływania jazu [...]. Organy nie odniosły się jednak do aktualnego stanu faktycznego, a w szczególności do stwierdzeń zawartych w operacie wodnoprawnym, sprowadzających się do tego, że zasypanie spornego przepustu przy ujściu rowu A-44 powoduje, iż piętrzenie wody jazem [...] nie ma wpływu na ten rów. Nie wskazano również w jaki sposób, wobec istniejącej sytuacji, piętrzenie wody jazem [...] miałoby szkodliwie oddziaływać na interesy ludności oraz gospodarki narodowej lub na środowisko. Nie wyjaśniono poza tym czy aktualnie występuje potrzeba utrzymywania drożności tego przepustu ze względu na zabezpieczenie okolicznych terenów przed podtapianiem. W tym zakresie rozpatrzenie sprawy nastąpiło zatem z naruszeniem art. 7, art. 77 § l, art. 80 i 107 § 3 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych. Przede wszystkim ustalenie wskazanych wyżej okoliczności wymagałoby dodatkowej opinii albo uzupełnienia operatu wodnoprawnego. Od oceny tej zależeć będzie możliwość nałożenia na skarżącego dodatkowych obowiązków określonych w ustawie Prawo wodne, które w sposób komplementarny winny być określone w pozwoleniu wodnoprawnym. Biorąc pod uwagę, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz doszło przy tym do naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynika sprawy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję pierwszej instancji. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Wobec zmiany stanu prawnego, poprzez uchylenie dotychczas obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.), która weszła wżycie od dnia 1 stycznia 2002 r. i stosownie do zapisu art. 204 ust. 1 tej ustawy będzie miała zastosowanie w niniejszej sprawie – organ administracji powinien rozpatrzyć złożony wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego i wydać decyzję, nakładając ewentualne obowiązki wynikające z konieczności uwzględnienia ochrony zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki (art. 128), a także osób trzecich (art. 133). Rozstrzygnięcie zawarte w punktach 2 i 3 wyroku oparte jest o przepis art. 152 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 55 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271).