II SA/Wr 299/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus, po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.L. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia I. umorzyć postępowanie w sprawie; II. zwrócić skarżącej wpis uiszczony od skargi w kwocie 200 zł /dwieście złotych/. M.L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...]r. Nr [...] nakładające na M.L., H.W., L.W. i A.W. – współwłaścicieli budynku mieszkalnego położonego we W. przy ul. [...] grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5000 zł /pięć tysięcy złotych/. W piśmie doręczonym Sądowi w dniu 19 grudnia 2008r. M.L. oświadczyła, że cofa skargę i wnosi o zwrot kwoty 200 zł, uiszczonej tytułem wpisu od skargi. Wyjaśniła ponadto, że wobec wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. postanowienia Nr [...] z dnia [...]r. o umorzeniu grzywny w celu przymuszenia rozpoznanie skargi nie jest konieczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./ skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednocześnie przepis ten stanowi, że Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dokonując oceny w tym zakresie Sąd stwierdził, że cofnięcie skargi nie może wywołać żadnego ze skutków wskazanych przez ustawodawcę w zastrzeżeniu zawartym w zdaniu drugim powołanego powyżej przepisu, zatem należy je uznać za dopuszczalne. Orzeczenie zawarte w pkt II postanowienia uzasadnione jest treścią art. 232 § 1 w związku z art. 210 § 1 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.