II SA/Wr 299/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2011r. sprawy ze skargi M. i P.G. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanej studni I. uchyla decyzję I i II instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł (słownie: pięćset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania M. i P.G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. z dnia [...]r., Nr [...] nakazującej w/w dokonać rozbiórki samowolnie wybudowanej studni usytuowanej na działce o nr 196/12 w W.W., D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego we W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że organ nadzoru budowlanego wszczął na wniosek G.A., postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej legalności budowy studni wykonanej przez M. i P.G., na terenie nieruchomości o nr ew. gr. 196/12 w W.W.. W dniu 14 maja 2010 r. odbyły się oględziny, podczas których stwierdzono, że na terenie przedmiotowej nieruchomości, wykonana została studnia wiercona, w odległości ok. 2,5 m od ogrodzenia z sąsiednią nieruchomością. Ustalono, że inwestorami są M. i P.G., którzy wyjaśnili, że przedmiotowa studnia została wykonana w grudniu 2009 r., a przed jej wykonaniem nie uzyskali stosownego pozwolenia na budowę od właściwego organu. W dniu 13 września 2010 r. przeprowadzono dodatkowe oględziny na terenie w/w nieruchomości, podczas których dokonano pomiarów pod kątem zachowania odległości, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stwierdzono, że odległości przedmiotowej studni wynoszą: do budynku inwentarskiego znajdującego się powyżej tej studni - 30,4 m; do wybiegu dla koni znajdującego się za tym budynkiem - 43,14 m; do budynku inwentarskiego znajdującego się poniżej tej studni - 38 57 m-do wybiegu dla koni znajdującego się za tym budynkiem -83,99 m. W tak kształtującym się stanie faktycznym PINB w D. decyzją [...] z dnia [...] r. nakazał M. i P.G. dokonać rozbiórki samowolnie wybudowanej studni usytuowanej na działce o nr 196/12 w W.W.. Od powyższej decyzji organu I instancji odwołanie wniosła M.G. i P.G.. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że po wnikliwym zbadaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawa Prawo budowlane przewiduje dwie procedury związane z samowolnym wykonaniem studni określone w art. 48 i 51 ustawy. Zastosowanie właściwej procedury uzależnione jest od ustaleń faktycznych. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 10 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na wykonaniu ujęć wód śródlądowych powierzchniowych o wydajności poniżej 50 m3/h oraz obudowy ujęć wód podziemnych. Powyższe roboty budowlane wymagają zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Natomiast budowa każdej innej studni wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego organ nadzoru budowlanego stwierdzając, iż samowolnie wykonana studnia posiada wydajność poniżej 50 m3/h winien zastosować art. 51 Prawa budowlanego, natomiast w sytuacji gdy wydajność studni przekracza 50 m3/h zastosowanie ma procedura określona w art. 48 Prawa budowlanego. Organ wydaje decyzję w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazującą rozbiórkę obiektu bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, która kończy postępowanie, tylko w razie stwierdzenia braku możliwości doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje, w ocenie organu odwoławczego, iż stwierdzony stan faktyczny odpowiada dyspozycji przepisu zastosowanego przez organ I instancji - art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, niemniej jednak podkreślił, że twierdzenie organu I instancji, iż budowa przedmiotowej studni stanowi przebudowę budynku mieszkalnego jest nieuzasadnione i chybione, bowiem jest oczywiste że mamy do czynienia z nowym obiektem, a więc nie ma mowy o przebudowie. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, a w szczególności protokół z przeprowadzonego odwiertu z dnia 9.12.2009 r. dołączony do odwołania, pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że przedmiotowa studnia wymagała zgłoszenia właściwemu organowi, bowiem jej wydajność nie przekracza 50 m3/h, wynosi jedynie 800 l/godz. Powyższe potwierdza prawidłowość zastosowanej przez organ nadzoru budowlanego procedury określonej w art. 51 Prawa budowlanego. Z uwagi na fakt, iż w toku postępowania ustalono, że inwestorzy – M. i P.G. wykonali roboty budowlane związane z budową studni wierconej, umiejscowionej w następujących odległościach: ok. 2,5 m od ogrodzenia z sąsiednią nieruchomością, do budynku inwentarskiego znajdującego się powyżej tej studni - 30,4 m; do wybiegu dla koni znajdującego się za tym budynkiem - 43,14 m; 1 do budynku inwentarskiego znajdującego się poniżej tej studni - 38,57 m; do wybiegu dla koni znajdującego się za tym budynkiem - 83,99 m, zasadnym było w ocenie organu odwoławczego - wydanie decyzji w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, bowiem naruszono przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690). Organ wskazał, że zgodnie bowiem § 31 ust. 1 ww. rozporządzenia odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej: 1. do granicy działki - 5 m, 2. do osi rowu przydrożnego - 7,5 m, 3. do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń -15 m, 4. do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód - 30 m, 5. do nieutwardzonych wybiegów dla zwierząt hodowlanych, najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji lokalnej bez urządzeń biologicznego oczyszczania ścieków oraz do granicy pola filtracyjnego - 70 m. Przenosząc powyższe na grunt omawianej sprawy organ stwierdził, iż odległość, o której mowa w ust. 1 pkt 1 ww. przepisu nie została zachowana, bowiem przedmiotowa studnia znajduje się w odległości ok. 2,5 m od ogrodzenia z sąsiednią nieruchomością Ponadto zauważył, iż jakkolwiek ustawodawca w ust. 2 dopuszcza sytuowanie studni w odległości mniejszej niż 5 m od granicy działki, a także studni wspólnej na granicy dwóch działek, jednakże warunkiem zachowania na obydwu działkach odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 2-5. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie przepis ten nie może być zastosowany, bowiem odległość od studni do wybiegu dla koni znajdującego się za budynkiem inwentarskim powyżej tej studni wynosi jedynie 43,14 m, natomiast pkt 5 omawianego przepisu określa odległość 70 m. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego prawem, a zatem brak możliwości do zalegalizowania przedmiotowej studni. Odnosząc się do argumentów odwołania, organ stwierdził, że omyłkowe wskazanie we wstępie decyzji organu I instancji art. 123 k.p.a. stanowi jedynie błąd formalny, który nie rzutuje na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. również nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy korespondencja z zawiadomieniem z dnia 24 września 2010 r. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów zostało skarżącym doręczone, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru. Skarżący mieli możliwość zapoznania się z aktami sprawy jak również wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Natomiast zarzut skarżących dotyczący błędnej kwalifikacji przedmiotu - zaliczenie studni do urządzeń budowlanych – organ odwoławczy uznał za zasadny, lecz nie mający wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie, bowiem zastosowano prawidłową procedurę i słusznie nakazano rozbiórkę studni, z uwagi na naruszenie warunków techniczno-budowlanych, wskazując przy tym, iż przedmiotowa studnia jest obiektem budowlanym wykonanym w grudniu 2009 roku, czyli obiektem nowowybudowanym, nie będącym w chwili budowania budynku mieszkalnego jego integralną częścią. W skardze na powyższą decyzję M.G. i P.G. wnieśli o jej uchylenie jako naruszającej prawo oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazali, że są sześcioosobową rodziną mieszkającą kilka kilometrów od najbliższych zabudowań, gdy zaś Agencja Nieruchomości Rolnej, odsprzedała część zabudowań G.A. wraz z terenem na którym jest studnia - jedyne ujęcie wody w całej okolicy, nie biorąc pod uwagę, że pozbawi to skarżących ujęcia wodnego. Skarżący podnieśli, że w/w G.A. postawiła warunki do korzystania przez nich z ujęcia wody, a które nie były możliwe do zrealizowania (pismo z dnia 17 sierpnia 2009r., 9 września 2009r., 8 października 2009r., 26 listopada 2009r.). Zdaniem skarżących - pism tych wynika, że sąsiadka, dążyła do wyeliminowania ich z możliwości korzystania z ujęcia wody. Wyjaśnili, że rozmowy z Burmistrzem Miasta i Gminy N. nie przyniosły dla skarżących pozytywnego rezultatu, bo wykonanie wodociągowania jest dużym obciążeniem finansowym Gminy jako że najbliższe ujęcie w wiosce jest oddalone od mieszkania skarżących o 2 kilometry. Skarżący w związku z tym zostali zmuszeni do wykopania odwiertu wody w określonym miejscu, bo według wskazań kilku różdżkarzy woda znajdowała się tylko w tym miejscu i to po przewierceniu skały. Nadmienili, że na odwiert pożyczyli pieniądze z banku, które do tej pory spłacają. Nadto wskazali, że studnia którą posiada sąsiadka znajduje się jeszcze bliżej stajni w której trzymane są trzy konie, a co jest jednym z zarzutów stawianym skarżącym co do lokalizacji ich studni. W dalszej części skargi, podkreśli, że zważywszy na sprawę bezpieczeństwa przeciwpożarowego, dostęp do wody jest skarżącym niezbędny, gdy zaś sąsiadka nie zamieszkuje na terenie, który zakupiła, a studnia którą posiada została przez nią zamknięta. Podnieśli, że są prostymi ludźmi i to co powyżej napisali może nie odzwierciedla żalu i prawnego uzasadnienia. Zwracają się do Sądu by swoim wyrokiem nie pozbawił ich dostępu do wody. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego we W. z dnia [...]r., Nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...]r., Nr [...] - naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co powoduje że decyzje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego. Naruszenie prawa w niniejszej sprawie polega przede wszystkim na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy /art. 7 k.p.a./, spowodowanym niedopełnieniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego /art. 75 § 1, art. 77 § 1, i art. 80 oraz art. 89 § 2 k.p.a./. Niesporne jest w rozpatrywanej sprawie, że podstawę materialno-prawną decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. z dnia [...]r., Nr [...], stanowił przepis art.51 ust.1 pkt.1 w związku z art.51 ust.7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz.1623 ze zm./. Stosownie do tegoż przepisu, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Istotny jest jednak przy tym również przepis art.51 ust.1 pkt.2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, a która to decyzja organu jest alternatywą do decyzji organu określonej w cyt. wyżej art.51 ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego. Podkreślić należy, że w orzecznictwie przyjęte zostało, iż decyzja mająca swe oparcie w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) nakazująca rozbiórkę czy też nakładająca obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem (pkt 2) ma charakter uznaniowy /por. wyrok NSA z dnia 25.10.2001r., sygn.akt SA/Rz 261/00, Palestra 2002/7-8/207/. Przytoczyć w tym miejscu również należy poglądy prezentowane w doktrynie, że w oparciu o cyt. wyżej art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, rozbiórkę można orzec tylko wówczas, jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okaże się, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa (por. Prawo budowlane. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2006, s. 538-539). Oznacza to zatem, że organ wydając w oparciu o cyt. wyżej przepis art.51 ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu lub jego części, winien w sposób bezwzględny wykazać, poprzez zgromadzony materiał dowodowy, iż ustalony stan faktyczny uniemożliwiał prowadzenie postępowania z zastosowaniem przepisu art.51 ust.1 pkt.2 Prawa budowlanego. Lektura akt niniejszej sprawy pozwala zaś na stwierdzenie tak jak to już wyżej Sad zauważył, że orzekające w sprawie organy nie ustaliły pełnego stanu faktycznego, naruszając tym samym nie tylko w/w przepis art.7, 75 § 1, 77 § 1 k.p.a., lecz także przepis art.107 § 3 k.p.a. I tak organy przyjęły, że lokalizacja przedmiotowej studni nie odpowiada wymogom określonym w § 31 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / Dz.U.Nr 75, poz..690 ze zm./, z tej to przyczyny, iż po pierwsze odległość studni od granicy działki wynosi około 2,5 m, a po drugie odległość studni do wybiegu dla koni wynosi 43,14 m. Niesporne jest w sprawie, że zgodnie z w/w § 31 ust.1 rozporządzenia - odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej: 1) do granicy działki - 5 m, 2) do osi rowu przydrożnego - 7,5 m, 3) do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń - 15 m, 4) do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód - 30 m, 5) do nieutwardzonych wybiegów dla zwierząt hodowlanych, najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji lokalnej bez urządzeń biologicznego oczyszczania ścieków oraz do granicy pola filtracyjnego - 70 m. W świetle powyższej regulacji, zgodzić się należy z organami, że dopuszcza się usytuowanie jak i legalizację studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi - o ile dochowane są określone tym przepisem odległości. Niemniej jednak, jak trafnie zwróciły uwagę organy, w ustępie 2 § 31 w/w rozporządzenia - dopuszcza się sytuowanie studni w odległości mniejszej niż 5 m od granicy działki, a także studni wspólnej na granicy dwóch działek, pod warunkiem zachowania na obydwu działkach odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 2-5 § 31 rozporządzenia. Tak jak to już wyżej Sąd wskazał, organy przyjęły, że w niniejszej sprawie nie jest spełniony wymóg odległości, o której jest mowa w cyt. wyżej § 31 ust.1 pkt.5 rozporządzenia, gdyż jak stwierdzono w wydanych decyzjach - odległość od studni do nieutwardzonego wybiegu dla koni wynosi 43,14 m, a nie 70 m. Umknęło jednak uwadze obu orzekającym w niniejszej sprawie organom, że w omawianym przepisie § 31 ust.1 pkt.5 rozporządzenia mowa jest o wybiegu dla zwierząt hodowlanych. W okolicznościach niniejszej sprawy, oparcie się organów jedynie na dokonanych podczas oględzin pomiarach odległości, bez ustalenia, a tym samym wykazania, iż wybieg dla koni w ustalonej odległość 43,14 m od przedmiotowej studni jest istotnie wybiegiem, a po drugie wybiegiem dla zwierząt hodowlanych / § 31 ust.1 pkt.5 rozporządzenia/, pozwala na stwierdzenie, że sprawa nie została w sposób należyty wyjaśniona. Odwołać się w tym miejscu należy do definicji sformułowania "wybieg" zawartego w Słowniku Języka Polskiego pod red.prof.dr Mieczyslawa Szymczaka /PWN W-wa 1981, T.II, str.781/, zgodnie z którą jest to: "ogrodzony teren, zwykle przylegający do budynku inwentarskiego, na którym zwierzęta mogą swobodnie poruszać się na wolnym powietrzu". Również w Nowym Słowniku Języka Polskiego, str.1155 / Wyd.Naukowe PWN SA W-wa 2002 str.781/, pod sformułowaniem "wybieg" rozumie się ogrodzoną przestrzeń wydzieloną dla zwierząt, aby umożliwić im swobodne przemieszczanie się. Istotnym uchybieniem organów było także nie wskazanie na jakim dowodzie oparły swe stwierdzenie, że konie przebywające na posesji graniczącej z nieruchomością skarżących na której jest usytuowana sporna studnia są zwierzętami hodowlanymi, o których to zaś stanowi cyt. wyżej przepis § 31 ust.1 pkt.5 rozporządzenia. Zgodnie zaś z definicją zawartą w art.2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich /Dz. U. Nr 133, poz. 921 ze zm./, koń to zwierzę gospodarskie /pkt.1/, natomiast zwierzę hodowlane, to zwierzę gospodarskie, które spełnia jeden z następujących warunków: a) zostało wpisane, zarejestrowane lub kwalifikuje się do wpisu lub rejestracji w księdze hodowlanej lub rejestrze, b) jego rodzice i dziadkowie zostali wpisani do księgi hodowlanej lub zarejestrowani w tej księdze lub rejestrze tej samej rasy lub ras, lub linii hodowlanej, c) jego wykorzystanie jest przewidziane w programie hodowlanym prowadzonym dla danej księgi hodowlanej lub rejestru /pkt.11/. Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie ugruntował się pogląd, iż gdy nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy, a co ma miejsce w niniejszej sprawie, to nie można ocenić czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W takim przypadku brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a rozstrzygnięcie dokonane mimo to przez organ administracji jest w konsekwencji wadliwe /por. wyrok NSA z 6 listopada 1984r., sygn. akt I S.A. 508/84, ONSA 2/84, poz.100/. Sąd nie podziela tym samym stanowiska organów obu instancji, że w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki orzeczenia nakazu rozbiórki przedmiotowej studni w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Konkludując, stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tej przyczyny, wskazane przez Sąd uchybienia wymagają dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego, a następnie uzasadnienia decyzji w sposób przewidziany w art. 107 § 3 k.p.a. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych wyżej wywodów Sądu, przy czym podkreślić należy, że organ I instancji rozpoznając ponownie sprawę, winien wziąć również pod uwagę przepis art. 86 k.p.a., zgodnie z którym, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę, a także przepis art.89 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Powyższa regulacja oznacza, że o przeprowadzeniu rozprawy nie decyduje uznanie organu, lecz wystąpienie jednej z przesłanek wymienionych w cyt. wyżej art.89 § 2 k.p.a. - zobowiązuje organ do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w formie rozprawy. I tak potrzeba uzgodnienia interesów stron jak i potrzeba wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych, albo w drodze oględzin - uzasadnia obowiązek przeprowadzenia rozprawy (por. B.Adamiak i J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - Wyd. C.H. BECK, W-wa 2006, str.434). Wobec powyższego stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt. I sentencji. Orzeczenie w pkt. II uzasadnione jest natomiast brzmieniem art. 152 powyższej ustawy. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepis art.200 p.p.s.a. H.B.28.10.2011r.