II SA/Wr 3/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 26 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy napowietrznej linii energetycznej oddala skargę. Decyzją z dnia 30 sierpnia 2010 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budowy napowietrznej linii energetycznej w okolicy ul. A. [...] we W. ze względu na jego bezprzedmiotowość. W motywach uzasadnienia rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że linia napowietrzna na dwóch słupach żelbetowych, której dotyczy postępowanie, wykonana została jako odgałęzienie od istniejącej linii napowietrznej przebiegającej wzdłuż ul. A.. Wykonanie jej nastąpiło zgodnie z technicznymi warunkami przyłączenia [...] z dnia 19 sierpnia 1969 r., [...] z dnia 1 listopada 1969 r. i [...] z dnia 7 lutego 1970 r. Wymienione warunki przyłączenia nie precyzowały dokładnego miejsca usytuowania słupów energetycznych. Usytuowanie to zostało wskazane przez inwestorów linii napowietrznej, tj. inwestorów budynków mieszkalnych przy ul. A. [...],[...] i [...] na planach zagospodarowania działek poszczególnych inwestorów. Inwestorzy ci (wykonujący wspólnie linię napowietrzną) zmienili usytuowanie drugiego słupa energetycznego zwiększając światło przejazdu sięgacza ul. A. będącego dojazdem do posesji przy ul A. [...],[...] i [...]. W takim stanie faktycznym linia napowietrzna została odebrana protokołem kontroli technicznej z dnia 18 grudnia 1970 r. Budynki przy ul. A. [...], [...] i [...] uzyskały decyzje o pozwoleniu na użytkowanie ( ul. A. [...] w dniu 22 stycznia 1971 r. ul. A. [...] w dniu 15 lipca 1971 r. i ul. A. [...] w dniu 15 lutego 1973 r.), co oznacza że budynki te zostały odebrane wraz z instalacją elektryczną i były w dniu odbioru prawidłowo przyłączone do prawidłowo wykonanej napowietrznej sieci elektrycznej. Wobec tego organ stwierdził, że napowietrzna linia energetyczna została wzniesiona legalnie, zgodnie z technicznymi warunkami i przepisami. Jednocześnie organ nadzoru budowlanego ustosunkowując się do zarzutów E. S. zaznaczył, że sprawa stanu technicznego słupów napowietrznej linii energetycznej objęta jest osobnym postępowaniem prowadzonym przez ten sam organ. Natomiast uwagi skarżącego odnośnie utrudnień wjazdu na jego posesję spowodowanych słupem energetycznym, nie znajduje oparcia w materiale dowodowym. Na "Planie zagospodarowania działki budynku jednorodzinnego parterowego ul. A. [...]" we W. brak jest wskazania wjazdu na posesję w miejscu obecnego usytuowania słupa. Natomiast wskazany jest wjazd, który nie koliduje ze słupem zasilania energetycznego. Od powyższej decyzji E. S. wniósł odwołanie, w którym podnosi, że uszkodzony słup energetyczny usytuowany przy jego posesji winien być wymieniony, a tymczasem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego "utrudnia zakończenie sprawy" związanej z wymianą słupa przez A. w uzgodnieniu ze skarżącym. Decyzja ta blokuje dalsze działania, nie rozwiązuje zagrożenia dla życia , zdrowia i mienia mieszkańców. Dlatego też zwraca się do organu II instancji o uchylenie decyzji z dnia 10 sierpnia 2010 r. nr [...]. Zdaniem odwołującego, "postępowanie administracyjne powinno być umorzone ale uzasadnienie zgodnie z postępowaniem dowodowym powinno wskazywać lokalizację słupa zgodną z pierwotnym projektem, czyli na posesji przy ul. A. [...]." D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 26 października 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszym postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, przedmiotem była tylko kwestia budowy napowietrznej linii energetycznej w okolicy ul. A. [...] we W.. Dlatego też tylko w tym zakresie, a więc jedynie w kwestii wskazanej w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, organ obowiązany był do wypowiedzenia się w badanej sprawie. Organ odwoławczy stwierdził, że na planach zagospodarowania działek poszczególnych inwestorów przy ul. A. [...], [...],[...] zaznaczone jest usytuowanie słupów energetycznych. Inwestorzy ci zmienili usytuowanie drugiego słupa energetycznego zwiększając światło przejazdu sięgacza ul. A. będącego dojazdem do ww. posesji. W zasobach archiwalnych A. jak również Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. nie znajdują się dokumenty takie jak pozwolenie na budowę omawianej linii napowietrznej, lecz dokumenty potwierdzające wyjaśnienia A. świadczące o tym, iż realizacja linii napowietrznej dokonana została w trakcie budowy budynków przy ul. A. [...], [...] i [...]. Linia ta odebrana została protokołem kontroli technicznej z dnia 8 grudnia 1970 r. Budynki jednorodzinne przy ul. A. [...], [...] i [...] uzyskały decyzje o pozwoleniu na użytkowanie odpowiednio w dniach 22 stycznia 1971 r., 15 lipca 1971 r., i 15 lutego 1973 r., co implikuje stwierdzenie, że budynki zostały odebrane wraz z instalacją elektryczną i były w dniu odbioru prawidłowo przyłączone do prawidłowo wykonanej sieci elektrycznej. Tego faktu nie kwestionował także E.S., użytkując tę linię przez 40 lat. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. uznał więc, podobnie jak organ I instancji, że napowietrzna linia energetyczna wykonana została legalnie zgodnie z technicznymi warunkami i przepisami. W tej sytuacji w przypadku uznania przez organ nadzoru budowlanego, że nie ma konieczności wydawania w sprawie decyzji merytorycznej, ponieważ wszystkie czynności, które ewentualnie można nakazać zostały wykonane, bądź nie ma potrzeby ich wykonania, ze względu na brak wątpliwości, co do poprawności wykonanych prac pod względem techniczno-budowlanym, to powinien organ wydać decyzję o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a., co słusznie według organu odwoławczego uczynił organ I instancji. Organ uznał również za bezzasadne żądanie E. S. wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji umarzającej postępowanie z jednoczesnym wskazaniem konieczności przesunięcia przedmiotowego słupa. W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego obowiązany jest jedynie do zbadania legalności i prawidłowości wykonanych w latach 70—tych ubiegłego stulecia prac części linii napowietrznej przy ul. A. [...] we W.. Zatem zaskarżone rozstrzygnięcie nie ma wpływu na przyszłe planowane przez skarżącego w uzgodnieniu z A. zamierzenie przeniesienia spornego słupa. Skarżący w istocie żądają rozbiórki przyłącza energetycznego i posadowienia na innej działce, co jest równoznaczne z nowym przyszłym zamierzeniem inwestycyjnym, leżącym w gestii inwestora, którego organy nadzoru budowlanego nie mogą przymusić do wykonania tejże nowej inwestycji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu na powyższą decyzję E.S. wniósł o jej uchylenie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji, że wydana została o nieprawdziwe dane, nie znajdujące oparcia w dowodach w postaci dokumentów, jak również w nieprawdziwych ustaleniach poczynionych w czasie wizji lokalnej. Skarżący kwestionuje wyjaśnienia A. jakoby przedmiotową linię napowietrzną wykonywali inwestorzy budynków przy ul. A. [...], [...], i [...] oraz, że uzgodnili pomiędzy sobą przeniesienia spornego słupa w obecne miejsce. Skarżący zaprzecza tym twierdzeniom A., gdyż nie uczestniczył w tych uzgodnieniach, a żaden z inwestorów nie posiadał uprawnień do wykonywania takich robót. W chwili wykonywania robót skarżący nie posiadał jeszcze tytułu prawnego do działki budowlanej, gdyż otrzymał ją dopiero w 1970 roku. Skarżący okazał projekt przebiegu linii energetycznej uzyskanej z Archiwum w dniu 22.03.2010 r., a który to projekt jest częścią projektu lewej strony dojazdu i budynku nr [...]. Z projektu tego wynika gdzie ma być posadowiony drugi słup. Potwierdza to również drugi okazany przez skarżącego w czasie wizji projekt uwidaczniający również budynek nr [...], posadowienie drugiego słupa oraz przebieg linii napowietrznej. Poza tym skarżący nie domagał się przeniesienia spornego słupa na inną działkę. W czasie wizji lokalnej skarżący doszedł do porozumienia z A., wyrażając zgodę by słup ten został posadowiony na działce skarżącego i to bez żadnych opłat. Dlatego też skarżący wycofał skargę na A.. Obecnie zaś, wobec podjętych przez organy nadzoru budowlanego decyzji, A. odmawia wymiany spornego słupa z równoczesną zmianą jego posadowienia. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, jednocześnie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zgodnie z art. 83 i 84 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) do zadań organów nadzoru budowlanego należy miedzy innymi kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego obejmująca kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami Prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że organy nadzoru budowlanego w przypadku stwierdzenia, że roboty budowlane, które zostały wykonane i nastąpił ich odbiór oraz zostały przez właściwe organy wydane decyzje o pozwoleniu na użytkowanie – nie mają prawa ingerować i zobowiązane są w tej sytuacji do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne wszczęte zostało przez organ nadzoru budowlanego na skutek zgłoszenia przez E. S. wniosku o zbadanie legalności wykonania w latach 70-tych ubiegłego stulecia energetycznej linii napowietrznej, w tym posadowienia dwóch betonowych słupów, jako odgałęzienia od ul. A. do trzech budynków jednorodzinnych o nr [...], [...] i [...]. Z dokonanych przez organy nadzoru budowlanego ustaleń wynika, że inwestycja polegająca na wykonaniu linii napowietrznej zasilającej została zrealizowana przez właścicieli budynków mieszkalnych przy ul. A. [...], [...] i [...] w oparciu o warunki przyłączenia wydane w latach 1969-1970 dla wymienionych budynków mieszkalnych, w ramach realizowanych przez inwestorów na podstawie pozwoleń na budowę wymienionych budynków mieszkalnych. Z wydanych przez Zakład Energetyczny we W. warunków przyłączenia dla realizacji poszczególnych budynków wynika, że napowietrzną linię zasilającą - od linii Al 4x 35 mm2 przebiegającej wzdłuż ul. A. w kierunku projektowanych budynków - odbiorcy/inwestorzy/ wykonają własnym kosztem i staraniem, na słupach przelotowych żelbetowych. Ponadto w warunkach tych zobowiązano inwestorów aby do sprawdzenia technicznego przedłożyli dokumenty przekazania przyłącza do eksploatacji i na majątek trwały Zakładów Energetycznych. Na podstawie wskazanych warunków przyłączenia wydane zostały pozwolenia na budowę, a następnie wykonano inwestycje i uzyskano stosowne pozwolenia na użytkowanie poszczególnych obiektów budowlanych. Z wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie wynika, że usytuowanie obu słupów w uliczce dojazdowej do wymienionych wyżej trzech posesji nie uległo zmianie od chwili oddania owych budynków do użytkowania w latach 1971-1973. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego prawidłowo postąpiły uznając, iż brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego, skoro - jak wynika z powyższego - przebieg linii napowietrznej poprowadzonej na spornych słupach nie uległ zmianie od chwili wykonania linii, przyłączenia do niej poszczególnych budynków mieszkalnych i wydaniu decyzji o pozwoleniu na ich użytkowanie jako prawidłowo zrealizowanych z wszelkimi przyłączami. W tej sytuacji organy nadzoru budowlanego nie mogą analizować sprawy pod kątem legalności wykonanych prac, skoro już raz właściwe organy wypowiedziały się w sprawie uznając, że roboty budowlane wykonane zostały zgodnie z projektem budowlanym i warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę oraz obowiązującymi przepisami, wydając w tym zakresie stosowne decyzje o pozwoleniu na użytkowanie (z dnia 21 stycznia 1971 r., z dnia 15 lipca 1971 r. i z dnia 15 lutego 1973 r.). Decyzje te nadal funkcjonują w obrocie prawnym. W niniejszej sprawie słusznie również zauważył organ nadzoru, że na planie zagospodarowania działki skarżącego, brak jest zaznaczonego wjazdu na jego posesję w miejscu usytuowania spornego słupa energetycznego, natomiast wskazany jest wjazd na posesję, który nie koliduje ze słupem zasilania energetycznego. Z powyższego wynika, że gdyby skarżący wykonał wjazd na swoją posesję w sposób określony w planie zagospodarowania jego działki, to problem usytuowania słupa nie istniałby. Kwestia zaś jego stanu technicznego jest sprawą odrębną, prowadzoną w ramach innego postępowania administracyjnego przez organ nadzoru budowlanego. Zatem rozważania na temat wymiany zniszczonego słupa na nowy nie należą do przedmiotu badanej sprawy. W tych okolicznościach twierdzenia skarżącego, że nie wyrażał osobiście zgody na zmianę lokalizacji słupa nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż przed blisko 40 laty jako współinwestor linii napowietrznej zaakceptował sytuację takiego a nie innego posadowienia słupa i przyłączenia do tak wykonanej linii budynku mieszkalnego, co zostało potwierdzone dopuszczeniem obiektu do użytkowania jako wykonanego zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami. Podkreślić należy, że sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie pozytywne lub negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. W sytuacji kiedy postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe czyli organ stwierdził brak podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, prawidłowa jest decyzja o umorzeniu postępowania wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W związku z powyższym, nie dopatrując się naruszenia prawa , Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.