II SA/Wr 30/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Kinga Jezierska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2016r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie bazy magazynowo-składowej płodów rolnych oraz owoców oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] (sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent W. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 33 ust. 4, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2001 r. poz. 1592 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. Spółce z o.o. z siedzibą we W. przy ul. [...] pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie bazy magazynowo-składowej płodów rolnych oraz owoców wraz z niezbędnymi elementami i urządzeniami infrastruktury technicznej - w zakresie: 1) rozbudowa istniejącego uzbrojenia technicznego terenu i podłączenie projektowanego uzbrojenia do istniejących instalacji technicznych, 2) utwardzenie terenu - plac postojowy i manewrowy, wewnętrzne ciągi komunikacyjne, 3) demontaż części ogrodzenia dla połączenia z istniejącą bazą, 4) ogrodzenie całości terenu rozbudowy bazy magazynowo-składowej, przy ulicy [...] we W.(działki o numerze [...], [...], cz. [...] AM-[...] obręb [...]), kategoria obiektu XXII-place składowe, parkingi. Z uzasadnienia decyzji wynika, że postępowanie w tej sprawie wszczęte zostało wnioskiem skierowanym przez A. Spółkę z o.o. do Prezydenta W. (działającego jako starosta) w dniu 3 września 2014 r. (uzupełnionym pismami z dnia 9 października 2014 r. i z dnia 6 marca 2015 r.) o pozwolenie na rozbudowę bazy magazynowo-składowej płodów rolnych oraz owoców wraz z niezbędnymi elementami i urządzeniami infrastruktury technicznej przy ul. [...] we W. (dz. nr [...], [...] i część działki nr [...], AM-[...], obręb [...]). Wniosek został uwzględniony decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. Spółce z o.o. pozwolenia na realizację opisywanej powyżej inwestycji. Od tej decyzji wniosła odwołanie J. K. zarzucając naruszenie przez organ zasady czynnego udziału stron oraz wykorzystanie w postępowaniu nieaktualnej mapy do celów projektowych i dodatkowo wskazując na podwyższenie – w jej opinii – przez Spółkę A. terenu działek nr [...] i [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta W. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując w uzasadnieniu konkretne okoliczności, które ten organ powinien uwzględnić i wyjaśnić w toku ponownie prowadzonych czynności w sprawie. Do tych zaleceń zastosował się Prezydent W. orzekając ponownie w sprawie decyzją wskazaną we wstępie, a podjęte w tym zakresie czynności zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu. Ponadto organ pierwszej instancji w dalszej części uzasadnienia przedstawił regulacje prawne, mające zastosowanie w sprawie i wyjaśnił, że inwestor spełnił wszystkie warunki wymagane ustawą – Prawo budowlane dla udzielenia pozwolenia na budowę, a w takiej sytuacji właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym stanowi przepis art. 35 ust. 4 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane. Decyzja powyżej opisana została w toku instancyjnym zaskarżona przez J. K., która w odwołaniu zakwestionowała zasadność i prawidłowość udzielonego tą decyzją pozwolenia na budowę, zarzucając ponownie nieaktualność mapy do celów projektowych oraz podniesienie terenu inwestycji o ok. 60 cm w związku z nawiezieniem tłucznia i gruzu. Pismem z dnia 18 czerwca 2015 r., J. K., reprezentowana przez pełnomocnika, podniosła, że w toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji naruszył liczne przepisy procesowe i materialne, w szczególności nie wezwał pełnomocnika do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa, błędnie ustalił obszar oddziaływania obiektu, nie uwzględnił wskazań zawartych w decyzji Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...]. Do pisma dołączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię mapy do celów opiniodawczych z dnia 25 maja 2015 r. (data przyjęcia do zasobu - 8 czerwca 2015 r.). Pismem z dnia 30 lipca 2015 r. spółka A. sp. z o.o. odniosła się do złożonego odwołania. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy opisał przebieg postępowania w sprawie, w tym podjęte w jego toku przez organy właściwe instancyjnie czynności orzecznicze, a odnosząc się do przedmiotowego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W myśl art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 tej ustawy, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane). Zgodnie natomiast z art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1), złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane (pkt 1a) oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Planowane przez spółkę A. sp. z o.o. zamierzenie ma polegać na "rozbudowie bazy magazynowo-składowej płodów rolnych oraz owoców wraz z niezbędnymi elementami i urządzeniami infrastruktury technicznej" przy ul. [...] we W. (dz. nr [...], [...] i cz. dz. nr [...], AM-[...], obręb [...]). W ramach zamierzenia przewidziano: rozbudowę istniejącego uzbrojenia technicznego terenu (w tym wykonanie zbiornika ziemnego chłonno-odparowującego i przepompowni wód opadowych i roztopowych) i podłączenie projektowanego uzbrojenia do istniejącej instalacji, utwardzenie terenu (plac postojowy i manewrowy, wewnętrzne ciągi komunikacyjne), demontaż części ogrodzenia i połączenie z istniejącą bazą, ogrodzenie terenu bazy magazynowo-składowej. Do wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowego zamierzenia dołączono ostateczną decyzję Prezydenta W. z dnia [...], którą ustalono na rzecz spółki A. sp. z o.o. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę bazy magazynowo-składowej płodów rolnych oraz owoców wraz z niezbędnymi elementami i urządzeniami infrastruktury technicznej (dz. nr [...], [...], cz. dz. nr [...] i [...], AM-[...], oraz dz. nr [...], AM-[...], obręb [...]). W stosunku do terenu wskazanego w przedmiotowej decyzji, inwestor ograniczył zakres inwestycji - realizuje zamierzenie na dz. nr [...], [...] i cz. dz. nr [...]. Wskazane w powołanej decyzji warunki zabudowy, zwłaszcza jeśli chodzi o program inwestycji, ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy (zabudowa usługowa), a także odprowadzenia wód opadowych i roztopowych, w przedmiotowym projekcie zostały zachowane. Ponadto, zgodnie z pkt 2 lit. d decyzji o warunkach zabudowy, zapewniono obsługę komunikacyjną inwestycji od strony ul. O. (dz. nr [...], AM-[...], obręb [...] - droga wojewódzka, poprzez sieć istniejących dróg wewnętrznych (o szerokości od 7,5 m do 10,5 m) terenu bazy magazynowo-składowej spółki A. sp. z o.o. Jak również zapewniono 180 miejsc postojowych na dz. nr [...] i [...], przy powierzchni użytkowej rozbudowanej części bazy magazynowo-składowej wynoszącej 12000 m2. Ponadto Wojewoda D. wskazał w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462, z późn. zm.), projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na mapie do celów projektowych, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ponadto, zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25. doz. 133), projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub, w razie braku mapy zasadniczej w odpowiedniej skali, na mapie jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że pojęcie "mapy do celów projektowych" odniesione zostało do mapy zasadniczej, która, aby mogła prawidłowo spełniać swoją rolę, musi zawierać aktualne informacje przestrzenne, zatem być mapą przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Mapa do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu (rys. nr 1) została przyjęta do zasobu w dniu 9 grudnia 2013 r. W dniu 23 kwietnia 2015 r. - autor projektu oświadczył, że przedmiotowa mapa pozostaje aktualna i brak jest podstaw do podważenia jej aktualności. Organ podkreślił, że składowanie gruzu budowlanego na terenie nieruchomości, podobnie jak nawiezienie ziemi i podniesienie terenu nie stanowią, co do zasady, robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy - Prawo budowlane (zawiadomienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r., wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2002 r., sygn. IV SA 76/01, LEX nr 685061 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. II SA/G1 1013/07, LEX nr 499867). Ponadto projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie do celów projektowych, a mapa przedłożona przez J. K. jest mapą do celów opiniodawczych, przy czym analiza rzędnych terenu przedstawionych na projekcie zagospodarowania terenu i mapie do celów opiniodawczych wskazuje, że rzędne te są zbieżne - nie stwierdzono różnic w ukształtowaniu terenu dz. nr [...] i [...] wynoszących, jak wskazano w odwołaniu, 60 cm. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda D. stwierdził, że zamierzenie jest zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr z 2015 r., poz. 1422). Zwrócił też uwagę, że dz. nr [...] i [...] nie sąsiadują bezpośrednio z działkami budowlanymi należącymi do innych osób niż inwestor. Ponadto wskazał, że miejsca postojowe mają wymiary 2,3 m x 5 m (dwa miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne będą miały wymiary 3,6 m x 5 m) odległość miejsca gromadzenia odpadów stałych od granicy dz. nr [...] wynosi 7 m, wody opadowe i roztopowe nie będą odprowadzane na teren nieruchomości sąsiednich, dz. nr [...] i [...] będą miały dostęp do drogi publicznej. Organ odwoławczy stwierdził też, że projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462, z późn. zm.). Projekt budowlany posiada "informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia" (str. 39), której treść odpowiada § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (Dz. U. Nr 120, poz. 1126). Ponadto projekt budowlany został uzgodniony bez uwag lub bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych, a w związku z zaliczeniem projektowanego zamierzenia budowlanego do I kategorii geotechnicznej na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. poz. 463) i przyjęcia stopnia złożoności warunków gruntowo-wodnych jako prostych (projekt budowlany, str. 40 pkt 2 i str. 43 pkt 2) do dokumentacji projektowej, zgodnie z § 7 ust. 1 w związku z § 3 ust. 4 powołanego rozporządzenia, dołączono opinię geotechniczną sporządzoną przez uprawnioną osobę (z załącznika graficznego nr 1 powołanej opinii bezwzględnie wynika, że jej przedmiotem są dz. nr [...] i [...]). W aktach sprawy znajduje się ostateczna decyzja Prezydenta W. z dnia [...], sprostowana postanowieniami z dnia [...] r. i z dnia [...] r., którą Prezydent W., między innymi, wydał spółce A. sp. z o.o. pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie wód opadowych i roztopowych do rowu melioracyjnego N-[...] oraz na wykonanie zbiornika ziemnego chłonno- odparowującego na dz. nr [...] i [...], AM-[...], obręb [...]. Z projektu budowlanego (str. 44 pkt 4) wynika, że oczyszczone ścieki z terenu dz. nr [...] i [...] będą odprowadzane wylotem nr [...] w ilości Q1 wynoszącej 58,08 dm3/s - zgodnie z pkt III powyższej decyzji, a zbiornik chłonno-odparowujący będzie spełniał wymagania określone w pkt IV powyższej decyzji. W aktach sprawy znajduje się również ostateczna decyzja Prezydenta W. z dnia [...], którą orzeczono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie bazy magazynowo-składowej zlokalizowanej przy ul. [...] (dz. nr [...] i [...], AM-[...] i dz. nr [...], AM-[...], obręb [...]) - inwestor ograniczył zakres zasadniczego przedmiotu inwestycji do dz. nr [...] i [...]. Ponadto w aktach sprawy znajdują się pisma z Departamentu Nieruchomości i Eksploatacji Urzędu Miejskiego W. z dnia [...] r., w których stwierdzono, że znajdujące się na dz. nr [...] i [...] użytki rolne klas RIVa, RIVb i RV zostały wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, w związku z czym nie zachodzi potrzeba wydania decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 909, z późn. zm.). Organ odwoławczy wskazał ponadto, że projekt budowlany posiada oświadczenie projektantów i sprawdzających o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane (str. 36), a także potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie uprawnień budowlanych oraz zaświadczeń właściwych izb samorządów zawodowych, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, aktualne na dzień opracowania projektu budowlanego przedmiotowego zamierzenia (str. 21-35). Organ zwrócił też uwagę, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji wypełnił zalecenia zawarte w decyzji kasacyjnej z dnia [...]wyjaśniając szczegółowo podstawy tego stwierdzenia. W zakończeniu uzasadnienia Wojewoda D. podsumowując przedstawioną argumentację stwierdził, że w okolicznościach istniejących w sprawie Prezydent W., działający jako organ administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji był zobligowany – zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane – do udzielenia inwestorowi wnioskowanego pozwolenia na budowę. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym została zakwestionowana przez J. K., która skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi działający imieniem skarżącej pełnomocnik, zaskarżając opisaną powyżej decyzję Wojewody D. w całości, zarzucił naruszenie: I) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 28 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej jako p.b.) poprzez nieprawidłowe ustalenie zakresu - oddziaływania planowanej inwestycji; 2) art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. i w zw. z § 8 ust. T rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462 ze zm.); 3) poprzez wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy A. sp. z o.o. we W. nie przedłożyła projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na aktualnej mapie; 4) art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. art. 35 ust. 3 p.b. poprzez niesprawdzenie kompletności projektu budowlanego oraz niewezwanie inwestora do usunięcia nieprawidłowości w zakresie braku odpowiedniego projektu zagospodarowania terenu. II) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nie zgromadzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i dokonanie jego rozpatrzenia w sposób naruszający zasadę swobodnej oceny dowodów; 2) art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady budowania zaufania władzy publicznej, poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do racji podnoszonych przez J. K. w toku postępowania i to pomimo zobowiązania do działania w tym zakresie przez Wojewodę D.; 3) art. 107 § 1 k.p.a. z uwagi na lakoniczność uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji skutkiem czego jest niemożność zweryfikowania przez adresatów tej decyzji argumentacji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została w odniesieniu do każdego zarzutów obszerna argumentacja, w której pełnomocnik skarżącej podał m.in., że Prezydent W. wydając decyzję w dniu 8 maja 2015 r. nie tylko nie uzupełnił materiału dowodowego w zakresie zaleconym przez Wojewodę D. w kasacyjnej decyzji z dnia 17 listopada 2014 r., ale również nie odniósł się do wskazanych przez ten organ uchybień w zakresie ustawy – Prawo budowlane – art. 28 ust. 2, art. 34 ust. 3 pkt 1 i art. 35 ust. 1 i ust. 3, albo "uczynił to w sposób oględny, uniemożliwiający faktyczne zweryfikowanie stanowiska Prezydenta W.". Ponadto – w ocenie pełnomocnika skarżącej – uzasadnione wątpliwości budzi prawidłowość ustalenia przez organ pierwszej instancji zakresu oddziaływania planowanej inwestycji i mimo, że zakres ten został wskazany w sentencji decyzji z dnia 8 maja 2015 r., a organ zweryfikował legitymację stron występujących w sprawie, to nie wskazał żadnych kryteriów uznania poszczególnych podmiotów za strony postępowania. Zdaniem pełnomocnika J. K. organ pierwszej instancji również zdawkowo odniósł się do kwestii zapewnienia działkom oznaczonym numerami [...] i [...] dostępu do drogi publicznej. Przede wszystkim jednak organ pierwszej instancji – stosownie do twierdzeń pełnomocnika skarżącej – nie odniósł się do kwestii aktualności mapy przedłożonej przez inwestora na potrzeby części rysunkowej projektu budowlanego, to jest zarzutu naruszenia art. 34 ust 3 pkt 1 p.b. w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, wskazanego przez Wojewodę D. w decyzji z dnia [...] r. Wojewoda D. podniósł wówczas wątpliwości co do aktualności mapy przedłożonej przez inwestora na potrzeby części rysunkowej projektu budowlanego. Organ odwoławczy podkreślił, że mapa ta została przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 9 grudnia 2013 r. nie uwzględniając tego, że już w odwołaniu J. K. zarzuciła, że mapa jest nieaktualna, bowiem na terenie inwestycyjnym inwestor istotnie samowolnie zniwelował grunt a następnie podniósł jego poziom o około 60 cm i utwardził jego powierzchnię. Skutkiem tych działań stała się zmiana stosunków wodnych na sąsiednich działkach - w tym działce należącej do skarżącej - i powstania określonych szkód. Wojewoda D. zobowiązał organ pierwszej instancji do wezwania inwestora do wyjaśnienia kwestii aktualności mapy. Organ pierwszej instancji zrealizował ten obowiązek jedynie pozornie. Zadowolił się bowiem oświadczeniem ze strony projektanta, że przedłożona, wraz projektem mapa pozostaje aktualna, odstępując całkowicie od weryfikacji tego oświadczenia, co w świetle zasady prawdy materialnej, wyrażonej w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. jest niedopuszczalne. Organ pierwszej instancji naruszył przy tym zasadę swobodnej oceny dowodów, przypisując wskazanemu oświadczeniu moc dowodową, bez jego weryfikacji. I to pomimo tego, że organ odwoławczy w decyzji z dnia 11 lutego 2015 r. wyraźnie wskazał potrzebę takiej weryfikacji, w świetle konkretnych zarzutów skarżącej. Wobec bierności organu pierwszej instancji w tym względzie, skarżąca we własnym zakresie zleciła prace geodezyjne, wynikiem których było sporządzenie mapy l dnia 25 maja 2015 r. (włączonej do zasobu geodezyjnego w dniu 8 czerwca 2015 r. potwierdzającej twierdzenia J. K.. Pełnomocnik skarżącej podkreślił przy tym, że wydanie pozwolenia na budowę z wykorzystaniem nieaktualnej mapy dla celów projektowych stanowi naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. w zw .z art. 104 § 1 k.p.a.. W myśl bowiem powołanego art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. projekt budowlanych powinien zawierać projekt budowlany sporządzony na aktualnej mapie. Należy dalej wskazać, że zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 3) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, mapa powinna określać "ukształtowanie terenu, z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, a w razie potrzeby charakterystyczne rzędne i przekroje pionowe terenu". Zdaniem pełnomocnika skarżącej mapa przedłożona w tej sprawie z dnia 8 grudnia 2013 r. budzi wątpliwości, co do jej faktycznej aktualności, zwłaszcza że rejon ulicy [...], a w istocie całe otoczenie planowanej inwestycji jest miejscem intensywnego rozwoju gospodarczego i budowy nowych inwestycji, przy czym nie można zgodzić się z organem odwoławczym, że mapa przedstawiona przez skarżącą ma jedynie charakter opiniodawczy, bowiem stanowi ona dokument urzędowy na potrzeby postępowania administracyjnego. W zakończeniu skargi pełnomocnik J. K. – uzasadniając zarzut lakoniczności argumentacji organu odwoławczego – wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie może spełnić swojej ustawowej roli, ponieważ nie wyjaśnia stronom przesłanek którymi kierował się organ, a przez to uniemożliwia kontrolę prawidłowości tego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 14 stycznia 2016 r. Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi i odwołał się do uzasadnienia decyzji zaskarżonej, podając dodatkowo, że treść skargi nie zawiera podstaw do uchylenia tej decyzji. Jednocześnie Wojewoda D. podtrzymał stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie. W dniu 14 marca 2016 r. doręczone zostało Sądowi pismo uczestnika postępowania spółki A. Sp. z o.o., w którym jej pełnomocnik przedstawił stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi. Treść pisma procesowego stanowi szczegółowa kontrargumentacja odnosząca się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w skardze w zakresie prawa materialnego i przepisów postępowania. W toku postępowania sądowoadministracyjnego przedłożone też zostało do akt sprawy pismo procesowe pełnomocnika skarżącej z dnia 16 lutego 2016 r. wraz z załącznikami, zawierające wnioski dowodowe i ich szczegółowe uzasadnienie. Ponadto - odnosząc się do odpowiedzi na skargę - pełnomocnik J. K. oświadczył, że podtrzymuje w całości dotychczasowe stanowisko skarżącej w sprawie i wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 22 marca 2016 r. pełnomocnik substytucyjny skarżącej oświadczył, że popiera skargę, natomiast pełnomocnik Spółki A. Sp. z o.o. oświadczył, że podtrzymuje stanowisko przedstawione w piśmie z dnia 10 marca 2016 r. i wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W toku postępowania jurysdykcyjnego prowadzonego w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały przepisy powoływanej wcześniej ustawy - Prawo budowlane. Należy ona do sfery materialnego prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe, w tym orzecznicze podejmowane w sprawie o przedmiocie regulowanym tą ustawą przepisom kodeksu postępowania administracyjnego. Ta ustawa procesowa - stosownie do postanowienia art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - formułuje zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15), która w jego toku realizowana jest poprzez odwołanie lub inny środek zaskarżenia, umożliwiający weryfikację w trybie zwyczajnym kwestionowanego aktu. Skutecznie wniesione przez uprawniony podmiot odwołanie gwarantuje rozpoznanie sprawy, załatwionej przez organ administracji publicznej pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu, przy zachowaniu tożsamości sprawy i uwzględnieniu możliwości uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w warunkach określonych w przepisie art. 136 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda D. działający jako organ administracji architektoniczno-budowlanej drugiej instancji (organ odwoławczy) orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej odwołaniem decyzji Prezydenta W. z dnia [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej spółce A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie bazy magazynowo-składowej płodów rolnych oraz owoców wraz z niezbędnymi elementami i urządzeniami infrastruktury technicznej przy ul. [...] (dz. nr [...],[...] i część działki nr [...], AM-[...], obręb [...]), uznając tym samym zasadność uwzględnienia wniosku inwestora. Jak wskazano już wcześniej w uzasadnieniu materialnoprawną podstawą orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane. Stosownie do przywołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisu art. 35 ust. 1 wskazanej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35). W powyższych regulacjach normatywnych określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tego organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania (por. R. Dziwiński, P. Ziemski; Komentarz do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, [w:] R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II). Przepis zaś art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie stwierdza, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej oraz wówczas gdy inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4 pkt 1) lub złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane (art. 32 ust. 4 pkt 1a) oraz złożył - pod rygorem odpowiedzialności karnej - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2). Oznacza to więc, iż przepis z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tegoż pozwolenia (por. E. Radziszewski, Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2006, s. 129). W rozpoznawanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji - kierując się dyspozycją zawartą na wskazanym powyżej przepisie, wcześniej przywoływaną, uznały, że brak jest podstaw do nieuwzględnienia wniosku inwestora i wydania negatywnego orzeczenia. Zdaniem Sądu ocena przyjęta przez organy właściwe w postępowaniu jurysdykcyjnym jest prawidłowa. Z materiału sprawy wynika przede wszystkim, że załączony do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę projekt budowlany jest zgodny z decyzją Prezydenta W. z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, przy czym zgodność ta dotyczy zarówno funkcji zamierzonej inwestycji (zabudowa istniejącego uzbrojenia technicznego terenu i podłączenie projektowanego uzbrojenia do istniejących instalacji technicznych, utwardzenie terenu - plac postojowy i manewrowy, zewnętrzne ciągi komunikacyjne, demontaż części ogrodzenia dla połączenia z istniejącą bazą, ogrodzenie w całości terenu zabudowy bazy magazynowo- składowej), rozwiązań technicznych i rozwiązań w zakresie obsługi komunikacyjnej terenu. Z materiału sprawy wynika, że w zakresie zamierzonej inwestycji realizowane będzie wykonanie zbiornika ziemnego chłonno-odparowującego i przepompowni wód opadowych i roztopowych, a wody te nie będą odprowadzone – zgodnie z wymogiem ustawowym na teren sąsiednich nieruchomości. Inwestor dysponuje też pozwoleniem wodnoprawnym na wprowadzenie wód opadowych i roztopowych do rowu melioracyjnego N-2.1. oraz na wykonanie zbiornika ziemnego chłonno- odparowującego na działce oznaczonej numerami [...] i [...]. Ponadto teren przyszłego zainwestowania ma zapewnioną obsługę komunikacyjną, w tym dostęp do drogi publicznej ulicy [...] – drogi gminnej, poprzez istniejące drogi wewnętrzne o prawidłowych parametrach. W przyjętej przez projektanta koncepcji uwzględniono również na działkach oznaczonych numerami [...] i [...] miejsca postojowe (180 miejsc w tym dwa miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych, uwzględniając powierzchnię użytkową zabudowanej części obiektu wynoszącą 1200 m2. Zachowano też określoną w przepisach techniczno-budowlanych odległość miejsca gromadzenia odpadów stałych od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Przedłożony projekt budowlany posiada też wszystkie wymagane prawem opinie i uzgodnienia, w tym rzeczoznawcy d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych i rzeczoznawcy d/s sanitarno-higienicznych oraz opinię geotechniczną sporządzoną przez uprawnioną osobę. Projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia potwierdzone zaświadczeniami odpowiednich samorządów zawodowych, sporządzenie go zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej zostało potwierdzone wymaganym oświadczeniem, a jedynym z załączników projektu jest – złożone w odpowiedniej formie - oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W aktach sprawy znajduje się decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. stwierdzająca, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz pisma właściwego organu z dnia 10 kwietnia 2015 r. i z dnia 13 kwietnia 2015 r., z których treści wynika, że działki przyszłego zainwestowania nie wymagają decyzyjnego wyłączenia z produkcji rolnej ze względu na klasę bonitacyjną. Istotne jest też, że – wbrew zarzutom skargi – organy orzekające w postępowaniu instancyjnym zadośćuczyniły obowiązkowi prawidłowego ustalenia w sprawie stanu faktycznego oraz wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, a także prawidłowo – stosownie do wymogów przepisu art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. – w sposób wyczerpujący i profesjonalny przedstawiły w uzasadnieniach podjętych decyzji ich motywy. W ocenie Sądu nie jest też trafny zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny powołany przede wszystkim w odniesieniu do zaakceptowanej przez organy mapy zasadniczej, na której sporządzono znajdujący się w projekcie budowlanym projekt zagospodarowania działki. Zdaniem Sądu ocena organów orzekających w sprawie potwierdzająca aktualność mapy, a poprzez to jej przydatność w przedmiotowym postępowaniu jest prawidłowa. Należy zwrócić uwagę, że wskazane w decyzji kasacyjnej Wojewody D. z dnia [...] r. wątpliwości co do aktualności mapy zasadniczej, wykorzystanej przy projektowaniu zostały usunięte przez oświadczenie projektanta – osoby uprawnionej do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie – ponoszącego odpowiedzialność za czynności wykonywane w procesie budowlanym. W uznaniu Sądu na bezwzględną akceptację zasługuje przedstawiona w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę argumentacja Wojewody D., a w obowiązującym porządku prawnym brak jest podstaw do jej zakwestionowania. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy orzekające w postepowaniu administracyjnym prawidłowo zastosowały w rozpoznawanej sprawie przepisy prawa materialnego, nie naruszając przy tym zasad procedury administracyjnej i stosownie do przepisu art. 152 powołanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.