II SA/Wr 3004/01

Sygn. akt 4 II SA/Wr 3004/2001 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędziowie: NSA Jolanta Sikorska WSA Lidia Serwiniowska Protokolant: Agnieszka Figura po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Starosta Powiatu w J. G., przyjmując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 37j ust. 1 w związku z art. 6 pkt 6 lit. b) ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, odmówił skarżącej A. P. przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że na podstawie złożonych dokumentów ustalono, iż skarżąca posiada staż pracy w wymiarze [...] lat, [...] miesięcy i [...] dni. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącej, że po uwzględnieniu jej pracy w Miejskim Handlu Mięsem w okresie od [...]r. do [...]r. posiada staż pracy w wymiarze [...] lat, [...] miesięcy i [...] dni, Starosta wskazał, iż na potwierdzenie swoich twierdzeń A. P. przedłożyła świadectwo zakończenia nauki zawodu, legitymację ubezpieczeniową i zaświadczenie PSS "Społem" w J. G. oraz pismo z Archiwum Państwowego we W. - Oddział w J. G. Ponadto na wskazywane przez skarżącą okoliczności organ I instancji przesłuchał świadków J. S. i H. B., a także przeprowadził dowody z przedłożonych przez tych świadków dokumentów - ich legitymacji ubezpieczeniowych oraz świadectwa pracy H. B. Zdaniem organu I instancji przedstawione przez skarżącą dokumenty nie mogą potwierdzać faktu świadczenia przez nią pracy w ramach nauki zawodu, a zeznania przesłuchanych świadków nie zasługują na uwzględnienie. Starosta podniósł, że H. B. zeznała, iż w okresie od [...]r. do [...]r. odbywała praktyczną naukę zawodu, a zatem podany okres nie odpowiada okresowi wskazanemu przez skarżącą, natomiast J.S. nie przedłożył świadectwa pracy potwierdzającego zatrudnienie w okresie wskazanym przez skarżącą, lecz jedynie kserokopię legitymacji ubezpieczeniowej. Powołując się na powyższe organ I instancji uznał, iż brak jest podstaw do przyznania skarżącej prawa do zasiłku przedemerytalnego. W złożonym od tej decyzji odwołaniu A. P., wskazując, że organ I instancji nie uznał dowodu z zeznań świadków i z zaświadczenia PSS "Społem" w J. G. potwierdzającego zawarcie umowy o pracę o praktyczną naukę zawodu, podała, że J. S. złożył świadectwa pracy w ZUS i nie posiada ich kopii oraz że H. B. odbywała praktyczną naukę zawodu w okresie krótszym niż skarżąca, która ze względów zdrowotnych powtarzała klasę i w późniejszym okresie nadal pracowała jako uczennica, a H. B. w tym samym sklepie pracowała wówczas już jako młodszy sprzedawca. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda D., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 37j ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że bezsporne jest, iż skarżąca udokumentowała w dniu rejestracji łączny staż pracy wynoszący [...]lat, [...] miesięcy i [...] dni, jednakże strona domaga się doliczenia do ogólnego stażu pracy okresu od [...] r. do [...] r. jako okresu odbywania praktycznej nauki zawodu w ramach umowy o pracę. Wskazując, iż materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz że kryteria uprawniające do otrzymania zasiłku przedemerytalnego zostały określone w art. 37j tej ustawy, organ podniósł, iż sporne jest, czy okres odbywania praktycznej nauki zawodu w byłym Miejskim Handlu Mięsem w J. G. jest także okresem zatrudnienia, co łącznie dawałoby skarżącej staż pracy wynoszący ponad [...] lat i pozwoliło na ustalenie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Wojewoda stwierdził, że materiał sprawy wskazuje na następujące okoliczności: 1. zgodnie z kartą końcowego egzaminu praktycznego oraz świadectwem ukończenia nauki zawodu wystawionymi przez Ministerstwo Handlu Wewnętrznego skarżąca odbyła praktyczną naukę w zawodzie sprzedawca w okresie od [...]r. do [...] r. i złożyła w dniu [...]r. egzamin końcowy. Zgodnie z kolejną kartą końcowego egzaminu praktycznego oraz świadectwem ukończenia nauki zawodu okres praktycznej nauki zawodu to okres od [...]r. do [...]r., a egzamin końcowy miał miejsce w dniu [...] r.; 2. brak świadectwa pracy za okres odbywania praktycznej nauki zawodu; 3. legitymacja ubezpieczeniowa w rubryce "zaświadczenie zakładu pracy o stosunku pracy ubezpieczonego i o wysokości zarobków" potwierdza początek zatrudnienia od [...]r. w charakterze uczennicy. Brak jest jednak dalszych informacji o ustaniu zatrudnienia i zarobkach; 4. kolejno wystawiane zaświadczenia przez PSS "SPOŁEM" w J. G. nie wskazują, czy okres nauki zawodu jest faktycznie okresem zatrudnienia. W szczególności zaświadczenie z dnia [...]r. informuje, że strona odbywała praktyczną naukę zawodu od [...] r. do [...] r., a umowa zawarta była na czas określony; zaświadczenie z dnia [...] r. informuje, że archiwum Spółdzielni nie posiada akt osobowych strony, dlatego też nie może wystawić świadectwa pracy; zaświadczenie z dnia [...]r. wystawione przez Sekcję Spraw Pracowniczych PSS "SPOŁEM" potwierdza odbywanie praktycznej nauki zawodu i informuje, że umowa o pracę o praktyczną naukę zawodu zawarta była na czas określony; 5. zeznanie świadka H. B. w ocenie organu budzi zastrzeżenia co do faktycznego okresu zatrudnienia. Świadek podała bowiem, że pracowała ze skarżącą od [...] r. do [...] r. oraz od [...] r. do [...]r. i na poparcie swych argumentów przedłożyła świadectwo pracy oraz kserokopię str. [...] i [...] legitymacji ubezpieczeniowej. Organ stwierdził, że drugi ze wskazanych okresów nie pokrywa się z okresem zatrudnienia skarżącej, która odbywała praktyczną naukę zawodu do [...]r., a od [...]r. pracowała w Fabryce Papieru w K. Ponadto H. B. w świadectwie pracy posiada informację, że w "SPOŁEM" została zatrudniona od [...]r. i świadczyła tę pracę do [...]r. Świadectwo zawiera jeszcze informację, iż od [...]r. do [...]r. odbywała praktyczną naukę zawodu, jednak okres nauki zawodu nie jest wliczony w ogólny staż zatrudnienia w "SPOŁEM". Z legitymacji ubezpieczeniowej wynika, że pierwszy wpis dotyczy okresu faktycznego rozpoczęcia pracy zawodowej, to jest [...]r. na stanowisku młodszego sprzedawcy; 6. zeznanie świadka J. S. zdaniem Wojewody nie wnosi do sprawy żadnych istotnych elementów w zakresie zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w okresie odbywania przez skarżącą praktycznej nauki zawodu. Świadek ten stwierdza jedynie, że był odpowiedzialny za grupę praktykantów w MHM w sklepach mięsnych. Wskazując na powyższe organ odwoławczy wywiódł, że skarżąca naukę zawodu w byłym Miejskim Handlu Mięsem w J. G. ukończyła w dniu [...]r. i uzyskała zawód wyuczony - sprzedawca. W ramach nauki odbywała także praktyczną naukę zawodu. Nie można zatem tego okresu zaliczyć do ogólnego stażu pracy, skoro praktyka stanowiła część procesu kształcenia i odbywała się w uspołecznionych zakładach pracy, a jednym z przedmiotów nauczania była praktyka. Zdaniem Wojewody oznacza to, że skarżąca podczas nauki w szkole rzeczywiście pracowała, ale nie było to w ramach umowy o pracę, lecz była to praktyka zawodowa będąca jednym z przedmiotów nauczania. Organ powołał się przy tym na ustawę z dnia 15 lipca 1961 r. o rozwoju systemu oświaty i wychowania (Dz.U. Nr 32, poz. 160). W opinii organu II instancji zgodnie z powyższym okresu praktycznej nauki zawodu nie można zaliczyć do stażu pracy, czyli okresu uprawniającego do zasiłku. Na powyższą decyzję A. P. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając wydanie ich z naruszeniem prawa. Zarzuciła, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego i nie wziął pod uwagę, iż umowy o naukę zawodu zawierane były na podstawie obowiązującej wówczas ustawy z dnia 2 lipca 1958 r. o nauce zawodu, przyuczaniu do określonej pracy i warunkach zatrudniania młodocianych w zakładach pracy oraz o wstępnym stażu pracy (Dz.U. Nr 45, poz. 226), naruszając art. 10 tej ustawy. Oświadczyła, że nie zgadza się, aby praktykę zaliczyć jako przedmiot nauczania w szkole, ponieważ wynik egzaminu zostałby wpisany na świadectwie szkolnym. Podała, iż jako uczennica pracowała 18 godzin tygodniowo, to jest 3 dni po 6 godzin i w pierwszym roku praktyki otrzymywała wynagrodzenie w kwocie [...] zł, a w drugim [...] zł. Kiedy ukończyła 18 lat życia obowiązywał ją 24-godzinny czas pracy, to jest 3 dni po 8 godzin i wynagrodzenie [...] zł. Nie miała dwumiesięcznych wakacji, lecz udzielano jej urlopu wypoczynkowego. Podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca wywodziła, że zeznania przesłuchanych świadków oraz przedstawione dokumenty zasługują na wiarę i stanowią podstawę do zaliczenia do jej stażu pracy okresu nauki zawodu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania zaskarżonej decyzji. W świetle zebranych w sprawie dowodów nie budzi wątpliwości fakt, że A. P. w okresie od [...]r. do [...]r. odbywała praktyczną naukę zawodu, będąc zatrudniona na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianych pracowników. Był to okres zatrudnienia w rozumieniu obowiązującego do 1 stycznia 1975 r. art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 1958 r. o nauce zawodu, przyuczaniu do określonej pracy i warunkach zatrudniania młodocianych w zakładach pracy oraz o wstępnym stażu pracy (Dz.U. Nr 45, poz. 226 z późn. zm.). Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest to, czy powyższy okres nauki zawodu może być zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku, o jakim mowa w art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Nie każdy bowiem okres zatrudnienia może być zaliczony do okresu, od którego zależy prawo do zasiłku przedemerytalnego. Stosownie do ust. 1 art. 37j zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy o przyznanie zasiłku przedemerytalnego ma zatem ustalenie, co stanowi "okres uprawniający do zasiłku" w rozumieniu art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Jak już bowiem wyżej podkreślono, nie każdy okres aktywności zawodowej osoby ubiegającej się o zasiłek przedemerytalny może być zaliczony do "okresu uprawniającego do zasiłku", ale jedynie taki, o którym mowa w przepisach cytowanej wyżej ustawy. Rozważając powyższy problem należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ilekroć w przepisach tej ustawy jest mowa o zasiłku - oznacza to zasiłek dla bezrobotnych. Pojęcie "okresu uprawniającego do zasiłku" zostało sprecyzowane w art. 24 ust. 2 cytowanej ustawy. W myśl tego przepisu bezrobotnemu, którego łączne okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności, wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2, oraz okresy, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5, zwane dalej "okresem uprawniającym do zasiłku", wynoszą do 5 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 80% kwoty zasiłku określonego w ust. 1. Przepis art. 24 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zawiera zatem w istocie definicję terminu "okres uprawniający do zasiłku" i pod pojęciem tym rozumie "łączne okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności, wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2, oraz okresy, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5". Przywołany w powyższym przepisie art. 23 ust. 1 pkt 2 stanowi, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 27, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą, jeżeli osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia, c) wykonywał pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia, d) podlegał ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej najniższe wynagrodzenie, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub w spółdzielni kółek rolniczych (usług rolniczych), będąc członkiem tej spółdzielni, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego, h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant. Zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego absolwentów szkół wyższych, służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej (pkt 1), urlopu wychowawczego, udzielonego na podstawie odrębnych przepisów (pkt 2), nie wymienione w ust. 1 pkt 2, za które opłacana była składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składki stanowiła kwota wynosząca co najmniej najniższe wynagrodzenie (pkt 4) a także okres, za który przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy (stosunku służbowego), oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę (pkt 5). Precyzując termin "okres uprawniający do zasiłku" użyty w art. 24 ust. 2 i w art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu należy również mieć na uwadze treść ust. 4 art. 24 cytowanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, zalicza się również okresy pobierania, na podstawie przepisów o pomocy społecznej, gwarantowanego zasiłku okresowego, okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianych pracowników, okres zatrudnienia za granicą osoby, która przesiedliła się do kraju na warunkach repatriacji w rozumieniu przepisów o obywatelstwie polskim oraz okresy urlopu bezpłatnego, udzielonego na podstawie przepisów w sprawie bezpłatnych urlopów dla matek pracujących, opiekujących się małymi dziećmi, innych udzielonych w tym celu urlopów bezpłatnych, a także okresy niewykonywania pracy przed dniem 8 czerwca 1968 r. stanowiące przerwę w zatrudnieniu spowodowaną opieką nad dzieckiem: 1) w wieku do 4 lat - w granicach do 3 lat na każde dziecko oraz łącznie z okresami, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 2 - bez względu na liczbę dzieci - do 6 lat, 2) na które ze względu na jego stan fizyczny, psychiczny lub psychofizyczny przysługuje pielęgnacyjny zasiłek rodzinny - dodatkowo do 3 lat na każde dziecko. Z treści ust. 4 art. 24 w związku z ust. 2 tego artykułu wynika, że ustawodawca rozróżnia termin "okres uprawniający do zasiłku", którym są łączne okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności, wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2, oraz okresy, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5, od terminu "okres uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku", do którego zalicza się również m.in. okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianych pracowników. Z powyższego wynika, że okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianych pracowników nie jest wliczany do "okresu uprawniającego do zasiłku", a takim terminem posługuje się art. 37j. Okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianych pracowników ma jedynie wpływ na wysokość i okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Nie jest natomiast zaliczany do "okresu uprawniającego do zasiłku". Podkreślić w tym miejscu wypada, że przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zawierają kompletną regulację kwestii okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, wraz z okresami zaliczalnymi do tego okresu (por. np. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 1998 r. sygn. akt II SA 475/98 - LEX nr 41861) i nie mogą być w tym zakresie "uzupełniane" przez regulacje zawarte w innych aktach prawnych. Unormowania zawarte w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dotycząc zagadnień regulowanych w tym akcie prawnym nie przesądzają tym samym o ewentualnej możliwości zaliczenia konkretnych okresów aktywności zawodowej danych osób do okresów, od których zależą uprawnienia wynikające z innych przepisów (np. emerytalnych). To, że dany okres nie podlega zaliczeniu do "okresu uprawniającego do zasiłku" w rozumieniu przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, nie wyklucza, iż może być on zaliczony do okresów, o których mowa w innych ustawach. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyły prawo w stopniu wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego. Podkreślić ponownie należy, iż sąd administracyjny jest właściwy jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie ma prawa oceniania jej pod innymi względami. Dlatego też stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, bądź też nie narusza prawa w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego, nie ma możliwości poddawania jej ocenie pod kątem słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Mając na względzie powyższe - zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.