II SA/Wr 301/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. sprawy ze skarg I. s.j. oraz P. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu, z wyłączeniem przyłączy i zjazdu oddala skargi w całości. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), art. 104 kpa oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 595 z późn. zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce R. Sp. z o.o. Sp. Kom. z siedzibą we W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu, z wyłączeniem przyłączy i zjazdu, przy ul. [...] we W.. W uzasadnieniu organ I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania zainicjowanego wnioskiem inwestora z dnia 30 czerwca 2014 r. i stwierdził, że niniejsza decyzja jest zgodna z tym wnioskiem oraz obowiązującymi w tym względzie przepisami. Od decyzji tej odwołanie wniosło Przedsiębiorstwo B. "[...]" Sp. z o.o., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 77 kpa w związku z art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane – poprzez wydanie decyzji spółce, która nie legitymowała się wszystkimi oświadczeniami jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła, gazu i odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, cieplnej, gazowej, elektroenergetycznej, telekomunikacyjnej i dróg lądowych; 2) art. 7 i art. 77 kpa w związku z art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane – poprzez nieustalenie w sposób jednoznaczny terenu objętego inwestycją; 3) art. 77 kpa w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane – poprzez określenie w decyzji przeznaczenia działek zainwestowania niezgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 4) art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – poprzez wydanie decyzji obejmującej inny sposób odprowadzania ścieków deszczowych i roztopowych na gruncie za pomocą systemu studni chłonnych. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedłożonej dokumentacji o: 1) analizę przesłaniania i nasłonecznienia wykonaną w formie graficznej wraz ze stosownym komentarzem, 2) warunki geotechniczne posadowienia budynku na podstawie obecnie obowiązujących przepisów, 3) oryginały lub urzędowo poświadczone odpisy dokumentów potwierdzających posiadanie przez wszystkich projektantów i sprawdzających projekt budowlany odpowiednich uprawnień budowlanych, 4) oświadczenie projektanta o zakresie i autorze korekty (wklejki) na str. 18 projektu budowlanego tom 1. Dnia 22 grudnia 2014 r. do D. Urzędu Wojewódzkiego we W. wpłynęło pismo inwestora, do którego dołączono analizę przesłaniania i nasłonecznienia, dokumentację geotechniczną, urzędowo poświadczone odpisy dokumentów potwierdzających posiadanie przez wszystkich projektantów i sprawdzających projekt budowlany odpowiednich uprawnień zawodowych oraz oświadczenie projektanta o zakresie i autorze korekty opisu projektu budowlanego tom I. Dodatkowo inwestor przedłożył: skorygowane pismo MPWiK o zapewnieniu dostaw wody i odbioru ścieków oraz określeniu warunków przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej wystawione na spółkę R., pismo MPWiK potwierdzające, że w zapewnieniu dostawy wody i odbioru ścieków został błędnie wskazany adresat oraz pismo T.D. S.A. Oddział we W. w sprawie sprostowania informacji dotyczącej lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Dnia 16 stycznia 2015 r. do D. Urzędu Wojewódzkiego we W. wpłynęło uzupełnienie odpowiedzi na postanowienie Wojewody D. nr [...] w zakresie analizy przesłaniania i nasłonecznienia. Dnia 28 stycznia 2015 r. przedłożono opinię geotechniczną, projekt geotechniczny oraz dokumentację badań podłoża dla projektowanego budynku. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D., po rozpatrzeniu odwołania Spółki "[...]", powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał art. 35 ust. 1 pkt 1-4, ust. 3 i ust. 4 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, opisał przedmiotową inwestycję, wskazał, jakie na działkach zainwestowania obowiązują uregulowania uchwały Rady Miejskiej W. z dnia 29 listopada 2012 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] we W. (Dz.Urz.Woj.D.. z [...] r. poz. [...]) i stwierdził, że wymogi zawarte w tych regulacjach zostały przez projektowaną inwestycję spełnione. Zaznaczył, że planowane zamierzenie jest zgodne z wymaganiami ochrony środowiska, projekt budowlany został uzgodniony bez zastrzeżeń przez stosowne podmioty, posiada oświadczenie projektantów i sprawdzających o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, a także potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie uprawnień budowlanych i zaświadczeń właściwych izb samorządów zawodowych, aktualnych na dzień opracowania projektu budowlanego przedmiotowego zamierzenia, przy czym inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami, na których ma zostać zrealizowana przedmiotowa inwestycja. W opinii organu II instancji, przedstawiony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu świadczy o zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Przywołując stosowne przepisy tego rozporządzenia i konkretne parametry projektowanej inwestycji organ stwierdził, że wskazane wymogi zostały spełnione. Wojewoda podał, że w przedmiotowej sprawie nie istnieją budynki, które mogłyby przesłaniać pomieszczenia w projektowanych budynkach. Niemniej, biorąc pod uwagę możliwe zagospodarowanie działek sąsiednich inwestor przedłożył analizę przesłaniania dla terenu inwestycji i terenu sąsiedniego. Wynika z niej, że planowana inwestycja nie ogranicza możliwości zagospodarowania sąsiednich działek. Odnosząc się do kwestii nasłonecznienia organ wskazał, że ze względu na usytuowanie względem stron świata, planowane budynki rzucają cień po stronie wschodniej, północnej i zachodniej. Z przedłożonej godzinnej analizy nasłonecznienia wynika, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie spowoduje naruszenia § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zarówno w stosunku do planowanej inwestycji, jak i działek sąsiednich. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących sposobu odprowadzania ścieków deszczowych i roztopowych do studni chłonnych, Wojewoda przytoczył treść § 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz unormowanie zawarte w art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 139), po czym wywiódł, że woda deszczowa i roztopowa nie stanowi ścieków komunalnych, a tym samym do jej odprowadzania nie ma zastosowania § 13. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i pozostaje w zgodności z warunkami technicznymi. Inwestor przedłożył wymagane prawem opinie i uzgodnienia, a załączony do wniosku projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Do projektu budowlanego dołączono oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Wobec powyższego, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, organy administracyjne nie mogły odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyły I. Spółka jawna z siedzibą we W. oraz Przedsiębiorstwo B. "[...]" Sp.z o.o. I. Spółka jawna zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane oraz w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa – poprzez nie uznanie skarżącej za stronę postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, w sytuacji usytuowania nieruchomości stanowiącej własność skarżącej w obszarze oddziaływania obiektu, dla którego została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę; 2) art. 10 § 1, art. 61 § 4 kpa w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego – poprzez niepowiadomienie wszystkich stron postępowania o jego wszczęciu, a tym samym uniemożliwienie właścicielom (użytkownikom wieczystym) nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu czynnego udziału w postępowaniu; 3) § 13 ust. 1, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego – poprzez naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich na skutek zacieniania budynku mieszkalnego wielorodzinnego zaprojektowanego na działce nr 7/6 i 9/2, AM-6, obręb K., dla którego zostało wydane ostateczne pozwolenie na budowę, a tym samym negatywnie oddziałującym na nieruchomość skarżącej; 4) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa – poprzez utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji nie dysponowania ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc nie ocenienie czy zamierzenie budowlane zgodne jest z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.). Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Przedsiębiorstwo B. "[...]" Sp. z o.o. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 7 i art. 77 kpa w związku z art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane – poprzez nieustalenie w sposób jednoznaczny terenu objętego inwestycją, gdyż w dokumentacji (decyzjach, postanowieniach, oświadczeniach), będącej podstawą wydania dla inwestora zaskarżonej decyzji, teren ten jest określany niejednolicie i obejmuje odmienne działki; - art. 77 kpa w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane – poprzez określenie w decyzji przeznaczenia działek zainwestowania niezgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] we W. – poprzez wydanie decyzji obejmującej inny sposób odprowadzania ścieków komunalnych niż nakazany w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to jest poprzez rozsączanie ścieków deszczowych i roztopowych na gruncie za pomocą systemu studni chłonnych. Podnosząc powyższe zarzuty Spółka "[...]" wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Prezydentowi W. do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedziach na powyższe skargi Wojewoda D. wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odniesieniu do skargi I. Spółki jawnej organ odwoławczy wskazał, że Spółka ta nie była stroną postępowania w przedmiotowej sprawie. W ocenie Wojewody, I. Spółka jawna nie posiada interesu prawnego uprawniającego ją do wniesienia skargi na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...], stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem należąca do skarżącej Spółki nieruchomość nie jest w zasięgu oddziaływania inwestycji, której powyższa decyzja dotyczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skargi zatem nie mogły zostać uwzględnione. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) oraz wydanego na podstawie jej przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Po myśli art. 32 ust. 4 omawianej ustawy, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2013 r. poz. 934 i 1014), jeżeli jest ono wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych. W myśl art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wedle ust. 4 art. 35 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 (ust. 1). Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (ust. 2). Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna (ust. 3). Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej (ust. 4). Stosownie do § 60 cytowanego rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8oo-16oo, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7oo-17oo (ust. 1). W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (ust. 2). W odniesieniu do strony skarżącej I. Spółki jawnej z siedzibą we W. Wojewoda D. stwierdził, że nie posiada ona interesu prawnego uprawniającego ją do wniesienia skargi na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...], bowiem należąca do skarżącej Spółki nieruchomość nie jest w zasięgu oddziaływania inwestycji, której powyższa decyzja dotyczy, a zatem stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie przysługuje jej status strony w przedmiotowym postępowaniu. W realiach niniejszej sprawy powyższa ocena jest uzasadniona. Z zebranego w sprawie materiału wynika, że Spółka I. (obecnie, po przekształceniu, I. Spółka Akcyjna spółka komandytowa z siedzibą we W.) jest użytkownikiem wieczystym działek nr 9/2 i 7/6, na których realizuje dwa budynki mieszkalne (dwunasto i dziewięciokondygnacyjny) z garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną. Będąca przedmiotem skargi inwestycja spółki R. jest zlokalizowana w odległości ok. 100 m od działek użytkowanych przez spółkę I. i tyko jedna z działek (nr 7/12), na których jest ona realizowana, fragmentarycznie sąsiaduje z działkami tej strony skarżącej. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na wschodniej części działki nr 7/12, w znacznym oddaleniu od działek nr 9/2 i 7/6. Badając prawidłowość projektowanej inwestycji spółki R. oraz możliwość jej ewentualnego oddziaływania na inne nieruchomości, organ II instancji rozważał kwestię zacieniania i nasłonecznienia zarówno planowanej inwestycji, jak i możliwości wpływu przedmiotowego zamierzenia budowlanego na zagospodarowanie sąsiednich nieruchomości. Z przedłożonej stosownie do postanowienia Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] analizy przesłaniania i nasłonecznienia wykonanej w formie graficznej wraz ze stosownym komentarzem wynika, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie spowoduje naruszenia § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przedstawione zaś przez skarżącą spółkę I. rysunki projektu zagospodarowania terenu (k. 9 oraz k. 136 i 137 akt sądowych) zostały sporządzone dla budynków o innej wysokości i innych parametrach niż budynek przewidziany do realizacji w zaskarżonej decyzji. Jak już wyżej zaznaczono, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że inwestycja mająca powstać na podstawie zaskarżonego pozwolenia na budowę nie oddziałuje na nieruchomość skarżącej spółki I., a zatem Spółka ta nie ma przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu, co wynika z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Nawet gdyby przyjąć, że realizowany na działce strony skarżącej obiekt przez 15 minut może być przesłaniany przez przedmiotowy budynek, to skoro nie stanowi to naruszenia § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie powoduje też żadnego ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżącej spółki I.. W tym stanie rzeczy podzielić należy stanowisko Wojewody D., że I. Spółka jawna z siedzibą we W. – obecnie, po przekształceniu, I. Spółka Akcyjna spółka komandytowa z siedzibą we W. – nie posiada interesu prawnego uprawniającego ją do wniesienia skargi na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...], bowiem należąca do skarżącej Spółki nieruchomość nie jest w zasięgu oddziaływania inwestycji, której powyższa decyzja dotyczy. Wniesiona przez tę Spółkę skarga podlegała zatem oddaleniu. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze wniesionej przez Przedsiębiorstwo B. "[...]" Sp. z o.o. stwierdzić należy, że nie są one uzasadnione. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organy administracyjne w sposób jednoznaczny ustaliły teren objęty inwestycją, co wynika wyraźnie z treści decyzji zapadłych w niniejszej sprawie. Wszelkie ewentualne niejasności w tym względzie zostały należycie wyjaśnione w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Prawidłowo też organy administracyjne ustaliły przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działek, na których ma powstać projektowana inwestycja, dając temu wyraz w prawidłowo sporządzonych motywach podjętych decyzji. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 13 uchwały Rady Miejskiej W. z dnia 29 listopada 2012 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] we W. (Dz.Urz.Woj.D.. z [...] r. poz. [...]), poprzez przyjęcie, że rozsączanie ścieków deszczowych i roztopowych na gruncie ma nastąpić za pomocą systemu studni chłonnych, stwierdzić należy, że również nie jest on uzasadniony. Unormowanie zawarte w § 13 wymienionej wyżej uchwały stanowi, że na terenie planu obowiązują następujące ustalenia dotyczące systemów infrastruktury technicznej: 1) dopuszcza się sieci uzbrojenia; 2) zaopatrzenie w wodę dopuszcza się wyłącznie z sieci wodociągowej; 3) odprowadzanie ścieków komunalnych dopuszcza się wyłącznie siecią kanalizacyjną; 4) sieci uzbrojenia dopuszcza się wyłącznie jako podziemne lub usytuowane w konstrukcjach drogowych. Jak trafnie podniósł organ administracyjny, zgodnie z art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 139), ścieki komunalne to ścieki bytowe lub mieszanina ścieków bytowych ze ściekami przemysłowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, odprowadzane urządzeniami służącymi do realizacji zadań własnych gminy w zakresie kanalizacji i oczyszczania ścieków komunalnych. Woda deszczowa i roztopowa nie stanowi zatem ścieków komunalnych, a tym samym do jej odprowadzania z terenu inwestycji nie ma zastosowania § 13 cytowanej wyżej uchwały. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjęto, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i pozostaje w zgodności z warunkami technicznymi. Inwestor przedłożył wymagane prawem opinie i uzgodnienia, a załączony do wniosku projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Do projektu budowlanego dołączono oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Wobec powyższego, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, organy administracyjne nie mogły odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają obowiązujących przepisów i to w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe – na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.