II SA/Wr 302/01

Sygn. akt II SA/Wr 302/2001 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA del. do WSA Sędzia NSA del do WSA Asesor WSA Protokolant - Halina Kremis - Zygmunt Wiśniewski - Anna Siedlecka / sprawozdawca/ - AnnaBiłous po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr 13/2001[...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wobec niewykonania określonych robót remontowych w użytkowanym budynku gospodarczym położonym w Ł. I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od strony przeciwnej na rzecz skarżącej M. W. kwotę 10 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. Sygn. akt II SA/Wr 302/2001 2 UZASADNIENIE Decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] r. Nr [...] nałożono na współwłaścicieli budynku gospodarczego w Ł., tj. M. W., M. Z. oraz H. i M. Z. obowiązek wyłączenia z użytkowania zniszczonej części stodoły (przejazdu) oraz wykonanie robót remontowych w użytkowanym budynku gospodarczym. W dniu [...] r. przeprowadzone zostały oględziny spornego budynku gospodarczego, w wyniku których stwierdzono, że w dalszym ciągu nie są w nim wykonane roboty remontowo- budowlane z uwagi na uchylanie się z tego obowiązku przez współwłaścicieli. W piśmie z dnia [...] r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego( PINB ) w W. M. W. wyraźnie stwierdziła, że nałożony obowiązek powinien być egzekwowany tylko i wyłącznie od H. i M. Z., gdyż oni tylko użytkują stodołę. Natomiast w piśmie z dnia [...] r. skierowanym również do PINB w W., M. W. dodała, że jej użytkowana część stodoły( część środkowa) nie wymaga remontu. W trakcie rozprawy administracyjnej w dniu [...] r. wyjaśniono dokładnie stan prawny i potwierdzono aktualny stan faktyczny stodoły, która nadal stwarza zagrożenie bezpieczeństwa. W dniu [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wydał postanowienie Nr [...] o nałożeniu na M. W. grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...] zł. W postanowieniu tym wezwano skarżącą do wpłacenia powyższej grzywny i opłaty egzekucyjnej w kwocie [...] zł za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny, w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia podając, że w razie nie wpłacenia powyższych należności zostaną one ściągnięte w trybie egzekucji administracyjnej, a w razie niewykonania nałożonego obowiązku będą nakładane dalsze grzywny w tej samej kwocie albo zostanie zastosowany inny środek egzekucyjny. Następnie organ I instancji wystawił tytuł wykonawczy z dnia [...] r., któremu nadał klauzulę o skierowaniu do egzekucji. Na skutek wniesionego zażalenia przez M. W., D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W . Organ odwoławczy nie dopatrzył się bowiem żadnych nieprawidłowości w postępowaniu PINB i uznał w całości zasadność podjętych czynności egzekucyjnych. Ponadto nie uznał zarzutów strony żalącej się co do egzekwowania obowiązków w tylko od współwłaścicieli użytkujących stodołę gdyż obowiązki te dotyczy jak stwierdził, wszystkich współwłaścicieli i nie są Sygn. akt II SA/Wr 302/2001 3 zależne od faktycznego użytkowania swojej własności. M. W. nie przedstawiła żadnych dowodów zwalniających ją z powyższego obowiązku. Na powyższe postanowienie M. W. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. Skarżąca zarzuca , że obie instancje administracyjne nie egzekwują zaprzestania łamania prawa przez osoby je naruszające tylko nakładają na nią, jako współwłaścicielkę stodoły, obowiązek wykonania remontu budynku gospodarczego. Skarżąca podnosi, że w [...] r. została rozebrana bez zgody wszystkich współwłaścicieli część stodoły i dotychczas nie zabezpieczono ściany szczytowej i dachu. A ponieważ ze stodoły korzystają jedynie H. i M. Z. , to oni tylko, jej zdaniem, powinni być obciążeni powyższym obowiązkiem. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie z powodów, które zostały szczegółowo omówione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) - Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwy jest do badania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Postanowienie ( decyzja ) jest zgodne z prawem, jeżeli jest zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), uchylenie postanowienia ( decyzji ), względnie stwierdzenie jego (jej) nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu administracyjnym lub naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Sąd uwzględnił zatem skargę , przy czym uczynił to z innych powodów niż te, które zostały wskazane w treści skargi. Przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie postanowienie organów nadzoru budowlanego w przedmiocie nałożenia M. W. grzywny w celu przymuszenia. Podstawę materialno-prawną do nałożenia grzywny stanowił art. 64, art.. 119, art. 121 i art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 1991 r., Nr 36, poz. 161 ze zm.) oraz Sygn. akt II SA/Wr 302/2001 4 § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 lipca 1990 r. w sprawie opłat za czynności egzekucyjne oraz sposobu przeprowadzania publicznej licytacji i trybu postępowania przy przechowywaniu i egzekucyjnej sprzedaży niektórych rodzajów ruchomości ( Dz.U. Nr 47, poz. 281 ze zm.). Zgodnie z art 119 cyt wyżej ustawy, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, gdy nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Stosownie do art. 121 § 1 ustawy o postępowaniu w administracji grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4. W myśl § 4, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Przepis § 2 art. 121 stanowi, iż z zastrzeżeniem § 5, każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 5.000,00 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej kwoty 25.000,00 zł. Biorąc pod uwagę, że obowiązek, którego wykonanie miało wymusić nałożenie przedmiotowej grzywny, wynikał z przepisów prawa budowlanego, stwierdzić trzeba, iż postanowienie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem unormowań zawartych w art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nałożenie grzywny w takim przypadku mogło być tylko jednorazowe, a więc stwierdzenie, że w razie niewykonania nałożonego obowiązku będą nakładane dalsze grzywny w tej samej kwocie było niezgodne z § 4 cytowanego artykułu. Stosownie do § 4 pkt 1 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 lipca 1990 r. opłaty za czynności egzekucyjne zmierzające do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym wynoszą za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia - 10 % od kwoty nałożonej grzywny, nie więcej jednak niż 40 zł. Organ I instancji w postanowieniu o nałożeniu grzywny ustalił opłatę egzekucyjną w kwocie [...] zł. Jak wynika z przywołanego wyżej § 4 rozporządzenia, grzywna ta nie mogła być ustalona w kwocie wyższej niż 40,00 zł. Uchybienia te nie zostały jednak dostrzeżone przez organ II instancji, który wadliwe postanowienie organu I instancji uznał za prawidłowe i utrzymał je w mocy. Sygn. akt II SA/Wr 302/2001 5 W tym stanie rzeczy zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.