II SA/Wr 309/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi A. S. i R. S. na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę w całości. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2021 r., nr 92/2021 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T., na podstawie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2020, poz. 256) postanowił uznać zgłoszone przez skarżących zarzuty za nieuzasadnione. Na uzasadnienie organ wskazał, że pismem z dnia 31 stycznia 2021 roku skarżący złożyli do Wojewody Dolnośląskiego zarzuty do postępowania egzekucyjnego w administracji w sprawie wyegzekwowania obowiązku o charakterze niepieniężnym, wynikającego z tytułu wykonawczego, polegającego na wykonaniu obowiązku usunięcia uszkodzeń i uzupełnienia braków, stwierdzonych w protokole z okresowej kontroli użytkowania budynku, sprawdzenia stanu technicznego budynku jednorodzinnego usytuowanego na działce [...] am.[...] w miejscowości T., w związku z wystąpieniem jednej z okoliczności (osuwiska ziemi) w dniu 12 czerwca 2020 r. na podstawie art. 61 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przez dr. inż. J. K. (posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania bez ograniczeń; budynku mieszkalnego na działce na działce nr [...] AM-[...] w miejscowości T., przewidzianej co najmniej raz na pięć lat, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego i jego otoczenia, sporządzonym w dniu 12 czerwca 2020 r. na podstawie art. 62 P. b., stwarzających zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi w zakresie użytkowania budynku w zakresie podjęcia bez zbędnej zwłoki robót budowlanych, mających na celu ustabilizowanie skarpy i osuwiska gruntowego na działce, które zagraża w sposób bezpośredni budynkowi mieszkalnemu na działce i drodze gminnej tj działce nr [...]. Tytuł wraz z wnioskiem został przesłany do Wojewody Dolnośląskiego z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Zobowiązana podnosi zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 2 i pkt 3 oraz art. 6 c w związku ze wskazanymi naruszeniami. Zobowiązana podnosi następujące kwestie: nie zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania przez J. i G. M. prac ziemnych i rozsypania ziemi oraz przysypania ziemią granicy działek [...] i [...] w miejscowości T., -nie przywiązanie należytej uwagi na przyczynę powstania osuwiska; - przewlekłość postępowań w organach nadzoru budowlanego i organach administracji Architektoniczno-budowlanej, - braku skierowania egzekucji do kolejnych interesariuszy osuwiska. Podstawę zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowią enumeratywnie wyliczone przypadki określone w art. 33 § 2. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2020.1427 t.j. z dnia 2020.08.21.). Zgodnie z art. 33 § 2. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może wyłącznie być: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego, 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Organ wskazuje, że trudno odnieść się do zarzutu co do art. 6 pkt c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2020.1427 t. j. z dnia 2020.08.21.) ponieważ obecne brzmienie ustawy nie zawiera art. "6 c)" a jedynie wskazane poniżej. Zgodnie z art. 6 § 1. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych; § 1a. Na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie; § 1b przed podjęciem czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wierzyciel może podejmować działania informacyjne wobec zobowiązanego zmierzające do dobrowolnego wykonania przez niego obowiązku; § 1c. Wierzyciel może odstąpić od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, jeżeli nie upłynęło 12 miesięcy od dnia wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, z przyczyny określonej w art. 59 § 2, wydanego w sprawie prowadzonej na wniosek tego wierzyciela, na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego inne należności pieniężne zobowiązanego, chyba że ujawniony zostanie majątek lub źródło dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych; § 1d. W przypadku, o którym mowa w § 1c, wierzyciel przed wszczęciem postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej wzywa zobowiązanego do złożenia oświadczenia o posiadanym majątku i źródłach dochodu oraz o prawdziwości i zupełności tego oświadczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W przypadku gdy w wyniku wezwania nie zostanie złożone oświadczenie lub w złożonym oświadczeniu nie zostanie wykazany majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych, z którego możliwe jest prowadzenie egzekucji administracyjnej, za dzień odstąpienia przyjmuje się dzień doręczenia tego wezwania. Przepisy art. 61 stosuje się odpowiednio; § 1e. Oświadczenie, o którym mowa w § 1d zdanie pierwsze, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, w wyznaczonym terminie, pisemnie lub ustnie do protokołu; § 1f. Wezwanie, o którym mowa w § 1d zdanie pierwsze, zawiera pouczenie zobowiązanego o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oraz informacje umożliwiające złożenie prawdziwego i zupełnego oświadczenia o posiadanym majątku i źródłach dochodu. W badanym przypadku zobowiązany wniósł zarzuty w oparciu o przepis 33 § 2 pkt 2 i pkt 3. Przepis art. 34 stanowi, że § 1. Organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. § 2. Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. § 3 Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie; § 4. Organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o: 1) oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej albo stwierdzeniu jego niedopuszczalności - kontynuuje postępowanie egzekucyjne albo podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne; 2) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku, niemająca charakteru trwałego, wystąpiła po wszczęciu egzekucji administracyjnej - zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części; 3) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w; a) art. 33 § 2 pkt 1-5, b) art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej- umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części. W niniejszym przypadku wierzycielem na podstawie art. 5 § 1 pkt 2 u.p.e.a w związku z art. 80 ust 2 pkt 1, art. 81 ust 1 lit b i art. 83 ust 1 ustawy Prawo budowlane jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. Mając na uwadze powyższe należy uznać iż wskazana przez zobowiązanego przyczyna stanowiąca podstawę do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mieści się w enumeratywnym katalogu wymienionym w art. 33 § 2 u.p.e.a., jednakże w ocenie tutejszego organu zarzut w tym zakresie jest nieuzasadniony. Wyjaśniając dalej należy zauważyć iż zgodnie z dyspozycją art. 70 ust 1 Ustawy Prawo budowlane właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu budowlanego, na których spoczywają obowiązki w zakresie napraw, określone w przepisach odrębnych bądź umowach, są obowiązani w czasie lub bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 4a ustawy Prawo budowlane, usunąć stwierdzone uszkodzenia oraz uzupełnić braki, które mogłyby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a w szczególności katastrofę budowlaną, pożar, wybuch, porażenie prądem elektrycznym albo zatrucie gazem. Protokół przedłożony w dniu 11 sierpnia 2020 r. z okresowej kontroli - sprawdzenia stanu technicznego bezpiecznego użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr [...] AM-[...] w miejscowości T., w związku z wystąpieniem jednej z okoliczności (osuwiska ziemi) o których mowa w art. 61 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, sporządzonym w dniu 12 czerwca 2020 r. na podstawie art. 62 ust 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane przez dr. inż. J. K. - budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce na działce nr [...]; AM-[...] w miejscowości T., przeprowadzanej co najmniej raz na pięć lat, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, estetyki obiektu budowlanego oraz jego otoczenia, sporządzonym w dniu 12 czerwca 2020 r. na podstawie art. 62 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przez dr. inż. J. K. wykazują iż - brak jest wykonania wzmocnienia stateczności skarpy - do pilnej realizacji - skarpa znajdująca się w pobliskiej odległości od budynku (około 4m od gabionów) wykazuje obsunięcie/ścięcie skarpy i wymaga natychmiastowego naprawienia - stwierdzono uszkodzenia skarpy znajdującej się w pobliskiej odległości od budynku (około 4m od gabionów) wykazującej obsunięcie/ścięcie skarpy, które zagrażają zarówno samemu budynkowi oraz drodze gminne co mogłyby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a w szczególności katastrofę budowlaną, pożar, wybuch, porażenie prądem elektrycznym albo zatrucie gazem. Jak wynika z akt sprawy WSA w Wrocławiu wyrokiem o sygn akt II SA/Wr 395/19 z dnia 25 września 2019r. oddalił skargę na postanowienie DWINB we Wrocławiu nr 479/2018 z dnia 03.04.2019 r. utrzymujące postanowienie PINB w T. nr 300/2017 z dnia 28.11.2017r. w przedmiocie nałożenia solidarnie na A. S. i R. S. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 5.000,00 zł, którą w następstwie uiszczono co potwierdziło brak działań w kierunku wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB w T. nr 16/2016. Z dalszej prowadzonej korespondencji w sprawie wynika, że zobowiązani nie przystąpili do wykonania zamierzenia budowlanego, którego celem jest wzmocnienie skarpy i zatrzymanie ruchu osuwiska poza wykonanym otaśmowaniem i oznakowaniem terenu osuwiska, wykonanym monitoringiem osuwiska z strony organu ochrony środowiska, własnym monitoringiem, ułożeniem folii PCV na wypłaszczeniu osuwiska ponad gabionowymi koszami. Organ zaznacza, iż jak wynika z wydanej przez Starostę T. decyzji nr 937/15 z dnia 16 listopada 2015 r. o pozwoleniu na budowę w zakresie wzmocnienia skarpy przy ulicy [...] w T. w części zatwierdzonego projektu budowlanego istniejąca skarpa w miejscu usytuowanych koszy gabionowych wymaga prac wzmacniających poprzez wykonanie muru oporowego na palach, a szczególnie w zakresie prac odwadniających aby zatrzymać dalszy proces degradacji. Z przedłożonej przy piśmie z dnia 13 marca 2020 r. przez Starostę T. - Wydział Ochrony Środowiska Rolnictwa i Leśnictwa aktualizacji karty osuwiska wynika, że: - osuwisko które objęło działki [...] i [...] w T. uruchomiło się w kwietniu 2010r. po wystąpieniu opadów dreszczów i związane jest ono z pracami budowlanymi wykonywanymi w latach 2007-2009 - osuwisko jest nadal aktywne i zagraża budynkowi na działce [...] – przyczyna ruchu osuwiska w 2013 i 2019 to naturalna infiltracja wód opadowych i roztopowych - w obrębie osuwiska brak jest zabudowy - w obrębie osuwiska znajduje się kanalizacja - poza osuwiskiem znajduje się droga, przyłącze energetyczne, sieć wodociągowa - Właściciel działki [...] posiada zatwierdzony projekt budowlany według którego planuje się wykonanie pali CFA i żelbetowego muru oporowego w celu zabezpieczenia osuwiska skarpy - z mapy osuwiska wynika jednoznacznie, że obiektem zagrożonym jest budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...], że obiektem uszkodzonym jest mur oporowy z koszy gabionowych (stanowiący przedmiot postępowania PESTB w T. i wydanej w tym zakresie decyzji nr 16/2016 z dnia 15 stycznia 2016 r.), że obiektami zagrożonymi jest droga gminna usytuowana prostopadle do osuwiska wraz z infrastrukturą techniczna, że granica pewna osuwiska obejmuje niewielką cześć działki [...] i większą cześć działki [...] (linia kolor czerwony); z karty osuwiska wynika jednoznacznie, że osuwisko stanowi realne zagrożenie dla budynku na działce [...]. W ocenie organu nadzoru budowlanego powyższe nieprawidłowości wskazane w protokołach z kontroli stanu technicznego obiektu budowlanego faktycznie mogą czy też nawet powodują zagrożenie życia lub zdrowia ludzi i bezpieczeństwa mienia. Brak informacji (w czasie od daty przeprowadzenia kontroli tj 2.06.2020 r. do 12.08.2020 r.) o ewentualnych podjętych działaniach właściciela budynku w zakresie usunięcia ww. nieprawidłowości w ocenie organu może świadczyć o występującym w dalszym ciągu zagrożeniu czy też pogłębianiu się tego stanu. Z pisma strony z dnia 07.08.2020 r. nie wynika również aby obowiązek usunięcia nieprawidłowości został wykonany. Jak wynika z kontroli prewencyjnej w dniu 12.08.2020 r. stan na gruncie w zakresie skarpy/osuwiska nie zmienił się jest tożsamy po porównaniu zdjęć dołączonych do przedłożonych przez Państwa S. protokołów. Organ nadzoru budowlanego mając na uwadze dotychczas zebrany materiał dowodowy z zestawieniem argumentów wynikających z treści zarzutów nie daje wiary uzyskania skutku niezwłocznego wyeliminowania zagrożenia korespondencję, gromadzenie ofert i innych dokumentów przez zobowiązanych, które trwają jedynie poprzez.......już latami bez podjęcia namacalnych czynności na gruncie działki w postaci wykonania robót budowlanych. Zobowiązani są świadomi występującego zagrożenia dla ich budynku mieszkalnego na działce [...] co wynika z pism kierowanych do organu nadzoru budowlanego i nie tylko, a z drugiej strony żądają aby obowiązek wyeliminowania zagrożenia dla budynku na działce był skierowany do kilku podmiotów czy też obowiązek ten umorzono. Powyższe potwierdza sam fakt wskazania w zarzutach strony zobowiązanej iż domagają się skierowania sprawy do Centrum Zarządzania Kryzysowego DUW. Zrozumiałym jest dla organu, że obowiązek ten związany jest z poniesieniem znacznych nakładów finansowych. a z drugiej strony nie zrozumiałym jest uiszczenie grzywny w celu przymuszenia w kwocie 5 tys złoty (postanowienie PINB w T. nr 300/2017 z dnia 28.11.2017 r.) i dalszy brak podjęcia namacalnych czynności na gruncie działki w postaci wykonania robót budowlanych faktycznie usuwających zagrożenie jak i wykonujących inne nakazy wydane przez organ w innym postępowaniu administracyjnym (decyzja PINB w T. nr 16/2016). Być może zobowiązani podjęli obecnie w związku z niniejszym postępowaniem egzekucyjnym szybsze działania formalne co można było uczynić kilka lat temu o czym świadczą akta sprawy nie mniej jednak w ocenie organu nie dają one w chwili obecnej żadnej gwarancji usunięcia uszkodzeń oraz uzupełnienia braków, które zostały stwierdzone w protokole z okresowej kontroli stwarzających zagrożenie życia lub zdrowia ludzi bezpieczeństwa mienia w zakresie użytkowania budynku w zakresie podjęcia bez zbędnej zwłoki robót budowlanych mających na celu ustabilizowanie skarpy i powstałego osuwiska gruntowego na działce, które zagraża w sposób bezpośredni budynkowi mieszkalnemu na ww. działce jak i drodze gminnej tj działce nr [...] bez podjęcia robót budowlanych mających na celu wzmocnienia stateczności skarpy jako pilnych robót wskazanych właśnie w protokołach z kontroli okresowych stanu technicznego budynku. Nie zrozumiałym jest argumentacja zobowiązanych że obowiązek usunięcia zagrożenia miał by być jeszcze nałożony na właścicieli działek sąsiednich jeśli czynności administracyjne organu i przedłożone protokoły z okresowych kontroli stanu technicznego dotyczyły jedynie budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Organ nadzoru budowlanego nie kwestionuje ewentualnych postępowań cywilnych mających na celu regres finansowy co do właścicieli sąsiednich nieruchomości w związku z wykonaniem zabezpieczenia skarpy powstałej w wyniku działań właściciela działki [...], które również będzie służyć działkom przylegającym do tego miejsca, PINB w T. nie kwestionuje działań podejmowanych przez zobowiązanych w postaci zgłębiania procesów osuwiskowych w odniesieniu do zaistniałego osuwiska i gromadzeniem dokumentacji w tym zakresie tylko takie działania w odstępach czasowych podejmowane już są od kilku lat przez zobowiązanych bez widocznego efektu eliminującego zagrożenie. Mając zatem na uwadze bezpieczeństwo osób przebywających w budynku należy bez zbędnej zwłoki usunąć niezwłocznie stwierdzone uszkodzenia oraz uzupełnić braki, które mogłyby spowodować zagrożenie życia łub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a w szczególności katastrofę budowlaną, pożar, wybuch, porażenie prądem elektrycznym albo zatrucie gazem w myśl art. 70 ustawy Prawo budowlane a ten obowiązek w niniejszym przypadku spoczywa na właścicielu obiektu, który winien użyć wszystkich możliwych i dostępnych środków aby wyeliminować zagrożenie. Ponadto wnoszący zarzuty nie może powoływać się na niemożność wykonania powyższego obowiązku (który wynika wprost z przepisów Prawa budowlanego) poprzez niezakończone postępowania administracyjne w innych organach (organ nadzoru budowlanego i organ administracji architektoniczno-budowlanej) albowiem sprawa bezpiecznego użytkowania obiektu jest sprawą nadrzędną i nie związaną ewentualnym zagadnieniem wstępnym w innych zakończonych ( przez organ nadzoru budowlanego) czy też zawieszonych postępowaniach (przez organ administracji architektoniczno-budowalnej). W świetle tych wyjaśnień PINB w T. działając jako wierzyciel, w aktualnym stanie faktycznym i prawnym sprawy, nie znajduje podstaw do uznania zgłoszonych przez zobowiązanego R. S. zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej za uzasadnione. Postanowieniem nr 460/2021, z dnia 20 kwietnia 2021 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Dz. U. Z 2020.256 z późn. zm.) po rozpatrzeniu zażalenia A. i R. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. nr 92/2021 z dnia 16.02.2021 r. w przedmiocie uznania zarzutu za nieuzasadniony, w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mającej na celu przymuszenie do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 27.11.2020 r. i art. 70 ustawy Prawo budowlane, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekając o istocie sprawy: oddalił zarzut R. S. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, mającej na celu przymuszenie A. S. do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 27.11.2020 r. i art. 70 ustawy Prawo budowlane, 2. oddalił zarzut A. S. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, mającej na celu przymuszenie A. S. do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 27.11.2020 r. i art. 70 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i na podstawie materiału zgromadzonego w sprawie, w oparciu o przepisy obowiązującego prawa oraz po zbadaniu zasadności argumentów podnoszonych w zażaleniu, stwierdził że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na określone w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji środki egzekucyjne strona zobowiązana może złożyć odpowiednie środki zaskarżenia. Jednym z takich środków jest zarzut, uregulowany w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czenwca 1966 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.- upea). Ten środek zaskarżenia służy wyłącznie zobowiązanemu. Zgodnie z treścią art. 33 § 2 podstawą zarzutu może być: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4. b) dokumentu, o który m mowa w art. 3 a S 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu: 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit, a i b. Postępowanie dotyczące stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów jest częścią postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organ egzekucyjny (wyrok NSA z dnia 27 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 987/13, LEX nr 1675534). Organ egzekucyjny rozpatruje zgłoszone zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie tych zarzutów. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 upea). Zgłoszenie zarzutu przez zobowiązanego zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego (art. 35 § 1 upea). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4 upea). W pierwszej kolejności organ zauważa, iż PINB w T. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 27.11.2020 r. na A. S. i tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 27.11.2020 r. na R. S. Tytuł wykonawczy jest podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji, wystawiony jest przez dokument urzędowy stwierdzający istnienie i wymagalność obowiązku, który wynika z tytułu wykonawczego. Wobec faktu wystawienia dwóch odrębnych tytułów wykonawczych, zasadnym jest stwierdzenie, iż toczą się dwa postępowania egzekucyjne: jedno na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 27.11.2020 r. w stosunku do A. S. i drugie na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 27.11.2020 r. w stosunku do R. S. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego objętego tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 27.11.2020 r. wnieśli A. i R. S. Oznacza to, że R. S. nie przysługuje prawo do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 27.11.2020 r. skierowanego do A. S., gdyż nie jest on stroną tego postępowania. Wobec powyższego zarzut wniesiony przez R. S. jako nieuzasadniony należało oddalić. Jakkolwiek organ stopnia powiatowego nie wskazał na fakt w zaskarżonym postanowieniu, to z uwagi na bezsprzeczność zaistniałej sytuacji oddalenie zarzutu pochodzącego od R. S. jest zasadne, co w ocenie tut. organu stwierdzić należy w niniejszym postanowieniu. Zobowiązana podnosi zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 2 i pkt 3 oraz pkt 6 c upea. Wskazany w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 27.11.2020 r. obowiązek wynika z art. 70 ust 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z brzmieniem którego właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu budowlanego, na których spoczywają obowiązki w zakresie napraw, określone w przepisach odrębnych bądź umowach, są obowiązani w czasie lub bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 1-4a ustawy Prawo budowlane, usunąć stwierdzone uszkodzenia oraz uzupełnić braki, które mogłyby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a w szczególności katastrofę budowlaną, pożar, wybuch, porażenie prądem elektrycznym albo zatrucie gazem. Protokoły przedłożone w dniu 11 sierpnia 2020 r. z okresowej kontroli, sporządzone przez osobę uprawnioną wykazują, iż: brak jest wykonania wzmocnienia stateczności skarpy - do pilnej realizacji skarpa znajdująca się w pobliskiej odległości od budynku (około 4 m od gabionów) wykazuje obsunięcie/ścięcie skarpy i wymaga natychmiastowego naprawienia stwierdzono uszkodzenia skarpy znajdującej się w pobliskiej odległości od budynku (około 4 m od gabionów) wykazującej obsunięcie/ścięcie skarpy, które zagrażają zarówno samemu budynkowi oraz drodze gminne, co mogłyby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a w szczególności katastrofę budowlaną, pożar, wybuch, porażenie prądem elektrycznym albo zatrucie gazem. Jak wynika z kontroli prewencyjnej w dniu 12.08.2020 r. stan na gruncie w zakresie skarpy/osuwiska nie zmienił się jest tożsamy po porównaniu zdjęć dołączonych do przedłożonych przez Państwa S. protokołów. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 2 upea PINB w T. jako wierzyciel prawidłowo uznał za nieuzasadniony. Obowiązek wskazany w tytule wykonawczym wynika wprost z przepisu prawa tj. z art. 70 Prawa budowlanego. Zarzut wskazany w 33 § 2 pkt 3 upea również należy oddalić, z uwagi na jego niezasadność. Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Brak jest podstaw prawnych do uznania, iż obowiązek usunięcia zagrożenia występującego na działce nr [...] AM-[...] w T. miałby być jeszcze nałożony na właścicieli działek sąsiednich. Zauważyć należy, iż czynności administracyjne organu i przedłożone protokoły z okresowych kontroli stanu technicznego dotyczyły jedynie budynku mieszkalnego na działce nr [...] i to właściciele tejże nieruchomości są zobowiązani do utrzymania jej w odpowiednim stanie technicznym, dlatego wszelkie obowiązki dotyczące rzeczonej nieruchomości kierowane są wyłącznie do jej właścicieli. Odnosząc się do zarzutu określonego w art. 33 § 2 pkt 6 c upea – brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Skarżący podnoszą zarzut przedwczesności kierowania do nich obowiązku i kwestionują jego wymagalność z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie dotyczącej uchylenia decyzji Starosty T. nr 937/15 z dnia 16 listopada 2015 r. W tym miejscu zauważyć należy, iż decyzja nie jest orzeczeniem, z którego wynika obowiązek zawarty w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 27.11.2020 r. Postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w związku z niewykonaniem obowiązku określonego w art. 70 ust. 1 Prawa budowlanego, (wynikającego wprost z przepisu prawa). Zatem zarzut braku wymagalności powyższego obowiązku wobec faktu prowadzenia postępowań administracyjnych przez inne organy jest nieuzasadniony. Stosownie do art. 34 § 1 upea organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, zaś zgodnie z § 2 wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze organ stwierdza, iż PINB w T. w przypadku uznania zarzutów za nieuzasadnione winien oddalić zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Przepisy nie przewidują wydania postanowienia o uznaniu zarzutu za nieuzasadniony, niemniej jednak w ocenie organu nie jest to podstawa do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W tak kształtującej się sytuacji faktycznej i prawnej tut. organ uznał, iż PINB wydając zaskarżone postanowienie zastosował właściwą podstawę prawną, niemniej jednak tut. organ korzystając z możliwości reformacyjnych przyznanych mu przez dyspozycję przepisu art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, uchyla zaskarżone postanowienie w całości i orzekając o istocie sprawy postanawia: oddalić zarzut R. S. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, mającej na celu przymuszenie A. S. do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 27.11.2020 r. i art. 70 ustawy Prawo budowlane i oddalić zarzut A. S. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, mającej na celu przymuszenie A. S. do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 27.11.2020 r. i art. 70 ustawy Prawo budowlane. Skarżący: A. S., R. S. wnieśli skargę na ostateczne postanowienie. Zaskarżyli je w całości i wnieśli o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Zarzucili, że w toku postępowania zostały naruszone przepisy: 1. Kodeksu postępowania administracyjnego, a to: art. 6, 7,8, 15 w sposób uzasadniający zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., 2. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a to: art. 6, 34, art. 33 § 1 pkt 2 i 6, art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 29 § 1, 33 §2 pkt. 2 i pkt. 3 oraz pkt. 6c). 3. ustawy Prawo budowlane, a to art. 50.1 pkt. 1) oraz pkt. 2) prawa budowlanego. Jak również łamania art.5.1.1 a), c) oraz d). W motywach skarżący podnieśli, że decyzja organu I instancji winna być uznana za nieważną w rozumieniu art. 156 kpa. Zatem organ II instancji winien ją uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, bowiem wydanie rozstrzygnięcia reformatoryjnego przez organ II instancji w przypadku nieważności decyzji organu I instancji godzi w zasadę dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) i jako takie także obarczone jest nieważnością. W tej sprawie zachodzi sprzeczność między treścią rozstrzygnięcia I instancji a przepisami regulującymi jej wydanie. Sprzeczność tę dostrzegł organ II instancji uznając, że rozstrzygnięcie I instancji jest nieznane prawu. Organ II instancji wskazał na treść art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej "upea ") i enumeratywnie określone tym przepisem sposoby załatwienia sprawy. Dalej organ ustalił - prawidłowo, że postanowienie organu I instancji nie znajduje umocowania w art. 34 upea. Tym samym uzasadniony jest wniosek, że jest nieznane prawu. W konsekwencji postanowienie organu I instancji winno być uznane jako wydane z "rażącym naruszeniem prawa" - wydano bowiem błędne rozstrzygnięcie co do sposobu zakończenia sprawy. Chodzi tu o szczególny rodzaj sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia decyzji a przepisami regulującymi jej wydanie, a mianowicie o wydanie niewłaściwego rozstrzygnięcia co do sposobu zakończenia sprawy. Sposób rozstrzygnięcia przez organ I Instancji jaskrawo przeciwstawia się przepisom, na podstawie których postanowienie to zostało wydane. Rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu organu I instancji nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć dopuszczalnych przepisem art. 34 upea. Inaczej mówiąc organ II instancji w uzasadnieniu skarżonego postanowienia stwierdza wprost, że rozstrzygnięcie w danej sprawie powinno było otrzymać zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa inną treść. Jest to sprzeczność bezwzględna – bo określono w postanowieniu I instancji następstwa prawne, których obowiązująca norma (art. 34 upea) nie przewiduje w żadnym stanie faktycznym. Rozstrzygnięcie takie nie może - w świetle obowiązujących przepisów prawa - zapaść w żadnej sprawie. Nieważność postanowienia organu I instancji obowiązuje od dnia jego wydania i powoduje, że nie można uznać aby doszło do rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Skutkiem stwierdzenia nieważności postanowienia 1 instancji - dla zachowania potwierdzonej w art. 15 KPA zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - musi być uchylenie postanowienia i przekazanie do ponownego rozpoznania. Nie do pogodzenia z zasadą praworządności jest też działanie, kiedy organ odwoławczy chce konwalidować uchybienia organu pierwszej instancji i orzeka po raz pierwszy w sposób dopuszczalny prawem. Dopuszczalny prawem sposób rozstrzygnięcia jest bowiem jednym z elementów identyfikujących postępowania administracyjne. Postępowanie organów ostatecznie narusza bowiem przepisy art. 15 i art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem nie spełnia wymogu działania organów w granicach i na podstawie prawa powszechnie obowiązującego. Wszak postępowanie odwoławcze toczyło się co do zidentyfikowanego rozstrzygnięciem postanowienia organu I instancji , a strona od rozstrzygnięcia jakie wydał po raz pierwszy organ II instancji nie mogła złożyć odwołania. Zasada dwuinstancyjności daje stronie postępowania prawo do dwukrotnego rozpatrzenia, a także rozstrzygnięcia jej sprawy przez dwa organy administracji. Oznacza to, że organ odwoławczy w całokształcie rozpatruje i rozstrzyga sprawę załatwioną rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Jeśli natomiast rozstrzygnięcie organu I instancji jest nieważne - to nie można uznać by doszło do jakiegokolwiek rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Zgodnie z ustanowioną art. 15 KPA zasadą dwuinstancyjności postępowania, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozpoznaną przez organ pierwszej instancji. Rodzi to w konsekwencji obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Dwuinstancyjność oznacza więc, że każda sprawa powinna być rozstrzygnięta dwukrotnie, a zatem organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji (postanowienia) organu pierwszej instancji i odniesienia się do argumentów zawartych w odwołaniu (zażaleniu). Tak stało się w tym postępowaniu. Przez co organ II instancji nie doniósł się do braku aktualności i przydatności dla rozstrzygnięcia protokołów kontroli z sierpnia 2020 roku - dla sprawy rozpoznawanej drugoinstancyjnie w kwietniu 2021 roku. Skarżący wywodzi także, wobec przyjęcia przez organ II instancji bezkrytycznie ustaleń i ocen organu I instancji, że na podstawie art. 33 pkt 1 w związku z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 z późniejszymi zmianami.), zwanej dalej w skrócie "EgzAdmU". Skarżący wnieśli zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego: • objętego tytułem wykonawczym Nr [...] i [...], wystawione przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w dniu 27-11-2020 r., doręczonym nam jako zobowiązanym w dniu 23-01-2021 r., dotyczącym wyegzekwowania obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającego z art.70 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Egzekucji prowadzonej na podstawie zaskarżonego tytułu wykonawczego zarzucam: naruszenie art. 33 § 2 pkt. 2 i pkt. 3 oraz pkt. 6 c). EgzAdmU w związku z niezgodnością wniosku o wszczęcie postępowania w związku tymi naruszeniami, a ponadto - art. 6 § 1 ustawy egzekucyjnej, poprzez podjęcie czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, pomimo nie uchylania się od wykonywania obowiązków publicznoprawnych. Skarżący przypominają, że wnosili o: umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie w całości tytułu wykonawczego oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia niniejszego zarzutu oraz wszystkich spraw związanych z pracami ziemnymi, której były do tej pory wykonywane ponad osuwiskiem powodując powstanie osuwiska ziemnego oraz dociążania osuwiska dodatkową ziemią. Osuwisko znajduje się pomiędzy działkami [...] oraz [...] dlatego postępowanie egzekucyjne również powinno dotyczyć również właścicieli działki [...]. Szczegółowy opis osuwiska zawiera karta osuwiska wraz z aktualizacją - Załączniki nr 1 i nr 2 naszego pisma z dnia 9.02.2021 numer ewidencyjny [...]. Wszczęte postępowanie na wniosek PINB w T. jest niezgodne z art. 33 § 2 pkt. 3 oraz § 3 pkt. 6 c: Jak to zostało zauważone w treści obowiązku dotyczy to również drogi gminnej zatem należy sprawę skierować również do Gminy T. Trzy strony są interesariuszami osuwiska a nie tylko my. Nie jesteśmy jedynymi zobowiązanymi wobec obowiązku o charakterze niepieniężnym. Brak stosowania przez organ wystawiający tytułu wykonawczego wobec prowadzących prace ziemne w obrębie i ponad osuwiskiem art. 50.1 pkt. 1) oraz pkt. 2) prawa budowlanego; jak również łamania art.5.1. 1 a), c) oraz d) w związku z wykonywanymi pracami ziemnymi. Brak jakiekolwiek analizy tej kwestii w zaskarżanym postanowieniu. Pierwszoplanowym w sprawie pozostanie ustalenie czy podstawa podejmowanych czynności jest aktem ostatecznym i prawomocnym. Jeśli ma ją stanowić decyzja Starosty T. nr 937/15 o pozwoleniu na budowę - to podnosiliśmy, a PINB rozpoznając zarzuty pominął, że prowadzone przez Starostwo Powiatowe w T. postępowanie związane z uchyleniem ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Decyzja odmawiająca uchylenia decyzji o pozwoleniu ma budowę została uchylona w całości i przekazana do ponownego rozpatrzenia. Decyzjami Wojewody Wrocławskiego NR-0 91/16 - Załącznik nr 8 naszego pisma 9.02.2021 i 157/16 - Załącznik nr 9 z 17.03.2016 roku naszego pisma z dnia 9.02.2021 nasza sprawa związana z odmową uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę została uchylona w całości i przekazana do ponownego rozpatrzenia. Postępowanie prowadzone przez Starostwo Powiatowe jak i prowadzone przez organa nadzoru. Już z tego powodu postępowanie niniejsze należy uznać za przedwczesne. Tym samym kwestia adresata aktu podlegającego przymusowemu wykonaniu nie została przesądzona, co uzasadnia możliwość podważana w niniejszym zażaleniu. Zgodnie z art. 33 §2 pkt. 2 pkt. a) do c) oraz pkt. 3 oraz pkt. 6 pkt c). EgzAdmU, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku, błąd co do zobowiązanego, wystąpienia innej przyczyny. W tej sprawie organ naruszył art. 33 § 1 pkt 2 i 6 ustawy egzekucyjnej, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wszczęcia postępowania egzekucyjnego i zastosowania środków egzekucyjnych w sytuacji gdy toczy się postępowanie przedmiocie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Wniesiony na tej podstawie zarzut przedwczesności kierowania obowiązku do żalących, kwestionowanie wymagalności obowiązku, rodziło konieczność zbadania sprawy przez organ egzekucyjny - czego jednak w zaskarżonym postanowieniu nie uczynił. Naruszył także art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu o dopuszczalności postępowania egzekucyjnego w sytuacji nie uchylania się od obowiązków -jako, że właściwe kroki podejmujemy niezależnie od tego czy stanowią one przymus. Organ egzekucyjny przystępuje do czynności mających na celu przymusowe wykonanie obowiązku w przypadku, gdy obowiązek jest wymagalny, a zobowiązany powstrzymuje się od jego wykonania. W tej sprawie zarówno my, jak i organ opisaliśmy faktyczne działania w realizacji (kwestionowanego) obowiązku - o czym poniżej. Jednak nie nadano tym faktom właściwego znaczenia. Postępowanie administracyjne związane jest z faktem wykonania przez państwa J. i G. M. prac ziemnych i rozsypywania ziemi oraz przysypywania ziemią granicy działek nr [...] i [...] w miejscowości T. Przez PINB w T., które trwa już ponad 6 lat. Po dwóch wyrokach WSA we Wrocławiu sygn. akt II SA/WR 625/15 z 18.11.2015 - załącznik nr 3 pisma 9.02.2021 oraz sygn. akt II SA/WR 590/2017 z 29.12.2017 - załącznik nr 4 pisma 9.02.2021. Cała sprawa trwa już od października 2014 roku, czyli ponad 6 lat i nadal nie widać żadnych konstruktywnych decyzji, natomiast jasno widać iż organ nadzoru budowlanego podtrzymują swoje stanowisko. Podtrzymując swoje stanowisko PINB w T. zabezpiecza jednocześnie decyzję Starostwa Powiatowego w T. Dlatego po kolejnej decyzji PINB w T. nr 235/2020 z dnia 22.06.2020 i decyzji DWINB we Wrocławiu nr 948/2020 z dnia 29.10.2020 r. po raz trzeci skarżący złożyli skargę do WSA na tę decyzję - załącznik nr 5. W całości trwania postępowania administracyjnego sprawa była już 4-krotnie rozpatrywana w PINB w T. oraz 3-krotnie w DWINB we Wrocławiu. Bardzo dużą uwagę należy zwrócić na fakt, że organy nadzoru budowlanego nie przywiązują należytej uwagi na przyczynę powstanie osuwiska, którym były prace ziemne wykonane ponad naszym domem. Również nie bez znaczenia jest fakt, że prace zabezpieczające osuwisko są bardzo mocno zagrożone przez ziemię, która została nawieziona bez pozwolenia na budowę. W styczniu 2020 roku strona skierowała sprawę do organów nadzoru budowlanego w związku z kolejnymi pracami ziemnych wykonywanymi przez sąsiadów z działki [...] i [...] na przełomie grudnia 2019 i stycznia 2020 roku. Wtedy to nad granicą osuwiska zostały nawiezione bardzo duże masy ziemi, które według nas mogą mieć bardzo negatywny wpływ na istniejące osuwisko. W odległości zaledwie kliku metrów od granicy osuwiska na całej szerokości ponad nim została nawieziona ziemia i przybrała ona formę nasypu o długości około 20-24 metrów. Powstały nasyp jest jeszcze wyższy niż druga skarpa, która przez obecnie stworzony nasyp właściwie została zakryta. Dodatkowo do części środkowej niszy aktywnego osuwiska została po raz kolejny nawieziona ziemia podobnie jak to miało miejsce w lipcu 2019, czyli dociążenie ziemią nastąpiło dwukrotnie. Wówczas fakt nawiezienia ziemi do niszy osuwiska został zgłoszony do PINB w T. na które to zgłoszenie nie było żadnej reakcji ze strony PINB - Załącznik nr 6 (zgłoszenie) oraz odpowiedź PINB w T. - Złącznik nr 7 naszego pisma 9.02.2021. Zawiadomieniem z dnia 10.06.2016 Starostwo Powiatowe w T. poinformowało o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy. Wkrótce po tym zawiadomieniu postanowieniem nr 113/16 z dnia 22.07.2016 Starostwo Powiatowe w T. zawiesiło postępowanie z urzędu -załącznik nr 11 do pisma z 9.02.2021. Aktywność osuwiska została potwierdzona wynikami monitoringu osuwiska, który został założony przez Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa w Starostwa Powiatowego w T. - załącznik nr 12 do pisma 9.02.2021. Z wyników monitoringu w jasny sposób widać, że osuwisko jest aktywne. Bezsprzecznym jest fakt, że każde dociążanie czynnego osuwiska ma wpływ na jego stabilność, a co za tym idzie stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia w zakresie użytkowania budynku które spełnia całkowicie uznanie naszego zarzutu jako błędnego co do zobowiązania art. 33 par 2 pkt. 3 w kwestii związanej z byciem stroną postępowania. Od samego początku nie czujemy się winni powstania zaistniałej sytuacja a całość sprawy trwa od momentu wykonania prac ziemnych na początku 2007 już ponad 13 lat !! - załącznik nr 13 do pisma 9.02.2021 materiał zdjęciowy. Osuwisko powstało w kwietniu 2010 roku czyli prawie 11 lat temu - załącznik nr 14 do pisma 9.02.2021 materiał zdjęciowy. Odnosząc się do wniosku o wszczęciu postępowania egzekucyjnego strona wskazuje, że w odpowiedzi z dnia 03.09.2020 na pismo skierowane przez PINB będącego przedmiotem upomnienia terminowo odpowiedzieliśmy pismem pokazując nasze działania w zakresie przedmiotu upomnienia - Złącznik nr 15 do pisma z dnia 9.02.2021. W sposób rzeczowy pokazano plan działania który już wtedy został wykonany (etap I) i jest konsekwentnie zgodnie z pokazanym planem realizowany. Należy wspomnieć że opisany w naszej odpowiedzi etap II zawiera wiele czynności, które są od siebie wzajemnie zależne i długotrwałe. I tak w zakresie realizacji etapu II do złożonych na początku września 2020 roku 16 zapytań zobowiązani otrzymali tylko jedną ofertę na wykonanie badań określonych w karcie osuwiska. Po tym kontynuowano wysyłanie kolejnych zapytań ofertowych które zakończyło się ostatecznie wyborem oferty, która była drugą ofertą na wykonanie prac. Reasumując na ponad 25 wysłanych zapytań ofertowych (wliczając te załączone do naszego pisma z 03.09.2020) skarżący otrzymali jedynie dwie spójne oferty w zakresie wykonania prac. Pierwotnie zaproponowane badanie miało wstępnie potwierdzić zakres i liczbę koniecznych odwiertów w celu potwierdzenia powierzchni poślizgu skarpy i na tej podstawie potwierdzenie jej zasięgu zgodnie z przedstawionym projektem naprawczym skarpy. Opis zawarty jest w zaktualizowanej karcie osuwiska (załącznik nr 2) strona nr 5 pkt 11. W celu lepszego zorganizowania badań geologicznych i późniejszego zaprojektowania zabezpieczenia skarpy został przeprowadzone dodatkowe badanie geofizyczne, które nie były nawet sugerowane w karcie osuwiska. Wszystkie czynności związane z dodatkowymi badaniami a szczególnie ich zakres jest konsultowany z projektantem zabezpieczenia. Badanie pokazuje ogólnie dużo większy obszar, a nie tylko wykonanie 2-3 punktowych odwiertów tzw. podwójną rdzeniówką w obrębie samego osuwiska. Po raz kolejny skarżący wykazują swoją ponad normatywną troskę o rozwiązanie sprawy ostatecznego zabezpieczenia swojego mienia i jest to dowód troski skarżących o zdrowie i życie. Przygotowanie wykonania dodatkowego badania i jego zorganizowanie, wiązało się ze sprowadzeniem firmy z innej części Polski, samo wykonanie i opracowanie trwało sumarycznie 3 miesiące. Jest to badanie geofizyczne składające się z 2 połączonych niezależnych i bezinwazyjnych metod badawczych!!!. Zostało wykonane w oparciu o metodę tomografii elektrooporowej (ERT) oraz metodę sejsmiki refrakcyjnej w odwzorowaniu tomograficznym. Są to bardzo specjalistyczne metody badań i nie są one łatwo dostępne i nie ma co ukrywać tanie, a my wykonaliśmy je na własny koszt. Wszystko odbywa się w czasie pandemii COVID 19, w której można bez wszelkich wątpliwości stwierdzić, że bieg spraw znacznie się wydłuża, a nie skraca. Koszt wykonania wszystkich dodatkowych badań geologicznych sięga grubo ponad 30 tys. PLN (oferty są do wglądu). Skarżący wyjaśniają, że obecnie przystępują do realizacji wykonania samych prac przygotowawczych związanych z przygotowaniem dokumentacji projektowej do wykonania prac geologicznych, które będą już miały charakter inwazyjny. W tym momencie trzeba stwierdzić że wykonanie samej dokumentacji geologicznej trwa 3 – 4 miesiące przy nie przeciąganiu terminów, które jest poprzedzone wykonaniem projektu prac geologicznych, które również zajmuje sporo czasu. W dniu 17.02.2021 skarżący złożyli do Wydziału Ochrony Środowiska Rolnictwa i Leśnictwa Starostwa Powiatowego w T. do zatwierdzenia projekt prac geologicznych dla rozpoznania warunków geologiczno-inżynierskich podłoża w związku z realizacją zadania polegającego na zabezpieczeniu skarpy w T. przy ulicy [...]. W chwili pisania pisma sprawa związana z zatwierdzeniem projektu prac geologicznych jest na ostatnim etapie, gdyż minął termin na wnoszenie uwag do projektu i projekt oczekuje jedynie na wydanie decyzji jego zatwierdzający. Na początku stycznia br zobowiązani znaleźli firmę wykonującą badania odwiertowe w formie wizji lokalnej, która stwierdziła że teren jest bardzo trudny i w obecnie panującej aurze i ze względu na bardzo duże podmoknięcie terenu bezpieczne wykonanie prac będzie możliwe dopiero na wiosnę. Jesień 2020 roku jak i obecnie panująca zima pod względem opadów przewyższa średnie z lat poprzednich o ponad 50% !!!. Również wiosna br. jest wyjątkowa w porównaniu do lat poprzednich zarówno pod względem temperatur jak i ilości opadów. Nie jest to fakt do pominięcia i jest koniecznym do uwzględnienia przy wykonaniu badań geologicznych, tym bardziej że jeden z punktów pomiarowych umieszczony jest bezpośrednio w niszy osuwiska. Jeżeli uda się wszystkie kwestie formalne załatwić włącznie z zatwierdzeniem projektu badań to powinno się to zgrać z polepszeniem warunków na ich wykonanie. Widzę tu również zagrożenie wykonania prac geologicznych na działce sąsiadów, którzy wykazują bardzo wysoką asertywność podbudowana decyzjami podejmowanymi przez PINB w T. i Starostwo Powiatowe w T. Mając tego świadomość skarżący artykułują od razu takie zagrożenie, bo może to wpłynąć na wykonanie prac i przeprowadzenie badań geologicznych. Patrząc na dotychczasowe działania sąsiadów, kiedy to już raz nie zgodzili się na wykonanie badań CPT na swoim terenie może to mieć wpływ wykonania badań w ogóle a raczej na pewno na wydłużenie całego procesu zatwierdzania projektu prac geologicznych, wykonania samych badań oraz zatwierdzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. W zakresie dotychczasowych kontaktów jak i prowadzonych do tej pory spraw związanych z osuwiskiem, można stwierdzić że PINB w T. z nie wiadomych przez nas względów i przyczyn nie przyjmuje żadnej argumentacji strony, więc skierowanie naszych zarzutów do PINB w T. jako wierzyciela może nie przynieść oczekiwanych rezultatów w postaci przyjęcia składanych zarzutów. W tym kontekście nie można tracić z pola uwagi, że przepis art. 26 § 1 EgzAdmU nie określa przesłanek wszczęcia egzekucji, a tylko wskazuje na to, jakie muszą być spełnione wymogi formalne. Natomiast najistotniejszym wymogiem materialnoprawnym wszczęcia egzekucji jest uchylanie się zobowiązanego od wykonania obowiązku. Sądy administracyjne dokonując wykładni określenia "uchylanie się od wykonania obowiązku" trafnie powołują się na najnowsze jego znaczenie słownikowe (zob. D. R. Kijowki, komentarz do art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Lex/el. 01.12.2010, pkt 4.8), które uwzględnia subiektywne nastawienie zobowiązanego, rozmyślność, a więc i zamiar uchylania się od wykonania obowiązku. Trafnie zwraca się w orzecznictwie uwagę na to, że pojęcie to musi być interpretowane z uwzględnieniem nastawienia zobowiązanego do wykonania obowiązku. Tylko wówczas, gdy zobowiązany świadomie zmierza do niewykonania ciążącego na nim obowiązku, podlegającego egzekucji administracyjnej, można przypisać mu uchylanie się od jego wykonania w rozumieniu art. 6 § 1 EgzAdmU. Sądy wskazują, że "świadomość uchylania się nie może być ustalana tylko i wyłącznie w oparciu o sam fakt upływu terminu wykonania obowiązku, otrzymania upomnienia, czy tytułu wykonawczego." Ratio legis takiego rozwiązania tkwi w konieczności przeciwdziałania nakładaniu na zobowiązanych bezpodstawnie kosztów egzekucyjnych. Zasadą bowiem jest, że "zobowiązanego obciążają tylko koszty niezbędne do celowego prowadzenia egzekucji administracyjnej" (wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1999 r., I SA/GD 1982/97. ONSA 2001, nr 1, poz. 30). W tej sprawie organ nie poddał należytej ocenie zaistnienia w sprawie przesłanek uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, podlegającego egzekucji administracyjnej. Reasumując, zgodnie z art. 6 § 1 EgzAdmU uchylanie się zobowiązanego od wykonania obowiązku jest nie tylko przesłanką materialnoprawną zastosowania środków egzekucyjnych, ale i przesłanką podjęcia czynności zmierzających do ich zastosowania. Najważniejszą kwestią w tej sprawie jest finansowa. Koszty wykonania samych pali CFA wg wycen których zażądał od nas PINB w T. wynosi 170 tys. Szczujemy że łączny koszt zabezpieczenia może sięgnąć 350 tys zł. - nie jest to trywialna kwota szczególnie dla osób spłacających jeszcze kredyt na dom w CHF. Jako kuriozalny skarżący odbierają zawarty w uzasadnieniu postanowienia I instancji swoisty zarzut - zastosowania się przez nas do prawa. Oto bowiem organ na stronie 6 postanowienia zawarta jest "nie zrozumiałym jest uiszczenie grzywny" i nie podejmowanie dalszych działań. Niezrozumiałym dla żalących jest natomiast jak organ może nie rozumieć konieczności uiszczenia grzywny i łączyć to z rzekomym nie podejmowaniem dalszych działań, które to faktyczne działania zostały mu przedstawione i przez ten organ w treści postanowienia częściowo zreferowane. Odbieramy postępowanie jako nacechowane już osobistym stosunkiem skarżących. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.; dalej w skrócie: "P.u.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 P.u.s.a.). Szczegółowy zakres przedmiotowy kontroli sądowoadministracyjnej został sformułowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) Zgodnie z jego aktualnym brzmieniem, nadanym przez art. 7 ustawy z dnia 11 września 2019 r., zmieniającej p.p.s.a. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070), które weszło w życie z dniem 30 lipca 2020 r., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W rozpoznawanej sprawie została złożona skarga na postanowienie wierzyciela oddalające zarzut zgłoszony przez zobowiązany w postępowaniu egzekucyjnym. Przystępując do merytorycznej analizy sprawy wskazać przyjdzie, że zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. - wnosi się do wierzyciela za pośrednictwem organu egzekucyjnego. Z kolei procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej może być: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości lub części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Przedstawione w art. 33 § 2 u.p.e.a. przesłanki stanowią katalog zamknięty. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Tylko zarzuty prawidłowo zgłoszone, a więc zgłoszone w terminie i znajdujące oparcie w jednej z wymienionych przyczyn, podlegają rozpatrzeniu przez wierzyciela i następnie organ egzekucyjny w trybie określonym w art. 34 u.p.e.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1244/10; z dnia 3 grudnia 2013 r., z dnia 18.08. 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 18.11. 2015 r., sygn. akt II FSK 2594/13). Jak wynika z akt sprawy, zobowiązani, w zgłoszonych zarzutach wskazali na nie zakończenie postępowania administracyjnego w sprawie wykonania przez J. i G. M. prac ziemnych i rozsypania ziemi oraz przysypania ziemią granicy działek [...] i [...] w miejscowości T., -nie przywiązanie należytej uwagi na przyczynę powstania osuwiska; - przewlekłość postępowań w organach nadzoru budowlanego i organach administracji Architektoniczno-budowlanej, - brak skierowania egzekucji do kolejnych interesariuszy osuwiska. Jak wcześniej zasygnalizowano, w postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym - zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn nie daje organowi egzekucyjnemu podstaw do ich rozpatrzenia. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności (w zakresie przywołanego przepisu) zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. W tym zakresie organy egzekucyjne prawidłowo ustaliły, że wystawienie tytułu wykonawczego było następstwem niezastosowania się skarżących do obowiązków, o których mowa w Upomnieniach nr [...] i [...] z dnia 12 sierpnia 2020 r. – usunięcia stwierdzonych uszkodzeń oraz uzupełnienia braków, które zostały stwierdzone w protokole okresowej kontroli. Organ w tym akcie opisał dokładnie stan faktyczny w terenie i wyjaśnił, że "w przypadku dalszego niewykonania obowiązku określonego w art. 70 ustawy Prawo budowlane usunięcia stwierdzonego uszkodzenia oraz uzupełnienia braków, które mogłyby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia....sprawa zostanie skierowana na drogę postepowania egzekucyjnego przewidzianego dla egzekucji świadczeń o charakterze niepieniężnym." Kolejną czynnością organu było wystawienie tytułów wykonawczych i pismo do Wojewody Dolnośląskiego z wnioskiem o wszczęcie egzekucji na podstawie opisanych tytułów wykonawczych. W zawiadomieniu o wszczęciu egzekucji Wojewoda Dolnośląski zawarł (między innymi) pouczenie o podstawach zarzutów, zawartych w art. 33 § 2 ustawy o egzekucji w administracji. W związku z tym, co dotychczas skarżący złożyli zarzuty; wskazali, że podstawą zgłoszenia zarzutu jest określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku i wystąpienia innej przyczyny. Jako podstawę prawną strona podaje art. 33 § 2 p. 2 a-c oraz p. 3 i 6 pkt c ustawy EgzAdm. Zdaniem sądu organy prawidłowo przeanalizowały zgłoszone zarzuty, uznając ich niezasadność. W sprawie istotne bowiem jest, że obowiązek, objęty postępowaniem, a mający materialnoprawną podstawę w art. 70 ust 1 ustawy Prawo budowlane, stanowiący, że właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu budowlanego, na których spoczywają obowiązki w zakresie napraw, określone w przepisach odrębnych bądź umowach, są obowiązani w czasie lub bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 1-4a ustawy Prawo budowlane, usunąć stwierdzone uszkodzenia oraz uzupełnić braki, które mogłyby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a w szczególności katastrofę budowlaną, pożar, wybuch, porażenie prądem elektrycznym albo zatrucie gazem. W materiale dowodowym sąd znajduje potwierdzenie zarzut wypełnienia dyspozycji art. 70 ust. 1 pr. bud. Trzeba mieć na uwadze, że wymieniony przepis stanowi część szczególnej regulacji rozdziału 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, określającej obowiązki podmiotów w zakresie utrzymania obiektów budowlanych. Co do zasady bowiem obowiązki takie spoczywają na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego. W aktach sprawy znajdują się protokoły z okresowej kontroli, sporządzone przez osobę uprawnioną, w tym protokół z dnia 1 VIII 2020 r., sporządzony przez dr inż. J. K. wykazuje, iż: mur oporowy gabionowy nadaje się do natychmiastowej naprawy (k 6 protokołu); dalej – k 2, w zakresie niewykonanych robót remontowych zaleconych do realizacji w protokołach poprzednich kontroli - brak wykonania wzmocnienia stateczności skarpy - do pilnej realizacji; skarpa znajdująca się w pobliskiej odległości od budynku (około 4 m od gabionów) wykazuje obsunięcie/ścięcie skarpy- wymaga natychmiastowego naprawienia (K. 4 protokołu). Stwierdzone uszkodzenia oraz uzupełnić braki, które mogłyby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a w szczególności katastrofę budowlaną, pożar, wybuch, porażenie prądem elektrycznym albo zatrucie gazem. W czasie kontroli stwierdzono: osuwisko skarpy gruntowej, która znajduje się w bardzo bliskiej odległości od budynku mieszkalnego (około 4 m od gabionów) i zagraża zarówno samemu budynkowi oraz drodze gminnej. KONIECZNOŚĆ NATYCHMIASTOWEJ NAPRAWY. Właściciel potwierdził obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli. Wykonując ustawowy obowiązek organ nadzoru budowlanego dokonał w dniu 12.08.2020 r. czynności kontrolnych i odnotował w protokole, że stan na gruncie w zakresie skarpy/osuwiska nie zmienił się jest tożsamy z uwidocznionym na zdjęciach dołączonych przez skarżących. Suma wskazanych okoliczności wskazuje, że nie potwierdził się zarzut, opisany w art. 33 § 2 pkt 2 upea. Jeśli chodzi o kolejny zarzut wskazany w 33 § 2 pkt 3 upea również (zdaniem sądu) nie można go podzielić. Jak wynika z akt sprawy, kontrolowane postępowa dotyczy działki gruntu [...] i obowiązków właściciela tej działki. Inną kwestią, nie objętą tym postępowaniem jest ewentualne przyczynienie się do zaistniałej sytuacji osób trzecich. Skarżący, jako właściciele tej działki są ustawowo obowiązani do utrzymywania jej we właściwym stanie technicznym i przepis prawa materialnego (co do zasady) jest kierowany do jej właścicieli. Odnosząc się do zarzutu braku wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku, lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, to zarzut został określony jako przedwczesna próba wyegzekwowania obowiązku, wobec toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie uchylenia decyzji Starosty T. nr 937/15 z dnia 16 listopada 2015 r. Uszło jednak uwadze skarżących, że kwestionowane postępowanie wiąże się z brakiem pilnej realizacji (!) obowiązku wynikającego wprost z ustawy, a to art. 70 ust. 1 Prawa budowlanego. Akta jednoznacznie wskazują, że wymagalność obowiązku wynika z tej okoliczności, że o pilnym wykonaniu prac była już mowa znacznie wcześniej, a w ostatniej kontroli rzeczoznawca uprawniony wskazał na "zakres nie wykonanych robót remontowych zaleconych do realizacji w protokołach z poprzednich kontroli". Jeśli chodzi o zarzuty skargi, to nie mogą one doprowadzić do jej uwzględnienia. Wbrew jej twierdzeniom nie sposób uznać za zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 6, 7,8, 15 w sposób uzasadniający zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem sądu nie sposób przyjąć aby organy naruszyły przepisy postępowania. Trzeba bowiem pamiętać, że w kontrolowanym postepowaniu organy działały na podstawie i w granicach prawa, nie naruszając w żaden sposób podstawowych zasad postępowania administracyjnego. W postępowaniu organy zastosowały prawidłowo art. 15 kpa, dzięki temu organ odwoławczy rozpatrzył po raz drugi sprawę w całości, co doprowadziło do korekty sformułowania zawartego w osnowie postanowienia organu pierwszej instancji. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżących, postanowienie organu pierwszej instancji nie zostało obarczone nieważnością, której strona upatruje w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Sentencja postanowienia PINBu brzmiała "postanawiam uznać zarzuty za nieuzasadnione", a organ II instancji posłużył się (prawidłowo i zgodnie z obowiązującym brzmieniem przepisu) sformułowaniem "oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej". Istota, czyli brak uwzględnienia zarzutów, jest jednak dla wyniku postępowania identyczna, a zmiana ma jedynie (mówiąc potocznie) charakter semantyczny. Nadto trzeba pamiętać, że zarzut naruszenia przepisów postepowania może odnieść zamierzony skutek jedynie w sytuacji, gdy naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a takiej korelacji sąd nie dostrzegł. Jeśli chodzi o niepodzielenie przez sąd zarzutów naruszenia ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a to: art. 6, 34, art. 33 § 1 pkt 2 i 6, art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 29 § 1, 33 § 2 pkt. 2 i pkt. 3 oraz pkt. 6c), to szeroko brak tych naruszeń został omówiony wcześniej. Natomiast jeśli chodzi o wskazane naruszenie art. 29 § 1 Upea, to tego zarzutu sąd również nie uwzględnił. W świetle omawianego uregulowania organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Trudno zatem znaleźć przesłanki naruszenia tych zasad przez orzekające organy i trudno wskazać na czym miałoby to polegać. Organ nie mógł naruszyć art. 5.1.1 a), c) oraz d) ustawy Prawo budowlane, ani art. 50 ust. 1 pkt. 1) oraz pkt. 2) prawa budowlanego, bowiem tych przepisów organ w postępowaniu nie stosował. Reasumując, na podstawie art. 151 ppsa postanowiono orzec jak na wstępie.