II SA/Wr 31/16

Dnia 23 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Protokolant Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o. o. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych (w dwóch zespołach bliźniaczych) oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta Powiatu W. zatwierdził projekt budowlanego i udzielił na rzecz "O." Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych (w dwóch zespołach bliźniaczych) nadziałce nr 212/3 i nr 212/4 w miejscowości W., gmina D.. O powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożyli B.K., M.B. oraz "R." Sp. z o.o. Sp. komandytowo-akcyjna. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D., po rozpatrzeniu powyższych odwołań, na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu 28 czerwca 2015 r. weszły w życie zmiany Prawa budowlanego, wprowadzone ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 443), a z art. 6 ust. 1 tej ustawy wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. W sprawie tej wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 23 marca 2015 r., co oznacza, że zastosowanie w niej mają przepisy sprzed wejścia w życie tej zmiany. Przywołując następnie art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane oraz art. 10 § 1 kpa, Wojewoda stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie naruszona została zasada czynnego udziału strony postępowania w odniesieniu do M.B.. Skoro bowiem w sprawie został umocowany pełnomocnik strony, obowiązkiem organu było wysyłanie korespondencji pełnomocnikowi, a nie – jak uczyniono – bezpośrednio stronie. Organ II instancji wskazał ponadto, że art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zawiera katalog sprawdzeń, których musi dokonać organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, a jednym z nich jest zbadanie zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzając następnie szerokie wywody dotyczące planowanej inwestycji z ustaleniami planu organ odwoławczy wywiódł, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji zobowiązany będzie do wnikliwego odniesienia się do istotnych kwestii wynikających z ustaleń planu. Niezbędna będzie ponowna analiza spełnienia jednej z ogólnych zasad kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, sformułowanej w § 6 ust. 2 pkt 2 tekstu planu, wskazującej, aby forma przestrzenna projektowanych budynków była dostosowana do istniejącej sąsiedniej zabudowy. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących braku miejsc postojowych na terenie inwestycji Wojewoda podał, że w projekcie budowlanym nie zawarto analizy odnośnie do wymaganej ilości miejsc parkingowych. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że zaprojektowany dojazd do zespołu budynków usytuowanego w drugiej linii zabudowy – zespół B, narusza wymagania § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zauważono przy tym, że ustalenia w tym zakresie będą miały wpływ m.in. na wymagania określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotyczące ustalenia 40% powierzchni działki jako maksymalnej powierzchni zabudowy i powierzchni utwardzonych. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania dotyczących nieprawidłowego usytuowania zgrupowania pojemników na odpadki stałe względem granicy działki Wojewoda przywołał § 23 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a następnie zauważył, że w sprawie nie wyjaśniono, czy w najbliższym sąsiedztwie nie będzie się znajdować zabudowa wielorodzinna, w odniesieniu do której wymagania w zakresie odległości są bardziej rygorystyczne. Organ I instancji winien ponadto rozważyć, czy przedstawione rozwiązania projektowe nie powinny zostać ewentualnie zaopiniowane przez D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. w zakresie dopuszczalności przedmiotowej lokalizacji utwardzonego placu do ustawiania zgrupowania pojemników na odpady stałe dla 4 lokali mieszkalnych. Zdaniem organu odwoławczego, w ponownie prowadzonym postępowaniu niezbędne będzie również przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie poprawności odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycji. Wskazując w szczególności na powyższe Wojewoda D. orzekł jak wyżej. Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została złożona skarga przez F. Sp. z o.o. z siedzibą we W.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 10 w związku z art. 61 § 4 kpa – "poprzez niezastosowanie, a to poprzez niezawiadomienie skarżącej o toczącym się postępowaniu, a w konsekwencji poprzez niedopuszczenie skarżącej do udziału w tym postępowaniu; 2. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane – "poprzez błędne zastosowanie, a to poprzez uznanie, iż skarżąca nie spełnia przesłanek do bycia stroną w przedmiotowym postępowaniu. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu 26 czerwca 2015 r. skarżąca nabyła niezabudowaną działkę nr 213/34 oraz udział wynoszący 7/96 części w niezabudowanej działce nr 213/11, stanowiącej wewnętrzną drogę dojazdową. Wywodząc, że przedmiotowa inwestycja oddziałuje na stanowiącą jej własność nieruchomość strona skarżąca stwierdziła, że organ prowadzący postępowanie nie powinien poprzestać na wstępnym ustaleniu stron, lecz powinien w jego toku badać, czy w sytuacji którejś ze stron nie doszło do zmiany podmiotowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, zaznaczając, że zaskarżona decyzja ma charakter kasacyjny i nie orzeka merytorycznie o istocie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Zauważyć przede wszystkim trzeba, że strona skarżąca kwestionuje zaskarżoną decyzję jedynie z uwagi na fakt, że nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym jej wydanie. W realiach niniejszej sprawy powyższa okoliczność nie może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, co trafnie zaznaczył Wojewoda D. w odpowiedzi na skargę, że zaskarżona decyzja ma charakter kasacyjny (przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji) i nie orzeka merytorycznie o istocie sprawy. Tak więc przedmiotowa sprawa nie została jeszcze merytorycznie rozpoznana i będzie ponownie rozpatrywana przez organ I instancji. W tej sytuacji, jeżeli w uprzednio prowadzonym postępowaniu którakolwiek ze stron została pominięta, będzie miała możliwość udziału w ponownie prowadzonym postępowaniu i to w całej rozciągłości, we wszystkich instancjach. Z uwagi na powyższe zarzut braku udziału w postępowaniu pozostaje bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie, które w istocie pozwala pominiętej stronie na udział w przedmiotowej sprawie, gdyż w jego wyniku będzie ona prowadzona na nowo. Zaznaczyć ponadto należy, że Wojewoda D. w żaden sposób w zaskarżonej decyzji nie uznał, że skarżąca nie spełnia przesłanek do bycia stroną w przedmiotowym postępowaniu, gdyż w ogóle kwestią tą się nie zajmował. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że w realiach tej sprawy podniesione w skardze zarzuty nie mogły zostać uwzględnione, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.