II SA/Wr 310/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 29 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.. W sytuacji zaś, gdy mamy do czynienia z ustaleniem opłaty, do uiszczenia której jest zobowiązana strona skarżąca – jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie – twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Brak uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. uniemożliwia sądowi dokonanie oceny merytorycznej takiego wniosku. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest postanowienie, którym utrzymano w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o nałożeniu w wysokości 7000 zł grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Zdaniem strony skarżącej wniosek uzasadniony jest grożącą Wspólnocie szkodą majątkową, niewspółmierną do wagi sprawy. Na koncie Wspólnoty zgromadzona jest zaledwie kwota 4819 zł, która jest niezbędna do bieżącej obsługi potrzeb Wspólnoty. Egzekucja kwoty 7000 zł w obecnej sytuacji doprowadziłaby do zadłużenia Wspólnoty oraz utraty możliwości wykonywania jej zadań ustawowych. W ocenie Sądu wniosek jest zbyt ogólnikowo sformułowany, co nie pozwala na jego merytoryczną ocenę. Strona skarżąca wskazała, że grozi jej szkoda majątkowa, ale z jej argumentacji nie wynika, czy szkoda ta jest znaczna, a tylko taka pozwala na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przedłożone sprawozdanie finansowe jest natomiast niewystarczającym dokumentem, tym bardziej, że na wykonanie nałożonego obowiązku, czym Wspólnota mogła uwolnić się od konieczności uiszczenia grzywny, strona skarżąca miała ponad rok. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i dlatego też wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.