II SA/Wr 3131/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Krupiński sędziowie: sędzia WSA Teresa Cisyk-spr. asesor sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant: ref. staż. Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Powiatowy Inspektor Sanitarny w S., decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 61, poz. 294), nie stwierdził u R. C. choroby zawodowej: zespołu wibracyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że w oparciu o wyniki przeprowadzonych badań i konsultacji neurologicznej i ortopedycznej brak było podstaw do rozpoznania zespołu wibracyjnego. R. C. badany był w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy, Poradni Chorób Zawodowych w K., oraz konsultowany w Instytucie Medycy Pracy w S. W odwołaniu z dnia 5 czerwca 2001 r., R. C. podniósł, że ma poważne problemy z otrzymaniem pracy zgodnie kwalifikacjami. Przyznał, że Instytut Medycyny Pracy w S. nie stwierdził u niego choroby zawodowej zespołu wibracyjnego, to jednak badania te nie wyjaśniły mocnego ochłodzenia lewej dłoni oraz szybkiego osłabienia i czucia w zależności od wykonywanych prac. Ponadto wniósł o skierowanie go na ponowne badania. [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O., po otrzymaniu powyższego odwołania, uwzględnił wniosek R. C., który został skierowany na kolejne badanie. Po otrzymaniu wyników z Instytutu Medycyny Pracy w Ł., rozpoznając odwołanie, [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O., powołując się na § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych oraz art. 138 § 1 pkt. 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia podał, że poza sporem jest okoliczność wykonywania przez skarżącego pracy na stanowisku kowala w A w Z. Wskazał i przywołał dwa orzeczenia z Instytutu Medycyny Pracy w Ł. i S., które w wyniku przeprowadzonych badań klinicznych orzekły o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby wibracyjnej i stwierdziły, iż w tym przypadku nie ma podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego. Wymienione jednostki, dokonały powyższych stwierdzeń, na podstawie oceny stanu zdrowia R. C. Ponadto wskazano, że u skarżącego nie stwierdzono zmian w stanie zdrowia, mogących być wynikiem ekspozycji zawodowej na drgania mechaniczne o działaniu miejscowym. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, R. C. wniósł o uchylenie powyższej decyzji. Uznał, że stanowisko organu zawarte w decyzji jest bezzasadne i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach, przywołując wyrok Sądu Najwyższego z 4 czerwca 1998., sygn. akt III RN 36/98, OSN nr 6, poz. 192 z 1999 r. Zdaniem skarżącego, wykonywana przez niego praca, w warunkach szkodliwych wywołujących drgania, spowodowała stopniowe pogarszanie się jego stanu zdrowia. Dlatego twierdzi, że decyzje I i II instancji naruszają prawo materialne, a w szczególności rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych, przez jego niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji zaskarżoną odmowę. W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że przy orzekaniu kierował się orzeczeniami właściwych jednostek, które oceniając wpływ warunków pracy na stan zdrowia skarżącego rozpoznały inne schorzenie spowodowane tymi warunkami tj. zapalenie około stawowe barku lewego pochodzenia zawodowego, natomiast nie stwierdziły zespołu wibracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sad administracyjny. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzygają spory kompetencyjne i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa wyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym, podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, przy czym rozważa prawo obowiązujące w dniu jej wydania jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji. Rozstrzygnięcie w decyzjach odmownych, w rozpatrywanej sprawie wydane zostały w trybie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 61, poz. 294). Skarżący kwestionuje, odmowę schorzenia zespołu wibracyjnego, które jest wymienione w załączniku do powyższego rozporządzenia, w wykazie chorób zawodowych pod poz.16. W zaskarżonej decyzji jak i w decyzji ją poprzedzającej, organy nie przywoływały wytycznych, na które wskazuje w skardze, pełnomocnik R. C., cytując tezę wyroku Sadu Najwyższego z 1998 r. Z przepisu § 1 przywołanego wyżej rozporządzenia wynika, że stwierdzenie choroby zawodowej powinno nastąpić, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: - wystąpienie w środowisku pracy czynników szkodliwych, - rozpoznanie u pracownika choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, - zaistnienie związku przyczynowego między czynnikami szkodliwymi a rozpoznaną u pracownika chorobą. Dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że R. C. pracował w warunkach narażenia na chorobę zawodową. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez organy inspekcji sanitarnej. Jednakże uprawniona placówka diagnostyczna oraz dwa Instytuty Medycyny Pracy, w oparciu o wyniki przeprowadzonych badań i konsultacji neurologicznej oraz ortopedycznej, jak i dokumentacji lekarskiej dołączonej do skierowania, orzekły o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby wibracyjnej. Ponadto wskazały, że podane wielkości występującego zaburzenia czucia nie dają podstaw do uznania stwierdzonych nieprawidłowości za następstwo ekspozycji zawodowej na drgania mechaniczne o działaniu miejscowym. W tym przypadku organy inspekcji nie miały podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego. Skoro nie zaistniały wymienione przesłanki z § 1 cyt. rozporządzenia, nie można było uwzględnić wniosku i wydać decyzji stwierdzającej chorobę zawodową, z poz. 16- zespołu wibracyjnego. Zaskarżona decyzja nie narusza, więc norm prawa materialnego. Ocenę taką należy odnieść również do przepisów postępowania w przedmiotowej sprawie. Organy administracyjne, zgodnie z § 7 i § 8 rozporządzenia, oparły się o dowody w postaci orzeczeń jednostek organizacyjnych właściwych do rozpoznania chorób zawodowych. Zaznaczyć należy fakt, uwzględnienia wniosku skarżącego, przez organ II instancji o przeprowadzenie ponownych badań. Rozpatrując materiał dowodowy, inspektorzy sanitarni nie naruszyli sformułowanej w art. 80 kpa zasady swobodnej oceny materiału dowodowego. Orzeczenia lekarskie są zgodne w ocenie stanu zdrowia skarżącego oraz stwierdzeniu o braku choroby wibracyjnej, jak również zawierają uzasadnienia. Wobec powyższego należało, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), oddalić skargę.