II SA/Wr 314/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus, po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Syndyka Masy Upadłości Spółka A w upadłości w M. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 września 2008r. sygn. akt II SA/Wr 314/08r poprzez orzeczenie o zasądzeniu od Gminy M. na rzecz wnioskodawcy kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych postanawia oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia 18 września 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Gminy M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...]r. Nr [...] ustalającej jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Uczestnikiem postępowania w tej sprawie był Syndyk Masy Upadłości Spółka A w upadłości w M., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego A.D.. W dniu 13 października 2008r. pełnomocnik uczestnika postępowania złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 18 września 2008r. poprzez orzeczenie o zasądzenie na rzecz uczestnika postępowania od strony skarżącej tj. Gminy M. kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, podając w uzasadnieniu wniosku, ze strona przegrywająca spór ponosi konsekwencje związane z bezzasadnym wywiedzeniem skargi do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postępowanie przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./. Przepisy tej ustawy nie przewidują zwrotu kosztów postępowania poniesionych w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji przez uczestnika postępowania. Zgodnie z przepisem art. 200 powołanej powyżej ustawy zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności wyłącznie skarżącemu i tylko w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji. Mając powyższe na względzie orzeczono jak na wstępie.