II SA/Wr 314/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus – spr. Sędziowie Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Starszy asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na pismo I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Prezydent Miasta Ś. pismem z dnia 2 stycznia 2015r. (znak : DIM.IT.1510.3.2014) skierowanym do Stowarzyszenia Ekologicznego "A." z siedzibą w Ś. ul. P. odniósł się m.in. do wnioskowanego przez Stowarzyszenie uznania go za stronę postepowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] B. S.A. Nr [...] lokalizowanej w Ś. przy ul. Ł. (dz. nr [...])" zakończonego ostateczną decyzją umarzającą postępowanie, informując, że "zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organizacje ekologiczne uczestniczą na prawach strony w postępowaniach wymagających udziału społeczeństwa. Zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu określa art. 79 ust. 1 wym. ustawy, który brzmi: « Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ». Przedmiotowe postępowanie nie należało do wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym bardziej do wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania. Wobec powyższego nie ma podstawy prawnej do przyznania Stowarzyszeniu prawa uczestniczenia w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony". Na pismo, powyżej opisane zażalenie złożyło Stowarzyszenie Ekologiczne "A.", w imieniu którego działali: [...][...][...] jako zarząd stowarzyszenia. Z treści zażalenia wynika, że Stowarzyszenie wnosi " o uchyleniu postanowienia Prezydenta Miasta Ś. (znak: [...]) z dnia [...]r. oddalającego zgłoszenie Stowarzyszenia Ekologicznego "A." nr [...]z dnia [...]r. oraz nr [...] z dnia [...]r. i niedopuszczającego Stowarzyszenia do uczestnictwa na prawie strony we wznowionym postępowaniu administracyjnym wg postanowienia z dnia [...]r. (znak: [...] dla rozpatrzenia zarzutów Stowarzyszenia, implikujących stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...]r. Prezydenta Miasta Ś.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po podjęciu czynności wstępnych postępowania zażaleniowego postanowieniem z dnia [...]r. wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 40 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989r. – Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 855 z późn. zm.) stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. Uzasadniając podjęte orzeczenie Kolegium przedstawiło swoją pozycję ustrojową wynikającą z ustawy z dnia 12 października 1994r. o samowolnych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856) i wskazało, że kolegia są organami właściwymi w szczególności do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, żądań wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji. Następnie Kolegium wyjaśniło, że w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjęty został pogląd, zgodnie z którym pismo wydane w sprawie należy uznać za decyzję (postanowienie ) mimo niespełnienia przez nie formy określonej w art. 107 Kpa (art. 127 Kpa)o ile zawarto w nim co najmniej: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie o istocie sprawy (chociażby dorozumiane) i podpis upoważnionego pracownika. Pismo nr [...] z dnia [...]r. pochodzi od organu administracji samorządowej jakim jest Prezydent Miasta Ś.. W tym stanie faktycznym i prawnym pismo to- zdaniem Kolegium - można uznać za postanowienie, na które przysługuje zażalenie. Następnie Kolegium wskazało, że Organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym podejmuje zawsze czynności mające na celu ustalenie czy zażalenie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem przepisów prawa, a badając warunki formalne zażalenia stwierdziło, że zażalenie zostało podpisane przez Zarząd Stowarzyszenia Ekologicznego "A." w którego skład wchodzi Skarbnik, Sekretarz i Prezes. Kolegium zwróciło pry tym uwagę, że zgodnie z art. 63 § 1-3 Kpa zażalenie jest podaniem kierowanym do organu administracji publicznej, które powinno być podpisane przez wnoszącego to zażalenie. Stowarzyszenie Ekologiczne "A." z siedzibą w Ś. nie jest stowarzyszeniem zarejestrowanym w Krajowym Rejestrze Sądowym Rejestrze Stowarzyszeń. Z załączonego do zażalenia Regulaminu nr [...] Stowarzyszenia Ekologicznego "A." wynika, że Stowarzyszenie Ekologiczne "A." jest Stowarzyszeniem zwykłym (§ 1 Regulaminu tego stowarzyszenia). Zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz.U. z 2001r. Nr 79, poz. 855 z póżn. zm): 1. Uproszczoną formą stowarzyszenia jest stowarzyszenie zwykłe, nie posiadające osobowości prawnej. 2. Osoby w liczbie co najmniej trzech, pragnące założyć stowarzyszenie zwykłe, uchwalają regulamin działalności, określając w szczególności jego nazwę, cel, teren i środki działania, siedzibę oraz przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie. 3. O utworzeniu stowarzyszenia zwykłego jego założyciele informują na piśmie właściwy, ze względu na przyszłą siedzibę stowarzyszenia, organ nadzorujący, podając dane, o których mowa w ust. 2. Stowarzyszenie zwykłe nie ma osobowości prawnej. Tworzą go wszyscy członkowie, jest to grupa osób zorganizowana w celu prowadzenia oznaczonej działalności. Do stowarzyszeń zwykłych nie stosuje się m.in. przepisów art. 10 i art. 11 ustawy - Prawo o stowarzyszeniach, co oznacza, że regulamin stowarzyszenia określa tylko sposób działania grupy osób. Taka grupa osób może mieć wewnętrzną strukturę organizacyjną (art. 2 ust. 2 ustawy), ale wyłączenie stosowania wskazanych przepisów oznacza, że grupa taka nie może mieć organów. Stowarzyszenie zwykłe musi mieć przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie fart. 40 ust. 2 ustawy), ale przedstawiciel ten nie jest jego organem. Brak osobowości prawnej oznacza w szczególności brak zdolności do czynności prawnej i brak własnego majątku. Natomiast należy przyjąć, że stowarzyszeniom zwykłym przysługuje tzw. zdolność sądowa, tj. zdolność występowania w procesach cywilnych, są bowiem one organizacjami społecznymi dopuszczonymi do działania na podstawie obowiązujących przepisów, choćby nie posiadały osobowości prawnej (art. 64 § 2 Kpc) - choć naturalnie nie mogą występować w sporach majątkowych. Stowarzyszenia zwykłe mogą być również stroną w postępowaniu administracyjnym, na podstawie art. 29 Kpa., i w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 9, 25 § 3 i 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Regulamin Stowarzyszenia w § 16 pkt 2 przewiduje że władzą wykonawczą Stowarzyszenia jest zarząd, a do kompetencji zarządu w myśl § 17 pkt 1 należy reprezentowanie Stowarzyszenia na zewnątrz. Jednak zapisy § 16 i § 17 Regulaminu stowarzyszenia są sprzeczne z art. 40 ust. 2 ustawy o stowarzyszeniach, a zatem są nieważne (art. 58 k.c.). Skoro zaś Stowarzyszenie Ekologiczne "A." z siedzibą w Ś. nie ma przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie (art. 40 ust. 2 ustawy o stowarzyszeniach), nie może skutecznie wnieść zażalenia na postanowienie w postępowaniu administracyjnym podpisanego przez zarząd stowarzyszenia. W dalszej części uzasadnienia Kolegium wyjaśniło, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w świetle dyspozycji art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 z późn. zm.), osoby fizyczne w liczbie co najmniej trzech, pragnące założyć stowarzyszenie zwykłe, uchwalają regulamin działalności stowarzyszenia, określając w szczególności jego nazwę, cel, teren i środki działania, siedzibę oraz przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie. Podkreśliło przy tym, że stowarzyszenie zwykłe jest uproszczoną formą stowarzyszenia, czyli nie ma osobowości prawnej, a specyfiką stowarzyszeń zwykłych są następujące cechy: obniżenie minimalnej liczby osób fizycznych uprawnionych do ich założenia (z 15 do 3 osób), zastąpienie obowiązku uchwalania statutu mającego rozbudowaną treść obowiązkiem uchwalenia uproszczonego regulaminu, zastąpienie wniosku do sądu o rejestrację w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) wnioskiem do organu nadzorującego (starosty), informującym o utworzeniu stowarzyszenia zwykłego. Wskazało ponadto, że w świetle dyspozycji art. 25 § 2 p.p.s.a. stowarzyszeniom zwykłym przysługuje zdolność do występowania w postępowaniu, jako strona w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zdolność sądowa) oraz zgodnie z art. 29 Kpa zdolność do bycia stroną lub stosownie do art. 31 Kpa do działania na prawach strony w postępowaniu administracyjnym. Zdolność sądowa i zdolność do działania w postępowaniu organizacji społecznych, posiadających osobowość prawną, jak i niemających takiej osobowości wynika również z przyznania takim organizacjom w prawie publicznym prawa do udziału w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób. Stowarzyszenie zwykłe nie ma jednak osobowości prawnej, oraz wykształconych organów je reprezentujących co oznacza, że działa jako grupa osób fizycznych zorganizowana dla prowadzenia określonej działalności niezarobkowej, zaś regulamin takiego stowarzyszenia reguluje tylko sposób działania tych osób fizycznych, gdyż na mocy art. 43 pkt 1 nie mają tu zastosowania przepisy art. 10 i 11 Prawa o stowarzyszeniach, jako podstawa tworzenia organów. Dlatego też, zdaniem Kolegium, w świetle przepisów Prawa o stowarzyszeniach, taka grupa osób może wprawdzie działać w ramach regulaminowo określonej struktury organizacyjnej, lecz nie ma podstaw do utworzenia organów, gdyż nawet przedstawiciel reprezentujący stowarzyszenie zwykłe nie jest jego organem o czym jednoznacznie stanowi art. 40 ust. 2 Prawa o stowarzyszeniach (zob. wyrok NSA z 20 listopada 2012 r., II OSK 1308/11. CBOSA). Z kolei skutkiem prawnym braku osobowości prawnej stowarzyszenia zwykłego jest brak zdolności do czynności prawnej jak i brak własnego majątku. W przedstawionej w uzasadnieniu postanowienia argumentacji Kolegium odwołało się również do stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w wyroku z dnia 14 grudnia 2012 r., (I CSK 234/12 Lex nr 1307997), zgodnie z którym ze względu na nieprzysługiwanie stowarzyszeniom zwykłym osobowości prawnej i niestosowanie do nich przepisów o osobach prawnych, podmiotem praw i obowiązków w stosunkach cywilnoprawnych związanych z działalnością stowarzyszeń zwykłych, nie są same stowarzyszenia zwykłe tylko ich członkowie. Oznacza to, że to wszyscy członkowie stowarzyszenia zwykłego mogą stać się podmiotami określonych praw i obowiązków w razie dokonania czynności prawnej przez nich wszystkich lub przez ustanowionego przez nich przedstawiciela, działającego w granicach umocowania. Jednocześnie Sąd Najwyższy stwierdził, że "Podobnie w zakresie stosunków cywilnoprawnych wynikających z innych zdarzeń niż czynności prawne wszyscy członkowie stowarzyszenia zwykłego mogą stać się podmiotami określonych praw i obowiązków, jeżeli dane zdarzenie pozostaje w związku z akceptowaną przez wszystkich członków działalnością stowarzyszenia i w odniesieniu do nich wszystkich spełnione są przesłanki odpowiedzialności za skutki tego zdarzenia". W ocenie Kolegium w realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że ponieważ stowarzyszenie zwykłe nie ma osobowości prawnej stosownie do art. 40 ust. 2 ustawy o stowarzyszeniach winno mieć przedstawiciela reprezentującego to stowarzyszenie natomiast z akt sprawy wynika, że zażalenie Stowarzyszenia Ekologicznego "A." z siedzibą w Ś. podpisał w imieniu tego Stowarzyszenia Zarząd Stowarzyszenia, którego stowarzyszenie zwykłe mieć nie może (zapisy § 16 i 17 Stowarzyszenia jako błędne i sprzeczne z prawem są nieważne i nie mogą stanowić podstawy do oceny prawidłowości reprezentacji stowarzyszenia, a taką podstawę stanowi jedynie art. 40 ust. 2 ustawy o stowarzyszeniach). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności prawne i faktyczne Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że zażalenie jest niedopuszczalne, ponieważ zostało podpisane przez osoby wchodzące w skład zarządu stowarzyszenia powołanego sprzecznie z prawem a zatem osoby nieuprawnione do działania w imieniu stowarzyszenia. Prawidłowość opisanego powyżej postanowienia zakwestionowało Stowarzyszenie Ekologiczne "A." poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skarze reprezentujący Stowarzyszenie na podstawie uchwały członkowie, w tym ustalony uchwałę wszystkich członków Stowarzyszenia przedstawiciel – [...] wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...]r. (znak : [...]). W uzasadnieniu skargi zamieszczona została szczegółowa argumentacja zawierająca specjalistyczną wiedzę z zakresu wpływu stacji bazowych i urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne na środowisko. Skarżące Stowarzyszenie krytycznie odniosło się również do działań organów administracji publicznej tolerujących naruszenia prawa przez inwestorów, realizujących stacje bazowe telefonii komórkowej. Do skargi dołączone zostały załączniki w formie pisemnej i graficznej. W doręczonej Sądowi w dniu 6 maja 2015r. odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o odrzucenie skargi, podtrzymując stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że skarga wniesiona przez Stowarzyszenie została podpisana niezgodnie ze sposobem reprezentacji stowarzyszenia zwykłego, wobec czego winna podlegać odrzuceniu. W toku postępowania sądowoadministracyjnego Stowarzyszenie "A." przedłożyło do akt sprawy w dniach 25 maja 2015r. i 15 czerwca 2015r. pisma procesowe wraz z załącznikami. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 30 czerwca 2015r. przedstawiciel skarżącego Stowarzyszenia wniósł o uwzględnienie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie rozważył następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżone orzeczenie ma charakter procesowy, i zostało wydane na podstawie przepisu art. 134 kpa, z którego wynika m.in., że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania oraz uchybienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Natomiast drugi z powołanych w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia przepis procesowy tj. art. 144 kpa stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale ( tj. rozdziale 11 kodeksu postępowania administracyjnego ,oznaczonym jako " Zażalenia" do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zażalenie jest środkiem prawnym poprzez który realizowana jest w postępowaniu administracyjnym – w odniesieniu do kwestii procesowych rozstrzyganych w formie postanowienia - zasada dwuinstancyjności, gwarantująca możliwość ponownego rozpatrzenia tej kwestii przez organ właściwy instancyjnie (organ administracji publicznej wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 Kpa). Wskazać przy tym należy, że postępowanie zażaleniowe składa się z fazy wstępnej i fazy postępowania wyjaśniającego, którą kończy wydanie orzeczenia. W fazie wstępnej organ zażaleniowy obowiązany jest podjąć czynności mające na celu ustalenie, czy zażalenie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie (art. 141 Kpa). Niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn zarówno o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia aktu w toku instancji. Natomiast niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych dotyczy sytuacji, kiedy ze środka zażalenia korzysta podmiot nielegitymowany. Należy też zwrócić uwagę, że w doktrynie i orzecznictwie zaakceptowane jest stanowisko, zgodne z którym stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia w trybie art. 134 Kpa (w związku z art. 144 Kpa) z przyczyn podmiotowych może nastąpić tylko wówczas, gdy z wniesionego zażalenia wynika w sposób oczywisty, jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że wnoszący je nie jest podmiotem legitymowanym do dokonania czynności. Istotne jest również, że zgodnie z art. 63 §1 Kpa podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone m.in. pisemnie i powinny zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzą, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych (art. 63 §2 Kpa), a ponadto być podpisane przez wnoszącego (art. art. 69§3 zdanie pierwsze Kpa). Ponadto z treści art. 32 Kpa wynika, że strona może działać osobiście lub przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Ustawodawca postanowił też, że jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64§2 Kpa). Brakami formalnymi, których stwierdzenie obliguje organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie do wezwania strony do ich usunięcia w ustawowym terminie są braki podania określone w art. 63§2 Kpa, a jeżeli strona działa przez pełnomocnika lub inną osobę uprawnioną – pełnomocnictwo lub upoważnienie do reprezentowania strony, a nadto braki wynikające z niezachowania wymagań określonych w przepisach szczególnych. W judykaturze administracyjnej przyjęty został pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w sprawie bezwzględnie podziela, że art. 64§2 Kpa dotyczący wezwania do usunięcia w postępowaniu administracyjnym braków formalnych, odnosi się także do braków w zakresie pełnomocnictwa (upoważnienia). W konsekwencji zaniechanie czynności wezwania do usunięcia braków poprzez doręczenie właściwego pełnomocnictwa (upoważnienia) pod rygorem przewidzianym z art. 64§2 Kpa i stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia bez umożliwienia stronie jego usunięcia stanowi naruszenie tego przepisu (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 1993r., sygn. akt III SA 488/93, nie publ.). W tak określonych warunkach prawnych należy zwrócić uwagę, że w rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., uznając, że wnoszące zażalenie Stowarzyszenie Ekologiczne "A." jako stowarzyszenie zwykłe może działać – stosownie do przepisu art. 40 ust. 2 ustawy o stowarzyszeniach - przez ustanowionego przez wszystkich członków stowarzyszenia- przedstawiciela, wykonującego czynności reprezentujące w granicach umocowania, nie podjęło czynności w trybie art. 64§2 Kpa i korzystając z przepisu art. 134 (zdanie pierwsze) kpa orzekło o niedopuszczalności zażalenia. W ocenie Sądu postanowienie to, stanowiące przedmiot rozpoznawanej skargi podjęte zostało co najmniej przedwcześnie, a poprzedzić je powinno wezwanie stowarzyszenia do usunięcia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia zażalenia bez rozpoznania, braków formalnych zażalenia poprzez doręczenie organowi dokumentu określającego skald osobowy stowarzyszenia, pełnomocnictwa do reprezentowania stowarzyszenia udzielonego osobom których podpisy oraz imiona i nazwiska widnieją pod tekstem zażalenia (tj. [...]) oraz uchwały wszystkich członków Stowarzyszenia potwierdzającej czynność wniesienia zażalenia przez wskazane powyżej osoby. Podjęte postanowienie w trybie art. 134 Kpa powinno być uzależnione od zastosowania się i prawidłowego wykonania przez stowarzyszenie czynności wskazanych w wezwaniu kierowanym przy zastosowaniu art. 64§2 Kpa. Dodatkowo Sąd uznał za celowe wyjaśnić, że zdaniem Sądu nieuprawnione jest kwalifikowanie przez kolegium zapisów §16 i §17 regulaminu Stowarzyszenia jako nieważnych, skoro sprawujący nadzór nad działalnością stowarzyszenia Starosta Ś. nie wniósł uwag do tego regulaminu i zapisów go zmieniających, ani tez nie zakwestionował ich legalności. Mając na względzie przedstawione wcześniej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postepowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy- stosownie do przepisu art. 145§1 pkt 1 lit. c powołanej we wstępie ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu o uwzględnieniu skargi, przepisu art. 152 wskazanej powyżej ustawy. Rozpoznając sprawę ponownie organ drugiej instancji powinien zastosować się do uwag Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku.