II SA/Wr 315/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Olga Białek, , , po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.Ł. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia[...]Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę J.Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r., Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego w O.z dnia [...] r., Nr [...], odmawiającą przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 13 czerwca 2007r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. albo na podany numer rachunku bankowego Sądu, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania. W treści wezwania wskazany został również skutek nieuiszczenia wpisu określony w art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) – zwanej daje p.p.s.a , a wraz z doręczeniem odpisu poinformowano skarżącego o możliwości złożenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, zażalenia na powyższe zarządzenie . Odbiór powyższego zarządzenia pod adresem wskazanym przez skarżącego pokwitował J. Ł. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru nie wynika jednak aby osoba odbierająca pismo wpisała datę tego odbioru. W tej sytuacji mając na względzie brzmienie art. 77 § 1 p.p.s.a, Sąd ponowił doręczenie odpisu ww. zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Ponowione zarządzenie odebrane zostało w dniu 6 sierpnia 2007 r. przez M. Ł. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczyciel nie zaznaczył jednak, że przesyłkę doręczono dorosłemu domownikowi, który podjął się doręczenia tej przesyłki adresatowi /art. 72 p.p.s.a./. Zarządzeniem z dnia 28 września 2007 r. stwierdzono konieczność ponowienia doręczenia odpisu o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Tym razem odbiór powyższego pisma potwierdził J. Ł. który według adnotacji poczty podjął się oddać przesyłkę adresatowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 230 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że "Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały" (§ 1), a w dalszej swojej części wyjaśnia, że "Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania" (§ 2). Zacytowana regulacja określa wpis jako opłatę sądową, przy czym ustawodawca zastrzega poprzez treść art. 220 § 1 (zd. pierwsze), że brak opłaty pozbawia Sąd możliwości podjęcia jakiejkolwiek czynności na skutek pisma, którego ten brak dotyczy. Zgodnie z przyjętymi standardami proceduralnymi brak opłaty sądowej w formie wpisu traktowany jest jako szczególny brak formalny skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Taki bowiem skutek zaniechania w tym zakresie ustala przepis art. 220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skierowane zostało – za pośrednictwem poczty - na adres wskazany przez skarżącego / O., [...]. Odbiór powyższego wezwania własnoręcznym podpisem potwierdził J. Ł. – zgodnie z adnotacją poczty: dorosły domownik, który podjął się oddać przesyłkę adresatowi. Analiza zwrotnego potwierdzenia odbioru wykazuje jednak brak własnoręcznej daty jej odbioru przez J. Ł.. Z daty umieszczonej na pieczęci oddawczej placówki pocztowej, potwierdzonej również datą i podpisem osoby wydającej przesyłkę, w sposób niewątpliwy wynika, że odbiór pisma nastąpił w dniu 10 października 2007 r. W myśl art. 77 § 1 p.p.s.a. odbierający pismo potwierdza odbiór i jego datę własnoręcznym podpisem. Na gruncie powyższego przepisu w doktrynie wskazuje się również, że własnoręczny podpis stanowi dowód nie tylko odbioru pisma, ale jego daty /J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LexisNexis, Warszawa 2004, s. 139/. Mając zatem na względzie wyrażony wyżej pogląd, oraz przedstawiony wcześniej stan faktyczny sprawy, Sąd przyjął, że skuteczne doręczenie odpisu pisma zawierającego wezwanie J. Ł. do uiszczenia wpisu nastąpiło w dniu 10 października 2007 r. W konsekwencji stwierdzić należało, że w związku z treścią art. 83 § 2 p.p.s.a, ustawowy termin do dokonania wskazanej w wezwaniu czynności upłynął w dniu 19 października 2007 r. Skarżący, nie zastosował się jednak do wezwania i w wyznaczonym terminie nie uiścił należnej kwoty wpisu sądowego, ani też przed upływem ustawowo zastrzeżonego terminu nie wniósł zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego dotyczące wpisu. Dla oceny niniejszej sprawy, nie bez znaczenia pozostaje i to, że okoliczności związane z doręczeniem, pozwalają zdaniem na przyjęcie, że trzykrotnie ponawiane wezwanie do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem /pomimo błędów formalnych popełnianych przez doręczycieli/ w rzeczywistości dotarło do wiadomości skarżącego. Zauważyć należy, że dwukrotnie podejmowane było przez syna skarżącego, który zobowiązał się do jego oddania adresatowi. W takiej sytuacji dotychczasowa bezczynność skarżącego, jednoznacznie wskazuje, że nie jest on zainteresowany uiszczeniem wymaganej opłaty sądowej i kontynuowaniem postępowania. Po myśli art. 220 § 1 powoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny - zobligowany był zastosować przepis art. 220 § 3 powoływanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i postanowił jak w sentencji.