II SA/Wr 316/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 4 października 2006 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz M. i F. Ż. warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej wykonanie przepustu na rowie melioracyjnym B-9 oraz zjazdu z ul. K. we W. oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Prezydent W. na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalił na rzecz M. i F. Ż. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej wykonanie przepustu na rowie melioracyjnym B-9 oraz zjazdu z ul. K. na działkę nr [...]. W decyzji wskazano w szczególności, że inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, zaś na etapie projektowania i ubiegania się o pozwolenie na budowę, rozwiązania techniczne inwestycji należy dostosować do uwarunkowań wynikających z projektu budowlanego obejmującego przebudowę sieci uzbrojenia podziemnego i odbudowę dróg na osiedlu S. we W. (m. in. K.) przez inwestora – Gminę W . Inwestycja uzyskała uzgodnienie zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy przez Marszałka Województwa D. oraz opinie pomocnicze Zarządu Dróg i Komunikacji we W. w porozumieniu z Biurem Rozwoju W. i Wydziału Środowiska i Rolnictwa UM W . W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wniosek inwestorów zawierał wszystkie niezbędne elementy określone w art. 52 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy. Teren nie jest objęty planem miejscowym oraz nie leży na obszarze, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek jego sporządzenia. Zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy. Ponieważ inwestycja dotyczy urządzenia infrastruktury technicznej, nie ma zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Dlatego stosownie do art. 56 ustawy, nie można było odmówić inwestorowi ustalenia warunków zabudowy. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 7 i art. 10 k.p.a. Nie doręczono mu kopii pisma, w którym organ zwrócił się o uzgodnienie i opinie pomocnicze. Doręczono mu jedynie postanowienie uzgadniające. Nie został również zawiadomiony o korekcie wniosku inwestorów. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że organ pierwszej instancji zawiadomił wszystkie strony o wystąpieniu o uzgodnienie oraz pouczył o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Pismo w sprawie uzgodnienia zostało doręczone skarżącemu. Postanowienie uzgadniające nie zostało przez niego zaskarżone. Dokonana przez inwestorów korekta wniosku dotyczyła jedynie doprecyzowania opisu inwestycji. Strony zostały powiadomione o zakończeniu postępowania oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. W nin. sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia dowodu z oględzin. Decyzja stanowi wyłącznie informację o możliwości i warunkach zrealizowania inwestycji i uprawnia do ubiegania się o pozwolenie na budowę. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił, że organ powinien wyjaśnić okoliczności przedstawione przez niego w toku postępowania, w szczególności kwestię funkcjonowania planowanego przepustu po jego wybudowaniu i uciążliwości z tym związanych dla okolicznych posesji. Organ nic nie uczynił, aby rozwiać wątpliwości skarżącego, a postępowanie prowadzono z pominięciem prawnego interesu skarżącego. Wywołuje to wrażenie nierówności stron. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W toku postępowania skarżący w nawiązaniu do wniosku inwestorów zgłosił dwukrotnie pisemne zastrzeżenia. Twierdził, że posesja wnioskodawców jest zlokalizowana i obsługiwana administracyjnie od ul. P.j, natomiast ul. K. jest ulicą dwukierunkową bez pobocza, o szerokości ok. 5 m. W razie wybudowania zjazdu, dostęp do posesji skarżącego zostanie znacznie ograniczony. W kolejnym piśmie skarżący zwrócił uwagę, że wybudowany przepust posłuży jako miejsce do zawracania z ulicy K. w kierunku ulicy B j. Opisał warunki ruchu drogowego na ul. K. i ul. P., przemawiające za usytuowaniem wjazdu na nieruchomość inwestorów od strony tej drugiej ulicy. Jak z tego wynika skarżący, zamieszkały przy ul. K. naprzeciwko nieruchomości inwestorów, zgłaszał w postępowaniu swój interes związany z dążeniem do nie powiększenia ruchu samochodowego po tej ulicy. Był to niewątpliwie interes faktyczny, bowiem z żadnej konkretnej normy prawnej nie wynikało dla skarżącego uprawnienie do domagania się ograniczenia normalnego ruchu samochodowego na drodze publicznej, a szczególnie ograniczenia dostępu do niej z nieruchomości inwestorów. Trafnie jednak zarzucił skarżący, że organy powinny w uzasadnieniach decyzji konkretnie omówić treść zarzutów wobec wniosku inwestorów, zgłoszonych w jego pismach i w sposób wyraźny ocenić ich zasadność. Jednak uchybienie to, związane z naruszeniem zasad wynikających z art. 8 i art. 11 k.p.a., nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c p.s.a. Skarżący jedynie uczestniczył w postępowaniu toczącym się z wniosku inwestorów i dotyczącym ich bezpośrednio (por. A. Matan KPA Komentarz Tom I s. 316). W postępowaniu tym aktywność organu dotyczyła wyjaśnienia i oceny faktów prawotwórczych z zakresu stosowanej ustawy. Trafnie przy tym podkreślał organ, że w odniesieniu do skarżącego przestrzegano ustanowionych w procedurze gwarancji ochrony jego praw (art. 10 § 1, art. 106 § 2 k.p.a.). O ile skarżący podkreślał poczucie nierównego traktowania stron, to mogło ono wynikać nie z uchybień procesowych organu, ale właśnie z konieczności skupiania jego uwagi na zasadniczym przedmiocie postępowania i wyjaśnianiu okoliczności istotnych dla załatwienia wniosku inwestorów. Jak wspomniano, skarżący nie zgłosił w toku postępowania twierdzeń wymagających wyjaśnienia, nie mógł zatem ostatecznie zarzucić naruszenia art. 7 k.p.a. Szczególne znaczenie w nin. sprawie posiadał powołany przez organ przepis art. 56 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podkreślający zasadę, że jedynie brak zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami ustawowymi, ograniczającymi możliwość swobodnego zagospodarowania i zabudowy nieruchomości (art. 6 ust. 2 ustawy) uzasadnia odmowę ustalenia warunków zabudowy. Organ w sposób prawidłowy uzasadnił, że wobec braku ustawowych przeciwwskazań, nie można było odmówić ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy. Należy powtórzyć, że teren przyszłego zainwestowania nie był objęty planem miejscowym (art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy) oraz że spełnione zostały wynikające z art. 60 ust. 1 i art. 61 ustawy pozytywne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. W tych warunkach organ nie mógł uwzględnić na korzyść skarżącego jego twierdzeń, że inwestorzy mają ponadto możliwość urządzenia wjazdu na ich nieruchomość od innej strony i nie powinni w interesie skarżącego budować wjazdu od strony ulicy przy której mieszka skarżący, co zwiększy natężenie ruchu, przedstawiając je jako uzasadniające decyzję odmowną. Było istotne, że organ pierwszej instancji przesłał pisemne zastrzeżenia skarżącego do inwestorów i zażądał złożenia przez nich wyjaśnień odnośnie jego zarzutów, zatem nie można twierdzić o całkowitym pominięciu stanowiska skarżącego w toku postępowania. Inwestorzy złożyli natomiast wiarygodne oświadczenie, wyjaśniające dlaczego zmuszeni są do budowy przepustu i dojazdu do ulicy K., o ile nawet ich działka w części przylega do ulicy P. i pozornie dogodne byłoby urządzenie wjazdu na nieruchomość wprost z tej ulicy. Było również istotne, że poprzednio wydana decyzja o warunkach zabudowy została na skutek odwołania skarżącego uchylona, jednak organ odwoławczy już wtedy wyjaśnił w uzasadnieniu pogląd o bezzasadności zarzutów skarżącego, natomiast w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ naprawił uchybienia procesowe dostrzeżone z urzędu przez organ odwoławczy. Wobec braku podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i zgodnie z art. 151 p.s.a., należało orzec jak na wstępie.