II SA/Wr 316/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Edyta Forysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi R W i S P na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta Jaworski, po rozpatrzeniu wniosku R W i S P, decyzją z dnia 1 marca 2010 r. działając na podstawie art. 1 ust.1 ust. 2 i ust. 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (Dz. U nr 175, poz. 1459 z późn. zm.) orzekł o odmowie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, położonej w S, w gminie M, oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o powierzchni 0,1273 ha, stanowiącej własność Skarbu Państwa i pozostającej w użytkowaniu wieczystym w udziale 4881/10000 S P - właściciela lokalu mieszkalnego nr 1 oraz w udziale 5119/10000 R W - właściciela lokalu mieszkalnego nr 2. Wojewoda Dolnośląski, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez współużytkowników wieczystych, decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Argumentując podjęte orzeczenie organ odwoławczy wskazał, że nie stwierdził aby kwestionowana decyzja wydana została z naruszeniem tak przepisów prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej. Zgodnie z ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (zwanej dalej "ustawą przekształceniową") z możliwości przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności może skorzystać wyłącznie użytkownik, którego prawo zostało ustanowione przed datą 13 października 2005 r. Ustalenia w trakcie trwającego postępowania o przekształceniu winny więc dotyczyć stanu faktycznego istniejącego w ww. dacie. Jedyny wyjątek zawiera ust. 4, który stanowi, że przepis ust. 2 pkt 1, czyli możliwość przekształcenia dla właścicieli lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego, stosuje się również do osób, które nabyły udział w użytkowaniu wieczystym po dniu wejścia w życie ustawy. Zdaniem Wojewody z formalnoprawnego punktu widzenia zasadniczą rzeczą w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie czy uprawnienie użytkowników wieczystych nieruchomości będącej przedmiotem postępowania, spełnia przesłanki zawarte w art. 1 ust. 4 ustawy o przekształceniu. Organ podkreślił, że przywołany przepis nie tworzy samodzielnej podstawy do żądania przekształcenia i musi być odczytywany w powiązaniu z treścią art. 1, który wymaga, aby prawo użytkowania wieczystego istniało w dniu wejścia w życie ustawy. Skoro samo prawo użytkowania wieczystego musi istnieć w dniu wejścia w życie ustawy, to w odniesieniu do lokali oznacza, że co najmniej jeden lokal musiał zostać wyodrębniony i zbyty wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego przed wskazaną datą. Jeżeli prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione po dniu 13 października 2005 r., to roszczenie o przekształcenie nie będzie przysługiwało. Wojewoda wywodził, że przedmiotowej sprawie stwierdzenie nabycia z mocy prawa własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na działce nr [...] oraz prawa użytkowania wieczystego na okres 99 lat ww. gruntu zabudowanego, stanowiącego własność Skarbu Państwa, na rzecz przedsiębiorstwa państwowego A zostało potwierdzone decyzją Wojewody z dnia [...] r. Nabycie użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym położonej w S, oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], powierzchni 0,1273 ha, nastąpiło na rzecz S P w udziale 4881/10000 części, aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia [...] r., zaś na rzecz R W w udziale 5119/10000 części, aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia [...] r. Przedmiotowe lokale mieszkalne nr 1 i nr 2 zlokalizowane w budynku nr 22, zostały wyodrębnione na wniosek A dnia [...] r. poprzez wydanie przez Starostę Jaworskiego zaświadczenia o samodzielności ww. lokali mieszkalnych. Organ odwoławczy zauważył dalej, zgodnie z art. 1 ust. 3 ww. ustawy z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą również wystąpić osoby fizyczne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 1 i 1a oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 2. Natomiast ust. 3 przywołanego przepisu odnosi się również do osób fizycznych i prawnych będących właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego. Zdaniem Wojewody jeżeli A nie wyodrębniły wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego ani jednego lokalu mieszkalnego z budynku położonego na działce będącej przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego do dnia [...] r., to przepis art. 1 ust. 4 nie może mieć zastosowania. Wskazana norma mogłaby mieć zastosowanie w przypadku, gdyby spełnione zostały łącznie dwie przesłanki: istnienie użytkowania wieczystego w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 13 października 2005 r. oraz wyodrębnienie i zbycie wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego co najmniej jednego lokalu. W tej konkretnej sprawie brak jest jednak łącznego wystąpienia dwóch pozytywnych przesłanek niezbędnych do dokonania przekształcenia, co oznacza zdaniem organu, że wnioskodawcy nie spełniają warunków przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości będącej przedmiotem wniosku. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli R W i S P wnioskując o uchylenie w całości opisanej wyżej decyzji jako naruszającej prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi strony wskazały, że zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zawiera jej art. 1. W przypadku skarżących o dokonanie przekształcenia w zakresie podmiotowym wnosili w oparciu o ust. 4 dotyczący momentu, w którym zostało nabyte prawo użytkowania wieczystego albo udział w tym prawie (po dniu wejścia w życie ustawy) w związku z ust. 2 pkt 1 (skarżący są właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego). Wymóg odnoszący się do zakresu przedmiotowego określony w ust. 1 jest również spełniony - nieruchomość zabudowana jest na cele mieszkaniowe. Ponadto skarżący zakwestionowali utożsamianie przez Wojewodę istnienia prawa użytkowania wieczystego z koniecznością wyodrębnienia i zbycia wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego co najmniej jednego lokalu. Przedsiębiorstwo państwowe [...] prawo użytkowania wieczystego gruntu na działce nr [...] nabyło z dniem 5 grudnia 1990 r. Art.1 ust. 4 rozszerza zaś zakres podmiotowy i zgodnie z jego treścią należy go rozpatrywać - w przypadku skarżących - w szczególności łącznie z ust. 2 pkt 1. Art.1 ust. 1 ma w tym przypadku zastosowanie tylko do zakresu przedmiotowego. Powrót do tego ustępu w zakresie podmiotowym - co czyni Wojewoda - jest zdaniem skarżących niezasadny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wyrokiem z dnia 25 listopada 2010 r. (II SA/Wr 408/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę uznając, że prawidłowo orzekające w niniejszej sprawie organy trafnie przyjęły, że skarżący nie spełnili warunków do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości objętej ich wnioskiem. Skargę kasacyjną od powołanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji, zarzucając przedmiotowemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012 r. (I OSK 524/11) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Sąd odwoławczy podzielając zarzuty skargi kasacyjnej wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się do zawartego w skardze zarzutu, co do relacji pomiędzy art. 1 ust. 4 a art. 1 ust. 1 tej ustawy. Przy tym kwestia ta ma kluczowe znaczenie dla ustalenia czy decyzja o odmowie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jest prawidłowa. Jednocześnie NSA zalecił dokonanie oceny legalności zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem treści art. 1 ust. 4 ustawy przekształceniowej. Na rozprawie strony i ich pełnomocnicy podtrzymali dotychczasowe stanowiska w sprawie. Skarżący przedstawił wniosek o uwzględnienie kosztów według załączonego spisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn.zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając zatem w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonego aktu. Należy też dodać, że w myśl przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270) – zwanej dalej u.p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Działając w granicach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie przez organy administracji okoliczności faktycznych oraz obowiązujących w czasie podejmowania decyzji przepisów prawnych, stwierdził, że istnieje konieczność zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a powołanej wyżej ustawy, gdyż zaskarżona decyzja, jak też decyzja ją poprzedzająca podjęte zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę podjętych w niniejszej sprawie decyzji stanowi ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Według jej art. 1 ust. 1 (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji) osoby fizyczne, które w dniu wejścia w życie ustawy, tj. 13 października 2005 r. były użytkownikami wieczystymi terenów zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Przepis art. 1 ust. 2 pkt 2 stanowi natomiast że z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego mogą także wystąpić osoby fizyczne i prawne, będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego. Uprawienie do żądania przekształcenia ustawodawca przyznał również osobom fizycznym będącym następcami prawnymi osób o których mowa w art. 1 ust. 1 (i ust. 1 a - który na potrzeby niniejszej sprawy nie jest przywoływany) oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób o których mowa w ust. 2. W niniejszej sprawie z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wystąpiły osoby będące właścicielami lokali mieszkalnych, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego, przy czym jak wynika z akt sprawy osoby te własność lokalu oraz udział w prawie użytkowania wieczystego nabyły dopiero w 2009 r. a więc po dniu wejścia w życie ustawy. W takiej sytuacji jak wskazał to Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrzenie przedmiotowego wniosku powinno nastąpić z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 1 ust. 4 przywołanej wyżej ustawy z której wynika obowiązek stosowania, miedzy innymi, przepisu art. 1 ust. 2 pkt 1 do osób które prawo użytkowania wieczystego albo udział w tym prawie uzyskały po dniu wejścia w życie ustawy. Organy obu instancji uznały, że z przepisu tego skarżący nie mogą wywodzić żądania przekształcenia przysługującego im udziału w prawie użytkowania wieczystego związanego z lokalem w prawo własności uznając, że nie tworzy on samodzielnej podstawy przekształcenia a musi być stosowany w powiązaniu z treścią ust. 1. W takiej sytuacji – zdaniem organów – dla zastosowania ust. 4 wymagane są łącznie: przesłanka istnienia prawa użytkowania wieczystego w dniu wejścia w życie ustawy oraz przesłanka wyodrębnienia i zbycia wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego co najmniej jednego lokalu. Z zaprezentowaną interpretacją nie można do końca się zgodzić. Przepis art. 1 ust 4 odsyła do przepisu ust. 2 pkt 1 ustawy przyznającego osobom fizycznych i prawnym będącym właścicielami lokali, których udziały w nieruchomości wspólnej obejmują prawo użytkowania wieczystego prawo wystąpienia z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości o którym mowa w ust. 1 art. 1. W art. 1 ust. 1 chodzi o prawo użytkowania wieczystego które istniało w dniu wejścia w życie przedmiotowej ustawy (tj. 13 października 2005 r.), zatem co do zasady możliwość przekształcenia przewidziana została wyłącznie w odniesieniu do tych użytkowników wieczystych których prawo istniało w dacie wejścia w życie ustawy. Skoro przepisy art. 1 ust. 2 (pkt 1 i 2) muszą być odczytywane łącznie z ust. 1, to co za tym idzie, również ust. 4 musi być odczytany w powiązaniu z brzmieniem art. 1 ust. 1. W konsekwencji wymóg istnienia prawa użytkowania wieczystego dotyczy wszystkich wskazanych wyżej kategorii nieruchomości. Aprobując w tym względzie stanowisko organów, nie można jednak zgodzić się z drugą wskazaną przez nie przesłanką przekształcenia na podstawie ust.4 (a mającą w sprawie decydujące znacznie) tj. koniecznością wyodrębnienia i zbycia na datę wejścia w życie ustawy co najmniej jednego lokalu. Wynika ona bowiem z nieprawidłowej interpretacji przepisu art. 1 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy. Według przedstawionej w zaskarżonej decyzji wykładni osoby fizyczne i prawne posiadające w dniu 13 października 2005 r. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej budynkiem składającym się z lokali (choćby wszystkich mieszkalnych) mogą wystąpić o przekształcenie, jeżeli we wskazanej wcześniej dacie posiadały wyodrębnione (nawet na swoją rzecz) lokale. Tymczasem jak stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 17 listopada 2011 r. (IV CSK 103/11, Biuletyn Sądowy 2012 Nr 2; Legalis) stanowisko takie jest błędne. W przywołanym orzeczeniu – z którym należy się zgodzić – Sąd Najwyższy wskazał, że nie ma podstaw do twierdzenia aby ustawa przekształceniowa mogła być tratowana jako szczególna w stosunku do ustawy o własności lokali. Żaden przepis tej ustawy nie zawiera bowiem definicji lokalu na potrzeby przekształcenia ( podobnie WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 4 sierpnia 2011 r. II SA/Po 409/11). Decydujące znaczenie ma zatem definicja lokalu zamieszczona w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, a ta nie jest uzależniona od tego, czy własność lokalu została wyodrębniona. Sąd Najwyższy podkreślił, że ustawa o własności lokali jednakowo traktuje właścicieli lokali wyodrębnionych i niewyodrębnionych (art. 4 ust. 1). Podał również, że udział właściciela lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej (chodzi o dotychczasowego właściciela którym zwykle był Skarb Państwa, gmina, państwowa osoba prawna, deweloper czy też spółdzielnia mieszkaniowa) określa się w taki sam sposób, jak udziały właścicieli lokali wyodrębnionych (art. 3 ust. 3 ustawy o własności lokali.). Wykładania dokonana w niniejszej sprawie przez organy, sprzeczna jest z przedstawionymi wyżej uregulowaniami, gdyż nakłada na właściciela nieruchomości - któremu przysługiwało w dniu 13 października 2005 r. prawo użytkowania wieczystego w stosunku do całej nieruchomości (w tym przypadku A) - obowiązek wyodrębnienia w drodze jednostronnej czynności prawnej lokali tylko dla siebie. Dokonanie takiej czynności prawej jest oczywiście dopuszczalne, lecz z żadnego przepisu prawa, nie można wywieść dla właściciela nieruchomości obowiązku w tym zakresie. W rezultacie skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości stanowisko zaprezentowane w przywołanym wyżej postanowieniu, że z wnioskiem o dokonanie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy mogą wystąpić osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali wyodrębnionych i niewyodrębnionych. W konsekwencji nie można zgodzić się z interpretacją organów, że dla zastosowania art. 1 ust. 4 konieczne było również spełnienie przesłanki wyodrębnienia lokalu, a tym bardziej przesłanki zbycia lokalu na dzień wejścia w życie ustawy. Dokonując wykładni art. 1 ust. 4 ustawy przekształceniowej stanowiącego, że przepisy ust. 1 a pkt 2 i ust. 2 pkt 1 stosuje się do osób, które prawo użytkowania wieczystego albo udział w tym prawie uzyskały po dniu wejścia w życie ustawy, należy przyjąć, że stosowanie ust. 2 pkt 1 dotyczy osób fizycznych które już po wejściu w życie ustawy nabyły prawo własności lokalu wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej obejmującej prawo użytkowania wieczystego, niezależnie od tego, czy w dniu wejścia w życie ustawy lokal ten był wyodrębniony czy też nie. Istotne jest aby we wskazanej dacie lokal ten istniał i aby istniało prawo użytkowania wieczystego dla gruntu na którym posadowiony był budynek w którym lokal ten się znajdował. Zdaniem Sądu, przepis art. 1 ust. 4 stanowi samodzielną podstawę przekształcenia i nie można uprawnienia z niego wynikającego uzależniać od przysługiwania roszczenia o przekształcenie osobie prawnej od której lokal nabyła po dacie wejścia w życie ustawy osoba fizyczna występującą następnie z wnioskiem - jak w niniejszej sprawie sugerowały to organy. Omawiany przepis znajduje bowiem bezpośrednie zastosowanie do osób które prawo użytkowania wieczystego albo udział w tym prawie uzyskały po dniu wejścia w życie ustawy, z pominięciem regulacji zawartej w art. 1 ust. 3. W przeciwnym wypadku regulacja zawarta w tym przepisie byłaby zbędna, gdyż wskazane w nim osoby mogłyby żądać przekształcenia jako następcy prawni podmiotów, które spełniały przesłanki przekształcenia. Wobec przedstawionej wyżej argumentacji skargę należało uznać za uzasadnioną. Błędna interpretacja przepisu art. 1 ust.4 ustawy przekształceniowej zastosowana przez organy spowodowała wydanie zaskarżonej decyzji jak też decyzji ją poprzedzającej z naruszeniem wskazanej normy prawa materialnego, co prowadzić musiało do ich wyeliminowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i art. 135 u.p.p.s.a. Orzekając o kosztach Sąd miał na względzie, że zgodnie z art. 200 u.p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji skarżącemu przysługuje od organu który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 1 do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika który nie jest radcą prawnym lub adwokatem, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie, przy czym suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Wobec przedstawionych regulacji Sąd uwzględnił wysokość poniesionego wpisu od skargi oraz koszty przejazdu i równowartość utraconego zarobku – zgodnie ze spisem przedstawionym przez skarżących w pismach z dnia 20 czerwca 2012 i z dnia 25 listopada 2010 r. – ograniczając je do wysokości wynagrodzenia adwokata lub radcy prawnego przyjmując stawkę minimalną opłat w wysokości 240 zł (po r. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy właściwy organ rozstrzygając sprawę, uwzględni wykładnię art. 1 ust. 4 ustawy przekształceniowej zawartą w niniejszym wyroku. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku.