II SA/Wr 316/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.P.-O. postanawia I. odrzucić skargę; II. odmówić przyznania stronie skarżącej prawa pomocy. Pismem z dnia 28 kwietnia 2017 r. J.P.-O. złożyła "pozew" przeciwko Urzędowi Miasta i Gminy w B. oraz Kopalni Węgla Brunatnego "T." w B., wnosząc w nim o: 1. wydanie decyzji w sprawie likwidacji na koszt pozwanego tj. KWB "T." w B. nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] zgodnie z ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i Prawem geologicznym i górniczym; 2. zapłatę za nieruchomość w S. przez pozwanego kwotę 350.000 zł. + 100.000 zł za działkę budowlaną, nie uwzględniono strat moralnych wyrządzonej szkody; 3. zasądzenie od pozwanego UMiG B. 3 mieszkań w zabudowie szeregowej ewentualnie zapłata za 3 mieszkania kwotę po 350.000 zł za każde mieszkanie, nie uwzględniono strat moralnych wyrządzonej szkody. Zarządzeniem z dnia 25 maja 2017 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: sprecyzowanie, co jest przedmiotem skargi, pouczając o treści art. 3 P.p.s.a.; oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z dnia 31 maja 2017 r. skarżąca wskazała, że przedmiotem pozwu jest: 1. w sprawie wykupu nieruchomości nabytej przez moich rodziców jako mienie nabyte za 6-letnią zsyłkę na Sybir i utratę mienia na Kresach Wschodnich, skarżąca zgłaszał kilkanaście razy do UMiG B., Starosty Powiatowego w Z. i Samorządowego Kolegium w J.G. o wykup nieruchomości po stwierdzenie szkód górniczych i budowlanych orzeczonych przez S.O. w J.G. - za każdym razem otrzymywałam odpowiedź negatywną - nie zapewniono skarżącej i jej rodzinie mieszkań zastępczych; 2. w sprawie nieruchomości w S. skarżąca zwracała się do PINB w Z., WINB we W. jak i GUNB w W. i żaden Urząd nie zajął konkretnej decyzji czy stanowiska w sprawie. Teren, na którym znajduje się nieruchomość jest terenem nadania górniczego, i PINB jest zobowiązany do stosowania Prawa geologicznego i górniczego na swoim terenie. Dlatego też kwestionuję wszystkie decyzje budowlańców, gdyż nie są zgodne z Prawem geologicznym i górniczym, a sprawa dotyczyła i dotyczy szkód górniczych i budowlanych, prowadzenie spraw zaocznie przez PINB w Z. naruszyło znacznie mój budżet domowy, czego konsekwencje skarżąca ponosi po dzień dzisiejszy przymierając głodem; 3. brak nadzoru nad GUNB w W. przez WINB we W. po PINB w Z., działalność których ogranicza się do własnej kasy. Brak możliwości decyzyjnych i nadzorczych i administracyjnych z pominięciem sądów; 4. nie będę wspominała o prokuraturze z., która dwukrotnie umorzyła sprawę, a Policja b. powiedziała, że nic zrobić nie może, bo jak wystąpią przeciwko UMiG B. to nie dostaną nowych Volkswagenów; 5. bezczynność na przewlekłe prowadzenie postępowania i długoletnie dochodzenie do swoich praw przez nabycie praw spadkowych, eksmisje lokatorów, dochodzenie swoich praw o odszkodowanie i naprawienia krzywd. Sprawy ciągną się od 1999 r. i nie widać jej końca; 6. jak widać na krzywdzie ludzkiej budowało się praworządność w Polsce, a dowodem w sprawie są m.in. decyzje wydawane poza obywatelami tak postępuje np. PINB w Z. prowadząc sprawy poza zainteresowanym bez skutecznego powiadomienia, narzucając swoje nieuzasadnione decyzje, które do skarżącej nigdy nie dotarły, a których skutki ponosi. W piśmie skarżąca wniosła o zwolnienie z kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga do sądu administracyjnego może być skutecznie wniesiona, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa stronę do jej uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W rozpatrywanej sprawie pomimo pouczenia o tym, co może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, skarżąca nie usunęła braków formalnych skargi, co uniemożliwia nadania jej dalszego biegu. Żadna ze spraw wskazanych w piśmie z dnia 31 maja 2017 r. nie mieści się w katalogu wskazanym art. 3 P.p.s.a. Skarżąca nie wskazała organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, wskazując w dalszy ciągu, że pozwanym jest Urząd Miasta i Gminy w B. oraz Kopalnia Węgla Brunatnego "T." w B.. Nie wskazała żądnego numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności. Uwzględniając powyższe, skargę należało odrzucić po myśli art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Stąd orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji. Podstawę orzeczenia w punkcie drugim stanowi art. 247 P.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak podkreśla się w orzecznictwie, art. 247 P.p.s.a. wprowadza samodzielną, negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawo to nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, co oznacza, że ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. Stwierdzenie przez sąd, że w sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi, skutkuje odmową przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II OZ 998/14, publ. LEX nr 1530922). Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania stronę skarżącą. W ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna, ponieważ nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi. Stąd na podstawie art. 247 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie drugim sentencji.