II SA/Wr 318/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz - spr., Sędziowie Sędzia NSA Halina Kremis, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant asystent sędziego Malwina Jaworska, po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 21 września 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy dla budowy zbiornika na nieczystości płynne o charakterze socjalno-bytowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję I instancji umarzającą postępowanie w sprawie wydania na rzecz wskazanych inwestorów warunków zabudowy dla określonej inwestycji. W ocenie organu bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w tej sprawie (art. 105 § 1 k.p.a.) wywołana została cofnięciem wniosku przez inwestorów. Postępowanie to bowiem, zgodnie z art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (ustawa z dnia 27 marca 2003r. Dz.U. Nr 80, poz. 717) może się toczyć wyłącznie na wniosek inwestora. Dlatego bezzasadne było odwołanie skarżących, postulujące wydanie merytorycznej decyzji odmownej. W skardze do Sądu administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie powyższej decyzji w oparciu o szereg zarzutów naruszenia prawa, wywodzonych w szczególności z twierdzenia, że inwestorzy nie byli stroną, zaś skarżący sprzeciwiają się umorzeniu postępowania (art. 105 § 2 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. W pismach procesowych skarżący wnieśli ponadto o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z map geodezyjnych, których nie dołączyli oraz z szeregu dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych. Na rozprawie skarżąca D. W. wniosła o odroczenie rozprawy oraz zawieszenie postępowania, bowiem dokumenty znajdujące się w aktach zostały sfałszowane i skarżąca zamierza złożyć w tej sprawie doniesienie karne do prokuratora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawą prawną umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie był przepis art. 105 § 1 k.p.a. Organ nie stosował art. 105 § 2 k.p.a. Z akt administracyjnych nie wynika, aby istniały podstawy do stosowania art. 105 § 2 k.p.a. Dlatego Sąd nie miał podstaw do kontroli prawidłowości stosowania art. 105 § 2 k.p.a. Związane z tym zarzuty skarżących nie miały związku z przedmiotem sprawy. Jedynym zagadnieniem prawnym wymagającym rozstrzygnięcia w nin. sprawie było, czy skutkiem procesowym cofnięcia przez inwestora wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest bezprzedmiotowość postępowania, prowadząca do jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Wymaga podkreślenia, że inwestorzy nie wystąpili o umorzenie postępowania (art. 105 § 2 k.p.a.), lecz cofnęli wniosek. W ocenie Sądu, skoro w nin. sprawie postępowanie mogło zostać wszczęte i prowadzone oraz zakończone decyzją merytoryczną wyłącznie na wniosek, to brak wniosku wywołał stan bezprzedmiotowości postępowania zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. Nie ma bowiem podstaw do twierdzenia, że w przypadku wszczęcia postępowania na żądanie strony, umorzenie postępowania jest dopuszczalne wyłącznie w sytuacji opisanej w art. 105 § 2 k.p.a., gdy strona cofnie żądanie. Nie może bowiem istnieć stan bezprzedmiotowości sprawy niejako warunkowy, to jest na wypadek zaistnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku strony, gdy w sprawie byłaby rzekomo dopuszczalna albo decyzja merytoryczna odmowna, albo umarzająca postępowanie (skoro wniosku nie ma). Ustawa nie nakazuje tutaj dokonania oceny dopuszczalności lub skuteczności cofnięcia wniosku. Ustawa w ogóle nie wypowiada się w art. 105 § 2 k.p.a. na temat cofnięcia wniosku o wszczęcie postępowania, pozostawiając to zagadnienie poza treścią regulacji prawnej. Wymaga powtórzenia, że w nin. sprawie w ogóle nie wystąpiła szczególna przesłanka umorzenia postępowania z § 2, natomiast niewątpliwie miała miejsce przesłanka z § 1 art. 105 k.p.a. Wszelkie pozostałe zarzuty i wnioski skarżącej nie miały związku z powyższą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia. Niezrozumiały był w szczególności zarzut związany z twierdzeniem, że inwestor w sprawie o ustalenie warunków zabudowy nie ma przymiotu strony. Wymaga wyjaśnienia, że kwestia istnienia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie ma w tej sprawie żadnego znaczenia prawnego. Z tych względów oraz zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. .