II SA/Wr 319/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 12 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. B. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi D., położonego w obrębach: D. i K. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł (słownie: pięćset złotych). Pismem z dnia 29 marca 2013 r. (data złożenia w Urzędzie Gminy K.) Ł.B. wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy K. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi D., położonego w obrębach: D. i K.. Skarżący zażądał stwierdzenia nieważności uchwały w części dotyczącej działki nr [...], obręb D., w zakresie przebiegu drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem [...]. W skardze podano, że skarżący pismem z dnia 29 grudnia 2012 r. wezwał Radę Gminy K. do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, a organ udzielił odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia 1 marca 2013 r. i uznał je za nieuzasadnione. Odpowiadając na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Należy na wstępie powiedzieć, że do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) ma zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest prawidłowo złożona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Przedmiotem wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, o czym mówi art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest uchwała organu gminy podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej. Takie wezwanie jest czynnością procesową (formalną), powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu zmianę (uchylenie) uchwały organu gminy. Następnie godzi się wyjaśnić, iż z treści przywołanego już art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że w normalnym toku czynności podejmowanych przez skarżącego w celu wniesienia skargi do sądu na uchwałę organu gminy, po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia, skarżący otrzymuje odpowiedź na wezwanie, a następnie, jeżeli w ocenie skarżącego wezwanie nie było skuteczne, wnosi skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, skarżący powinien wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Normowana przez cytowane przepisy sytuacja może więc przybrać dwa warianty: 1) skarżący wnosi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, otrzymuje w ciągu 30 dni na nie odmowną odpowiedź i wówczas wnosi skargę do sądu administracyjnego na kwestionowaną uchwałę w terminie 30 dni od otrzymania odpowiedzi właściwego organu albo 2) skarżący wnosi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak nie otrzymuje na nie odpowiedzi w ciągu 30 dni i wówczas wnosi skargę do sądu administracyjnego na kwestionowaną uchwałę w terminie 60 dni od daty wniesienia wezwania. W przedmiotowej sprawie – jak wynika z akt doręczonych sądowi – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone w Urzędzie Gminy K. w dniu [...] r. Następnie pismem z dnia 8 stycznia 2013 r. Przewodniczący Rady Gminy K. zawiadomił Ł. B., że sprawa jest skomplikowana i rada gminy udzieli odpowiedzi w terminie 2 miesięcy (brak dowodu doręczenia pisma Ł.B.), a kolejno doręczono Ł. B. uchwałę Rady Gminy K. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie udzielenia negatywnej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (data doręczenia: 11 marca 2013 r.). Zdaniem sądu w niniejszej sprawie wniesienie skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest niedopuszczalne, ponieważ przed wniesieniem skargi Ł. B. nie dokonał skutecznego wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia prawa. Przekonanie to sąd wywodzi z faktu, że pismo złożone w Urzędzie Gminy K. w dniu [...] r. nie zostało podpisane przez osobę od której pochodzi. Dodatkowo w odpowiedzi na pytanie sądu Wójt Gminy K. pismem z dnia [...] r. (k. 26 akt sądowych) oświadczył, że oryginał wezwania do usunięcia naruszenia prawa, na którym brak podpisu wnoszącego, a który przekazano sądowi, był przedmiotem procedowania przez organy gminy, a wnoszącego pismo nie wzywano do jego podpisania. To zaś oznacza, zdaniem sądu rozpoznającego sprawę, że nie można uznać, iż osoba widniejąca w nagłówku pisma (Ł. B.) złożyła oświadczenie woli zawarte w treści pisma. Z uwagi na powyższe nie można uznać, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało skutecznie wniesione. Odrzucając z tego powodu skargę sąd przyjął jednocześnie, że niedopełnienie warunku wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa było również wynikiem błędnego działania organu gminy i nie może tym samym wywołać wobec skarżącego ujemnych skutków. Brak podpisu rodził bowiem po stronie organu obowiązek wezwania wnoszącego do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że jego nieusunięcie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W ocenie sądu, nie ma bowiem przesłanek do tego, aby wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stanowiące, jak podnosi się w orzecznictwie (np. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1199/10), surogat środka odwoławczego, którego zastosowanie jest niezbędne do uruchomienia sądowej kontroli w tych przypadkach, gdy prawo nie przewiduje zwykłych środków odwoławczych, traktować odmiennie od tych środków. Gdyby do organu administracji wpłynęło odwołanie czy podanie bez podpisu strony, wówczas organ wzywałby do uzupełnienia braku formalnego pisma. Należy zatem tak samo postąpić ze środkiem zaskarżenia, jakim jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako surogat środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy dotyczące klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa (zob. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 25 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 523/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie należy jeszcze wskazać, że treść pisma Przewodniczącego Rady Gminy K. z dnia [...] r., zawiadamiającego o rozpatrzeniu wezwania w terminie 2 miesięcy jest myląca i w sposób bezpodstawny sugerować może, iż nie biegną terminy określone w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy, sąd odrzucając skargę wyraża pogląd, że obowiązkiem organu jest wezwanie skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożonego w niniejszej sprawie (poprzez własnoręczne podpisanie). Dopiero tak uzupełnione pismo będzie wezwaniem wywołującym skutki procesowe określone w art. 52 § 3 i art. 53 § 2 p.p.s.a. Jeśli na wezwanie organu strona uzupełni brak formalny wezwania, wówczas organ będzie mógł nadać mu bieg. Od daty uzupełnienia pisma o podpis skarżącego liczyć się będzie ewentualny termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 3 i art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.