II SA/Wr 32/04

W IMINIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spraw.) Sędzia NSA Halina Kremis Asesor WSA Alicja Palus Protokolant Katarzyna Grott po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2006 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Sygn. akt II SA/Wr 32/04 2 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139), Prezydent W. ustalił na rzecz Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. w W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przy ul. K. [...] we W., dz. nr [...],[...],[...],[...], obręb Południe, znajdującego się na obszarze oznaczonym w miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "PP", 6Gt2/3, 30Zo2/2, którego podstawowym przeznaczeniem jest przemysł -"PP", komunikacja - 6Gt2/3, 30Zo2/2. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. L., kwestionując jako właścicielka nieruchomości położonej przy ul. K. [...], bezpośrednio przyległej do zamierzonej inwestycji, celowość i prawidłowość wykonania tak specyficznej inwestycji w terenie zabudowanych i zamieszkałym. Zdaniem strony zachodzi realna obawa, że w tak zaludnionym terenie planowana budowa tak dużej wieży antenowej poprzez emisję systemu UMTS i fal radiowych może spowodować zbyt ujemne skutki w zakresie ochrony środowiska. Ponadto zdaniem odwołującej się w niniejszej sprawie nie przedstawiono jej żadnych wiążących opinii D. Inspektora Sanitarnego czy Ochrony Środowiska, które w świetle zgłaszanych przez stronę uwag i zastrzeżeń mają istotne znaczenie dla stwierdzenia, czy zamierzona inwestycja może być lokalizowana w tak zabudowanym terenie. Z uwagi na to, że decyzja organu I instancji została wydana bez ww. opinii a w oparciu o opinię biegłego winna ona zostać uchylona. W dniu [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wydało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, iż postępowanie wszczęte wnioskiem inwestora z dnia [...]r. nie zostało zakończone ostateczną decyzją przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). dlatego obowiązujące w tym postępowaniu administracyjnym będą przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W aktualnie obowiązującym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta W. (zatwierdzony uchwałą Miejskiej Rady Narodowej Nr XXI/104/88 z dnia 10 czerwca 1988 r.) działka objęta wnioskiem inwestora leży w przeważającej części na terenie oznaczonym symbolem "PP" na rysunku planu, przeznaczonym pod przemysł, składy, magazyny, bazy budowlane, zakłady produkcyjno-usługowe. Dopełnienie tej zabudowy mogą stanowić urządzenia elektroenergetyczne, energetyki cieplnej i gazowej, zaplecze gospodarki komunalnej, urządzenia komunikacji samochodowej i zaplecza technicznego motoryzacji, parkingi, usługi rzemiosła bez mieszkań, urządzenia usługowe, handel, gastronomia itp. W pozostałej części działka leży na terenie przewidzianym pod komunikację samochodową i oznaczonym symbolami 6Gt2/3 - ulica główna tranzytowa i 30Zo2/2 - ulica zbiorcza obszarowa. Z przytoczonych zapisów planu wynika, jak wskazał organ odwoławczy, że zamierzenie inwestora polegające na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii cyfrowej Era GSM na nowej wieży o wysokości 60 m, zlokalizowanej na tej części działki, która położona jest na obszarze oznaczonym symbolem "PP", należy uznać za w pełni zgodne z ustaleniami planu. Ponadto organ odwoławczy zważył, iż planowana inwestycja zaliczana jest do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko i zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć Sygn. akt II SA/Wr 32/04 3 mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490), inwestor przedłożył "Raport oddziaływania na środowisko stacji bazowej Era GSM kod 46412" opracowany przez biegłego. Jak wykazał "Raport...", stacja o zakładanych parametrach spełniać będzie warunki ochrony środowiska i nie spowoduje zmiany dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu oraz będzie bezpieczna i może być dopuszczona do realizacji z punktu widzenia przepisów o ochronie środowiska. Na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 378 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 672) Wojewoda D. zaopiniował pozytywnie przedmiotowe przedsięwzięcie postanowieniem z dnia [...]r. W tej sytuacji, ponieważ zamierzenie inwestora stanowiące część infrastruktury technicznej miasta, jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego oraz uzyskało wymagane przepisami prawa uzgodnienia, organ pierwszej instancji zobligowany był zapisem art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym do ustalenia wnioskowanych przez inwestora warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż weryfikacja szczegółowych rozwiązań technicznych i technologicznych w zakresie zabezpieczenia przed szkodliwym oddziaływaniem projektowanej inwestycji na tereny do niej przylegające i sąsiednie, należy do kompetencji i obowiązków organów budowlanych w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, zgodnie z przepisami art. 35 w związku z art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Natomiast uzasadnione interesy osób trzecich są w sposób wystarczający - na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - chronione zapisem punktu 4 zaskarżonej decyzji. Zgoda właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem zainwestowania nie jest wymagana przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja lokalizacyjna nie rodzi bowiem praw do terenu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Przesądza o tym przepis art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ II instancji stwierdził zatem, że w świetle zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych zarzuty strony odwołującej się dotyczące nieprawidłowych uzgodnień, jak również obawy co do negatywnych skutków zamierzonej inwestycji w ochronie środowiska powodujących zagrożenia dla ludzi, nie znajdują uzasadnienia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła B. L. zarzucając naruszenie prawa bowiem zamierzona inwestycja, obejmująca stację bazową dla telefonii komórkowej z masztem o wysokości 60m wraz z 25 antenami oraz dwoma kontenerami o pow. 45 m2, usytuowana byłaby bezpośrednio pod oknami budynku mieszkalnego skarżącej bez zachowania odpowiedniej odległości. Za bezpodstawne i niezgodne ze stanem rzeczywistym strona uznała również ustalenia, że lokalizacja zamierzonej inwestycji na działce nr [...]jest bezpieczna z punktu widzenia przepisów o ochronie środowiska i nie będzie stwarzać zagrożenia względem osób trzecich. Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż lokalizacja zmierzonej inwestycji we wskazanym miejscu jest niedopuszczalna. Ponadto strona podniosła, iż przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...]nie wzięto zupełnie pod uwagę jej zastrzeżeń, o czym świadczą pisma skarżącej kierowane m.in. do D. Urzędu Wojewódzkiego - Wydziału Rolnictwa i Wydziału Środowiska oraz D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.. W świetle przedstawionych okoliczności, pominiętych w całości przez organ odwoławczy, zachodzą uzasadnione, zdaniem skarżącej, podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło ojej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Sygn. akt II SA/Wr 32/04 4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest więc zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając w tym zakresie zaskarżoną decyzję Sąd uznał, iż skarga B. L. nie zasługuje na uwzględnienie bowiem nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego. Na wstępie rozważań należy wskazać, że organ II instancji właściwie podjął skarżoną decyzję na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), a nie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponieważ postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem inwestora z dnia [...]r. i nie zostało zakończone ostateczną decyzją przed wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organy orzekające w tym postępowaniu administracyjnym prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. W rozpatrywanej sprawie ustałe-;a organów orzekających w zakresie zgodności zamierzonej inwestycji z zapisami c ;óinego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego zostały przeprowadzone w sposób właściwy. Z akt sprawy wynika bowiem, że obszar, w stosunku do którego ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta W. obowiązującym na dzień wydania decyzji, zatwierdzonym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej Nr XXI/104/88 z dnia 10 czerwca 1988 r., oznaczony jest symbolem "PP", 6Gt2/3, 30Zo2/2. Na obszarze objętym symbolem "PP" przewidziane jest jako podstawowe przeznaczenie: przemysł, składy, magazyny, bazy budowlane, zakłady produkcyjno-usługowe; jako przeznaczenie uzupełniające: urządzenia elektroenergetyczne, energetyki cieplnej i gazowej, zaplecze gospodarki komunalnej, urządzenia komunikacji samochodowej i zaplecza technicznego motoryzacji, parkingi, usługi rzemiosła bez mieszkań, urządzenia usługowe, handel, gastronomia itp.; jako przeznaczenie dopuszczalne, jako adaptacja istniejących obiektów, urządzeń lub funkcji: skwery zielone, ogrodnictwa, bazy gosp. komun, urządzenia usługowe, rzemiosło. Symbol 6Gt2/3 oznacza ulicę główną tranzytową, a symbol 30Zo2/2 - ulicę zbiorczą obszarową. Z powyższych zapisów planu wynika, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem podnoszony przez skarżącą zarzut, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest niedopuszczalna, nie mógł zostać uwzględniony. Sygn. akt II SA/Wr 32/04 5 Należy nadto wskazać, iż z uwagi na fakt, iż planowana inwestycja zaliczana jest do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, koniecznym było przedłożenie przez inwestora raportu o oddziaływaniu spornej inwestycji na środowisko, opracowanego przez biegłego, stosownie do przepisów rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490). Z "Raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej Era GSM kod 46412" wynika natomiast, że stacja o zakładanych parametrach spełniać będzie warunki ochrony środowiska i nie spowoduje zmiany dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu oraz będzie bezpieczna i może być dopuszczona do realizacji z punktu widzenia przepisów o ochronie środowiska. Ponadto w aktach sprawy znajduje się postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. (znak [...]), podjęte na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 378 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 672), którym pozytywnie zaopiniowano przedmiotowe przedsięwzięcie. Podzielając w tym względzie stanowisko organu odwoławczego należało zatem stwierdzić, iż ponieważ zamierzenie inwestora jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego oraz uzyskano wymagane przepisami prawa uzgodnienia, organy orzekające w niniejszej sprawie nie mogły odmówić na podstawie art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia dla planowanej inwestycji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie bowiem z treścią tego artykułu nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia interesu osób trzecich należy zaznaczyć, iż na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ochrona tych interesów gwarantowana jest przepisem art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, oraz art. 3 pkt 2 tejże ustawy, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Kwestionowana decyzja w niniejszej sprawie zawiera w punkcie 4 wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, których, jak wynika z zapisu tego punktu, precyzowanie następuje w granicach określonych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro zaś zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Wrocławia, nie można było uznać, że interes skarżącej został w jakikolwiek sposób naruszony. Ochrona interesów osób trzecich jest również zagwarantowana art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jednakże w tym zakresie ochrona interesów skarżącej będzie zapewniona na następnym etapie realizacji zamierzenia inwestycyjnego, a mianowicie na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Również zgodność inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi jak i przepisami z zakresu ochrony środowiska, zgodnie z art. 35 i art. 5 Prawa budowlanego, będzie przedmiotem weryfikacji przez organy budowlane na tym etapie. Dlatego też zarzuty skargi dotyczące usytuowania przedmiotowej inwestycji bezpośrednio pod oknami budynku mieszkalnego skarżącej bez zachowania odpowiedniej odległości, jak i naruszenia przepisów Prawa ochrony środowiska należało uznać za przedwczesne na obecnym etapie zamierzenia inwestycyjnego. W ocenie Sądu decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. została wydana zgodnie z prawem. Rozpatrując niniejszą sprawę oraz badając tylko i wyłącznie pod Sygn. akt II SA/Wr 32/04 6 względem zgodności podjętych przez organy administracji rozstrzygnięć z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie ich wydania, nie dopatrzono się uchybień, które uzasadniałyby ich uchylenie. Skarga nie mogła być zatem uwzględniona, co obligowało Sąd do jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie czynionych wywodów trzeba zaznaczyć, iż podnoszone przez skarżącą kwestie: usytuowania w bliskiej odległości trzech słupów energetycznych, samowolnej dobudowy dokonanej przez sąsiada, budowy stacji ładowania gazem propan-butan dla samochodów ciężarowych i osobowych, jak i zagrożeń w zakresie ochrony środowiska powodowanych przez zakład A, nie mogły być przedmiotem rozważań Sądu w rozpatrywanej sprawie albowiem kontrolowane decyzje tych kwestii nie dotyczyły. Stąd orzeczono jak w sentencji.