II SA/Wr 32/11

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.D.o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi B. i K. D. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia ... w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 200 zł, skarżąca wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy wskazując, że od złożenia przez jej męża (współskarżącego) wniosku nie zmieniła się ich sytuacja finansowa. W złożonym w dniu 22 marca 2011 r. na urzędowym formularzu wniosku skarżąca zażądała przyznania jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata wskazując, że gospodarstwo domowe prowadzi z mężem i trójką dzieci (w tym oboje synowie się uczą, a córka jest osoba bezrobotną), a łączny ich dochód netto wynosi 3.000 zł. Dodała, że jej rodzina otrzymuje świadczenia z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Wśród posiadanych składników majątkowych wnioskodawczyni wymieniła: dom o pow. 75 m2 oraz nieruchomość rolną o pow. 1,30 ha fiz. Z załączonego do wniosku wyciągu z rachunku bankowego wynika, że skarżąca spłaca kredyt w banku i ma ciągły debet w rachunku. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności uznać należy, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskodawczyni prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (punkt 1 sentencji). Ustosunkowując się z kolei do wniosku o ustanowienie adwokata podkreślić należy, że postanowieniem z dnia 10 lutego 2011 r. Sąd przyznał już mężowi skarżącej (osobie współskarżącej) prawo pomocy m.in. w zakresie adwokata i decyzją Okręgowej Rady Adwokackiej we W. jego pełnomocnikiem w niniejszej sprawie stała się adwokat J. I.. Dodać należy, że na podstawie art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd czuwa nad tym by stronom występującym w sprawie bez zawodowego pełnomocnika udzielać potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Pamiętać należy, że skarga dla Sądu ma wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości aktu organu, bowiem Sąd z urzędu zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa jakie stwierdzi badając daną sprawę. Sąd także ocenia czy organy administracyjne zastosowały wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze (art. 134 u.p.s.a.). Wskazane uregulowania gwarantują, że niezależnie od błędnie lub nieudolnie formułowanych przez wnioskodawczynię zarzutów czy braku jej zaangażowania w postępowanie sądowoadministracyjne (wnioskodawczyni nie ma obowiązku uczestniczenia w posiedzeniach Sądu) akt będący przedmiotem zaskarżenia zostanie wszechstronnie przez Sąd zbadane pod względem jego zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 245 § 2 i § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzekł jak w sentencji.