II SA/Wr 320/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.Z. na rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany rozporządzenia w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody powierzchniowej postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. wydał rozporządzenie nr [...] zmieniające rozporządzenie w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody powierzchniowej dla miasta W. zlokalizowanej na terenie m. W. oraz powiatów: w., o. w województwie d. oraz powiatu b. w województwie o.. Pismem z dnia 13 grudnia 2013 r. skarżący wezwał Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. do "usunięcia w terminie ustawowym braków polegających na niepodaniu organu odwoławczego" we wskazanym wyżej rozporządzeniu nr [...]. W odpowiedzi na to wezwanie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. pismem z dnia 20 grudnia 2013 r. poinformował skarżącego, że od przedmiotowego rozporządzenia "jako aktu prawa miejscowego nie przysługuje odwołanie na zasadach określonych w k.p.a. i tym samym brak jest podstaw do wskazania organu odwoławczego" w sposób wskazany w piśmie skarżącego. Pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. skarżący złożył skargę na rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] r. nr [...]. Zarzucając, że zostało ono wydane z naruszeniem obowiązującego prawa, wniósł o "doprowadzenie do uchylenia" zaskarżonego aktu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie oddalenie w całości. Organ administracyjny podał, że skarga winna zostać odrzucona z uwagi na wniesienie jej po upływie terminu do złożenia skargi lub ze względu na jej niedopuszczalność. Wskazując na pismo skarżącego z dnia 13 grudnia 2013 r. i udzieloną na to pismo odpowiedź organ zaznaczył, że odpowiedź ta została doręczona skarżącemu w dniu 2 stycznia 2014 r., a skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu w dniu 14 kwietnia 2014 r. Ponadto treść pisma skarżącego z dnia 13 grudnia 2013 r. nie wskazuje wprost na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i w świetle treści skargi dotyczy zupełnie innych niż objęte skargą zarzutów. Nie spełnia zatem wymogów wezwania z art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 52 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (§ 3). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4). W myśl art. 53 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (§ 1). W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (§ 2). Stosownie do przywołanych wyżej unormowań skuteczne złożenie skargi w tej sprawie winno zostać poprzedzone złożeniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 4 p.p.s.a. Mając na uwadze treść pisma skarżącego z dnia 13 grudnia 2013 r. należy podzielić stanowisko Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W., że pismo to nie spełnia wymogów wezwania z art. 52 § 4 p.p.s.a. Zawiera ono bowiem wezwanie do "usunięcia w terminie ustawowym braków polegających na niepodaniu organu odwoławczego", a nie do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego merytoryczną treścią aktu. Powyższe sprawia, że w niniejszej sprawie warunek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi nie został spełniony. W tym stanie rzeczy, skoro skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie wyczerpał środków zaskarżenia, to skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna. Podkreślić przy tym wypada, że nawet gdyby przyjąć, że pismo skarżącego z dnia 13 grudnia 2013 r. – pomimo jego treści – jest wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, to – jak trafnie zauważył Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. – skarga zostałaby w takiej sytuacji wniesiona po upływie terminu do jej złożenia. W takiej sytuacji skarga również podlegałaby odrzuceniu, tylko że na innej podstawie prawnej – to jest na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 – a nie pkt 6 – p.p.s.a. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę treść pisma skarżącego z dnia 13 grudnia 2013 r., uznać należy, że skarżący wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie złożył. Mając na względzie powyższe – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji postanowienia.