II SA/Wr 320/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz- Kremis Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Protokolant: Specjalista Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego drogi asfaltowej i oświetlenia ulicznego I. oddala skargę w całości; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokata A. B. kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i 20/100), w tym kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych i 20/100) z tytułu podatku VAT. Decyzją z [...].02.2019 r. (nr [...])[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania M. R. (dalej jako "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...].09.2018 r. (nr [...]), którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego drogi asfaltowej i oświetlenia ulicznego, zlokalizowanych w granicach dz. nr [...] przy ul. [...] w [...] - z powodu jego bezprzedmiotowości. Jak wynika z uzasadnienia decyzji postępowanie prowadzone było z urzędu od 2018 r. Utrzymana w mocy decyzja była drugą decyzją wydaną w sprawie przez organ I instancji, ponieważ wcześniejszą jego decyzję z [...].03.2018 r. uchylił organ odwoławczy decyzją z [...].05.2018 r. z uwagi m.in. na nieprawidłowości w łączeniu trybów określonych w art. 66 oraz art 48 -51 u.p.b. Po sprecyzowaniu żądania m.in. w piśmie z [...].06.2018 r., w którym skarżący wskazał na złe wykonanie i wyprofilowanie drogi, skutkujące zanieczyszczaniem jego działki oraz niedostateczne oświetlenie jego nieruchomości przez istniejące lampy drogowe, organ I instancji wszczął odrębne postępowania w sprawie stanu technicznego w/w obiektów oraz ich legalności. Następnie powołując się na: oględziny drogi asfaltowej oraz oświetlenia ulicznego ([...].02.2018r.), w trakcie których zbadano niwelety podłużne i poprzeczne drogi – odprowadzające wody opadowe z korony drogi na działki sąsiednie stanowiące własność Gminy [...], dowody dołączone do protokołu z kontroli, orzeczenie o stanie technicznym drogi wewnętrznej opracowane przez inż. R. G., stwierdzające, że nawierzchnia drogi jest w bardzo dobrym stanie technicznym i jej użytkowanie jest bezpieczne, dokumentację zdjęciową drogi wykonaną w czasie opadów deszczu, pozwolenie na budowę oświetlenia drogowego w [...] przy ul. [...] i ul. [...], protokoły z pomiarów rezystencji uziemień, rezystencji izolacji, protokoły ochrony przeciwporażeniowej instalacji oraz urządzeń elektrycznych, mapy inwentaryzacji powykonawczej sieci oświetlenia, które potwierdzają poprawne wykonanie oświetlenia zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym, PINB w [...] decyzją z [...].09.2018 r. umorzyły postępowanie w sprawie stanu technicznego drogi asfaltowej i oświetlenia ulicznego, bowiem materiał dowodowy nie dawał żadnych podstaw do stwierdzenia uchybień co do ich stanu technicznego. Dalej organ wyjaśnił, że nie ma żadnych dowodów, które wskazywałyby chociaż w najmniejszym stopniu na nieprawidłowości drogi i oświetlenia. W związku z powyższym DWINB stwierdził, że podziela stanowisko organu I instancji stwierdzające, że w prowadzonym postępowaniu nie zachodzi konieczność zastosowania art. 66 ust. 1 u.p.b., gdyż nie mamy do czynienia z nieprawidłowościami wykonanej drogi i oświetlenia związanymi z ich nieprawidłowym eksploatowaniem, nieremontowaniem, niekonserwowaniem, czy też z doprowadzeniem do ich nieodpowiedniego stanu lub stanu stwarzającego jakiekolwiek zagrożenie, wobec czego postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Odnosząc się do odwołania wniesionego przez M. R. organ podkreślił, że umorzenie tego postępowania, nie przesądza o tym, że ww. obiekty zostały wybudowane zgodnie ze sztuką budowlaną, czy też przepisami. W celu zbadania tych przesłanek PINB w [...] wszczął odrębne postępowanie. W skardze na decyzję DWINB z [...].02.2019 r. (nr [...]) skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko dotyczące zbytniego zbliżenia drogi do należącego do niego ogrodzenia (ok 30 cm) oraz braku posiadania pasa bezpieczeństwa. Wskazał również na szereg nieprawidłowości związanych z działaniem PINB w [...], w tym na brak wszczynania postępowań nadzorczych w zgłaszanych przez niego przypadkach naruszenia prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani też organy obydwu instancji nie naruszyły reguł procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu powołanego przepisu, może wynikać z przyczyn podmiotowych (np. brak przymiotu strony) lub przedmiotowych (w istniejącym stanie faktycznym i prawnym nie można wydać decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty). W niniejszej sprawie organy obu instancji stanęły na stanowisku, że brak jest przedmiotu postępowania prowadzonego na podstawie art. 66 ust. 1 u.p.b., gdyż w okolicznościach faktycznych sprawy nie ma podstaw do wydania żadnej z decyzji określonych w tym przepisie. W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych w kontekście uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że z takim stanowiskiem należy się zgodzić. Celem postępowania prowadzonego na podstawie tego przepis jest bowiem zapewnienie właściwego, bezpiecznego stanu technicznego obiektów budowlanych oraz użytkowania ich w sposób niezagrażający wskazanym dobrom chronionym. W konsekwencji stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, czy też jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, w każdym z takich przypadków obliguje organ do wydania decyzji zawierającej stosowne nakazy. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że droga asfaltowa i oświetlenie uliczne, zlokalizowane w granicach działki nr [...] przy ul. [...] w [...], którego dotyczy sprawa, jest w odpowiednim stanie technicznym w znaczeniu przyjętym w art. 66 ust. 1 pkt 3 u.p.b, czyli wynikającym z ich użytkowania. W szczególności należy zwrócić uwagę na to, że stan techniczny drogi asfaltowej oraz oświetlenia ulicznego został oceniony podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...].02.2018 r. W aktach znajduje się orzeczenie o stanie technicznym drogi wewnętrznej opracowane przez inż. R. G., dotyczące prawidłowość w kierunku odwodnienia i spadków drogi. Potwierdza to również dołączyła do akt sprawy dokumentację zdjęciową drogi wykonana w czasie opadów deszczu. Ponadto z dokonanych ustaleń wynika, że zarówno nawierzchnia asfaltowa drogi, jak i sieci w pasie drogowym, nie naruszają własności skarżącego. Żadnych nieprawidłowości nie wykazuje też oświetlenie znajdujące się przy przedmiotowym obiekcie budowlanym. W tych okolicznościach za chybione uznać należy zarzuty skargi dotyczące niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organy obu instancji w należyty i wyczerpujący sposób przestrzegając przepisów art. 7, art. 77 § 1, i art. 80 k.p.a. ustaliły stan faktyczny niniejszej sprawy. Brak zdarzeń opisanych w art. 66 u.p.b. jest równoznaczny z brakiem podstaw prawnych do nałożenia przez organy nadzoru budowlanego obowiązków określonych w tym przepisie. Należy przy tym zgodzić się z organami, że w przypadku drogi wewnętrznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych nie istnieje żaden przepis wskazujący na konieczność budowy przy tego rodzaju drodze pasów bezpieczeństwa. Również oczekiwania skarżącego, że lampa powinna zostać zamontowana w miejscu innym niż w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie mogą być podstawą ingerencji organów nadzoru budowlanego w sytuacji braku naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Ponadto w ocenie o Sądu, trafne jest stanowisko organu odwoławczego, że legalność drogi asfaltowej i oświetlenia ulicznego, zlokalizowanego w granicach działki nr [...] przy ul. [...] w [...], nie mogły być oceniane w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 66 ust. 1 u.p.b. Z systematyki Prawa budowlanego, w szczególności z umieszczenia art. 66 w rozdziale poświęconym utrzymaniu obiektów budowlanych wynika, że przepis ten stosuje się wówczas, gdy wskazane w nim okoliczności są skutkiem użytkowania obiektu budowlanego oraz że nie stosuje się go wtedy, gdy wskazane w nim okoliczności faktyczne są następstwem wykonania robót budowlanych. Wówczas bowiem podstawą działania organów administracji publicznej powinny być odrębne przepisy. Trafności tego stanowiska dowodzą okoliczności rozpoznawanej sprawy, w szczególności to, że nie jest kwestionowane, że toczy się odrębne postępowanie nadzorcze dotyczące legalność drogi asfaltowej i oświetlenia ulicznego. Reasumując, zdaniem Sądu, organ obu instancji prawidłowo stwierdziły, że ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego nie wynika nieprawidłowy w rozumieniu art. 66 u.p.b. stan techniczny drogi wewnętrznej oraz jej oświetlenia, na co powołuje się skarżący. W takiej zaś sytuacji zasadnym jest wydanie decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W pkt 2 sentencji wyroku, stosownie do art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 4 ust. 1 i 3 oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18), przyznano pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie w kwocie 240 zł, powiększone o należny podatek od towarów i usług, wobec złożonego przezeń oświadczenia, że koszty te nie zostały pokryte nawet w części.