II SA/Wr 323/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr SKO [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego oraz dwóch budynków gospodarczych postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych). Skarga do sądu administracyjnego może być skutecznie wniesiona, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym dla pism w postępowaniu sądowo administracyjnym, o których mowa w art. 46 i następne ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późń. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Stosownie do treści art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Usunięcie braków formalnych skargi następuje w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa stronę do jej uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 27 czerwca 2017 r. skarżącego wezwano do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie 4 odpisów skargi. Odpis wezwania dwukrotnie awizowano skarżącemu pod adres wskazany na kopercie ze skargą z dnia 4 kwietnia 2017 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 wspomnianego przepisu. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.) – fikcja doręczenia. W związku z powyższym mając na uwadze fakt niepodjęcia przez skarżącego wezwania w terminie, pismo pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 21 lipca 2017 r., a tym samym zakreślony siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upłynął w dniu 28 lipca 2017 r. W terminie tym skarżący braków formalnych skargi nie uzupełnił. Stąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, o czym orzeczono w pkt I postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a, zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z uwagi na fakt, iż wniesiona przez skarżącego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, a w związku z tym została odrzucona przed rozpoczęciem – wyznaczeniem rozprawy, należało orzec jak w pkt II sentencji postanowienia.