II SA/Wr 325/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędzia WSA Ewa Janowska Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia: odrzucić skargę W. P. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu skargę na decyzję na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...], nr [...], ustalającej na wniosek M. M. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na odbudowie i przebudowie budynku inwentarsko-gospodarczo-magazynowego, w którym prowadzona będzie hodowla trzody chlewnej w ilości 40 sztuk oraz magazynowanie zboża, paszy i urządzeń do przygotowywania paszy, zlokalizowanego w H. nr [...] (dz. nr A). Skarga, opatrzona datą 13 lutego 2003 r., przesłana została pocztą do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu, listem poleconym nadanym w dniu 13 lutego 2003 r., co wynika ze stempla pocztowego, natomiast do adresata wpłynęła w dniu 14 lutego 2003 r., na co wskazuje data prezentaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga winna ulec odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że na zasadzie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z zasady, że prawo nie działa wstecz wynika jednak konieczność zbadania dopuszczalności skargi w świetle przepisów obowiązujących w dacie jej wniesienia, czyli przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Jednym z podstawowych wymogów formalnych, który musi zostać zachowany przy zaskarżeniu decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego to złożenie skargi w ustawowo wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) skargę wnosi się bezpośrednio do sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z urzędu bada zachowanie ustawowego terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 58 § l pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Tak sformułowany zapis jest nakazem bezwzględnym, co oznacza, że odrzucenie skargi następuje bez względu na okoliczności sprawy. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja, przesłana na adres podawany przez skarżącego do korespondencji, została doręczona za pisemnym pokwitowaniem do rąk ojca – S. P. w dniu 13 stycznia 2003 r. za pisemnym pokwitowaniem. Decyzja zawierała pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia do sądu administracyjnego. 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem z dniem 12 lutego 2003 r., przypadającym na dzień tygodnia środę. W przedmiotowej sprawie należało uznać, że skarga, poprzez jej nadanie listem poleconym, została wniesiona w dniu 13 stycznia 2003 r., a zatem po upływie wskazanego wyżej terminu do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § l pkt 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie.